"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

G.B. LOJA

Flisni pë letërsinë shqiptare, sillni krijimet tuaja dhe të autorëve që ju kanë lënë mbresa.

Moderator: bardus

Post Reply
GaniB
Member
Member
Posts: 25
Joined: Thu Jan 12, 2017 6:26 pm
Gender: Male

G.B. LOJA

#1

Post by GaniB » Sun Jan 15, 2017 7:41 pm

LOJA

Kil ! Kil ! Kili Te-ti! Kili Te-ti! Peng! Peng! Jam peng!

- Ke rënë në të thella.
- Jo !
- Ashtu dukesh.
- Oh jo, po e shikoja lojën e këtyre fëmijëve.
- Ashtu?!
- Ëhë !
- Thash se do të dilte diçka interesante.
- Pse, nuk të duket ashtu?
- Kush?!
- Loja, pra.
- Ndoshta, për aq sa ma kujton fëmijërinë time.
- Ajo gjithsesi, por ka edhe diçka tjetër.
- Po, ka diçka të çuditshme.
- Interesante, them unë.
- Pajtohem, nëse diçka e çuditshme mund të quhet ashtu.
- Dhe... ç’është ajo që ti e quan të çuditshme?
- Dëgjo, kështu luanim edhe ne kur ishim fëmijë apo jo, dhe kjo atëherë ishte fare normale. Por sot...
- Çfarë sot?
- Paj, disi më duket e jashtëkohshme.
- Si ta kuptoj këtë?
- Them se i ka shkuar koha pra dhe çuditem se edhe më tej luhet kjo lojë.
- E, pra, luhet.
- Luhet, luhet, këtë e shoh unë, po si e shpjegon ti që kjo lojë luhet edhe në këtë kohë të mundësive të mëdha virtuele.
- Po pse, ti mendon se do të duhej të ishte harruar, të mos luhej më?
- Po pra, kur ke para sysh...
- Dhe kjo do të thotë se ...
- Çfarë do të thotë?
- Homerin e urtë do të duhej ta mbulonte terri i harresës.
- Prit, prit, këtë nuk e thash !
- Është e njëjta gjë.

Kil ! Kil ! Kili Te-ti! Kili te-ti! Peng! Peng! Jam peng!

Vetëm një zot e di se prej kur luhet kjo lojë. Thonë se ka lindur bashkë me njeriun. Madje thonë se është luajtur gjithherë e gjithmonë, e do të luhet edhe gjatë. Do të luhet ashtu siç është luajtur gjithmonë. Ashpër e me gjëmë. Thonë, po ashtu, se ishte luajtur edhe në Trojë. Ishte luajtur dhe qyteti i Priamit ishte bërë shtrojë. Disa thonë se kobin Trojës ia solli kalë-drunjti. Të tjerë thonë se ishte At-lanti vet ai që i bëri gjëmën Trojës, por ka edhe të tillë që bëjnë be e rrufe, se ai që e shtroi qytetin e Prijamit s’ishte gjë tjetër veçse kalë-ndarës - kalendar, siç i thonë kohët e vona. Por të gjithë thonë se kjo lojë ishte luajtur atje dhe gjëmë të madhe kishte. Ishte luajtur edhe sa e sa herë dhe, thonë, gjëma përherë ishte e madhe. Ku ta dish...! Vetëm një zot e di!
Një gjë vetëm dihet. Heronjtë e saj ishin gjithherë të njëjtit. Gjithherë e gjithkund të njëjtit. Ndjekës e hikës. Akil i Te-tisit e Hiktor. Akil, Hiktor e pengje. Gjithherë e gjithkund ishin të njëjtit, e gjëma, thonë, gjithherë ishte e madhe.
Dhe, deri sa të ketë Akil, do të ketë Hektor. E derisa të ketë Akil e Hektor, do të ketë pengje.
E do të ndjekin sho-shojnë nëpër shekuj Akil e Hektor. E tek porta Ske-e do të vriten herë njëri e herë tjetri. E...kështu, thonë, nëpër shekuj, mbi trupat e fituesve dhunë do të bëhet.
Gjëma do të jetë e madhe, e vaji do të bëhet me-det.
Kështu, thonë, e... një zot e di. Vetëm perëndia e di.


- Dhe ti thua se kjo lojë fëmijësh dhe poemat e Homerit janë e njëjta gjë?!
- Do ta kem thënë një çik më ndryshe. E kisha fjalën tek harresa.
- Pres të më sqarosh, pra.
- Kjo lojë mund të lihet në harresë aq sa mund të mos lexohen poemat e Homerit.
- Kureshtja më rri zgjuar të di më shumë për këtë.
- Kësaj i thonë ta kripësh me një çik ironi.
- Pse e thua këtë? Ndjehem keq kur më thua kështu. Vërtet isha i gatshëm të të dëgjoj.
- Dhe unë ndjehem keq, po ashtu, kur më dëgjojnë nga mirësjellja.
- Mendon se nuk është mirë kjo?
- Thash vetëm se unë ndjehem keq.
- Edhe me miqtë ke këtë ndjenjë?
- Sidomos me miqtë.
- Mendon se duhet të sillem ndryshe?
- Natyrisht se jo.
- Atëherë, të ta them një gjë.
- Ëhë!
- A e di se nganjëherë bëhesh i rëndë, madje i padurueshëm.
- Natyrisht, është në përputhje me rregullat.
- Për çfarë rregullash flet?
- Të lojës, pra.
- Pse, luajmë ne?!
- Po, pra! S’bëjmë gjë tjetër. Edhe të tjerët luajnë.
- Dhe cilën lojë e luajkemi ne?

Kil ! Kil ! Kili Te-ti! Kili Te-ti! Peng! Peng! Jam peng! Jam peng!

- Ja, këtë lojë që e luajnë këta fëmijë. Vetëm se në një version tjetër.
- Si mund të mendosh kështu?
- Ngase kështu sillemi. Dhe jetën e kemi përplot me këtë lojë. Disi, e bartim nëpër kohëra sikur mallkimin.
- Mendon se të gjithë sillen kështu, pa përjashtim?
- Ashtu është.
- Por... megjithatë, kjo botë është përplot me njerëz të mirë.
- Është e vërtetë, ka shumë njerëz të urtë.
- A nuk janë këta përjashtim, pra?
- Mendoj se jo.

Kil ! Kil ! Kili Te-ti! Kili Te-ti! Peng ! Peng ! Jam peng!

Edhe gjatë, thonë, edhe gjatë do të luhet kjo lojë. Do ta luajnë të vegjël e të mëdhenj. As rregullat e saj nuk do të ndryshojnë, do të luhet ashpër dhe gjëmë do të ketë.
Një zot e di se deri kur...

Post Reply

Return to “Letërsia shqiptare”