"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

G.B. Në Treguri

Flisni pë letërsinë shqiptare, sillni krijimet tuaja dhe të autorëve që ju kanë lënë mbresa.

Moderator: bardus

Post Reply
GaniB
Member
Member
Posts: 25
Joined: Thu Jan 12, 2017 6:26 pm
Gender: Male

G.B. Në Treguri

#1

Post by GaniB » Tue Jan 24, 2017 9:52 am

Në Treguri

- Hm... Është e pakëndshme për mua të ta them, por, eprorët tuaj më thanë se nuk do të jesh më në listat e tyre të pagave.
- Ashtu?!
- Si duket do të ketë zvogëlim të numrit të personelit.
- S’kisha dëgjuar të flitet për këtë!
- Sa e mora vesh dhe, e di si ndjehem? Keq, shumë keq.
- E përse të ndjehesh ashtu.
- E si mund të mos ndjehem pra.
- Nuk shoh ndonjë arsye për këtë.
- Sidoqoftë, shpresoj se do ta kem ndihmën tënde edhe më tutje dhe, për kohën që do të më shoqërosh do të të paguaj nga të ardhurat e mia.
- Ti e di, e çmoj shumë bujarinë, sidomos të një vajze si ti por, nuk do të më paguash.
- Si kështu?
- Nuk do të më paguash pra.
- Edhe nëse unë insistojë...?
- Nëse më paguan nuk do të më bësh më të pasur, mbase as edhe më të lumtur.
- Dhe, kështu nuk mund të llogaris më në ndihmën tënde?
- Jo, jo, nuk e thash këtë.
- Po si mund t’i pranoj shërbimet tuaja nëse nuk...
- Thjeshtë. Shumë thjeshtë! Mbarojmë punë dhe mbetemi miq.
- O zoti im, se si i thjeshton gjërat kështu.
- Të thjeshta janë gjërat, veçse ne, ndonjëherë...
- Bledi, megjithatë insistoj...
- Jo pra, jo. T’i dëgjojmë regjistrimet, janë të gatshme. Ndonjëherë tjetër mundë të bisedojmë më gjatë për këtë.
- Je i mllefosur?
- Jo.
- Desha të them se edhe ke të drejtë të jesh i mllefosur, madje...
- Se jam pak i trishtuar sigurisht që po. Nuk e di nëse jam i mllefosur.
- Po pra po. Sido që ta zbutësh është e njëjta gjë.
- E kam me gjithë mend, nuk po zbus gjë, sado që, ndonjëherë nuk e përcaktojmë dot se ku mbaron njëri e ku fillon tjetri.
- E pra, mund të jenë të dy bashkë dhe, them se ke të drejtë sido që të jetë.
- Vërtet jam pak i trishtuar por vetëm kaq. Nuk më pëlqen ti hip hamshorit pa fre.
- Do ma sqarosh pak këtë?
- Mllefi pra, është gjë që nuk mbahet nën fre dhe, mua s’para më pëlqen të mbërthehem nga ai.
- Dhe të jesh i trishtuar të pëlqen thua?
- Epo tani... ndonjëherë mbase edhe na pëlqen të jemi pak të trishtuar.
- Se na bie hise po por, që ta pëlqejmë...!
- Nuk po ngul këmbë por, ndonjëherë sikur me dashje kërkojmë gjëra që na e japin këtë ndjesi.
- Po pse, këtë e ke kërkuar ti?
- Jo kësaj radhe.
- Po herë tjetër e ke bërë?
- Nuk e di.
- Bledi, ti do të mbetesh pa punë dhe thua se je vetëm pak i trishtuar.
- Ashtu them.
- Në këto rrethana do të të kuptoja edhe sikur të ishe shumë i trishtuar madje...
- Epo tani, marr aq sa e kam për hise.
- Do të më falësh nëse shqetësimi im i kalon përmasat e “hises” tënde por them se nuk do të jetë e lehtë të mbetesh pa punë, pa të ardhura...
- Edhe unë ashtu mendoj. Nuk do të jetë e lehtë.
- E si do ia bësh?
- Do përpiqem të gjej një punë të re diku dhe të bëhem shumë i trishtuar.
- Pse thua kështu?
- Ashtu kot.
- Po diçka tjetër ke për të më thënë?
- Mbase një herë tjetër.

***

Në të vërtet, kishte qenë kjo biseda e fundit me të pas largimit të tij nga agjencia e huaj dhe para se të vinte në Treguri i kontraktuar nga një shoqëri hulumtimesh minerare për të bërë disa verifikime në terren rreth saktësisë së shënimeve në hartat e shoqërisë. Ishte vendosur në një dhomë të një godine të ndërtuar prej guri të gdhendur, thuhej qindra vite më parë. Daljen e kishte drejtpërdrejtë në rrugë dhe kohë më parë kishte shërbyer edhe si berberhanë. Këtë e tregonin edhe dërrasat e dyshemesë të vajosura zi.
Mund të ushqehesh tek Rozeta, i tund mirë vezët ajo – i kishte thënë kryeplaku, një burrë mbi të dyzetat, trupmadh dhe i shëndoshë, me flokë të lyer me “livando”, gjysmë të thinjura dhe të egra fort. Ishte ky njeriu i parë që e kishte takuar në Treguri, në këtë vendbanim që qytet nuk ishte. Nuk ishte as qytezë për të qenë e as fshat si gjithë të tjerët.
Rozeta ishte pronarja dhe banakierja e kafenesë së vetme në atë vend ku klientët ishin pothuajse përherë të njëjtit njerëz. Ai ishte një nga përjashtimet e rralla që i ndodhnin kësaj kafeneje me emër të çuditshëm “SANGARI”.
-Do të ta bëj teto Roza ty një kafe me xhezve dhe s’ke për të kërkuar më “machiato” – i kishte thënë ajo që herën e parë që kishte hyrë në kafene duke e ftuar të ulej në tavolinën pranë banakut.
- Ç’e mirë të solli në këto anë?
- Jam me punë për ca kohë. Jo shumë gjatë besoj.
- Me javë apo muaj.
- Them dy apo tre muaj.
- Ashtu!
- Po, po.
- Uroj të mësohesh me këtë mjedis.
- Them se do të mësohem.
- Ashtu qoftë. Të rinjtë s’para pëlqejnë të rrinë këtu.
- Do të qëndroj këtu deri sa të mbaroj punë.
- Po pra po, do të mbarosh se s’bën.
- Ashtu them dhe unë.
- Kjo është tavolina jote tani. Këtu do hash e do pish dhe nuk do të ulet një i dytë veç meje.
- Nuk më pengon edhe po të ulet.
- Do ta mësosh se këtu bëhet si thotë teto Roza.
- Në të vërtet nuk është se po kundërshtoja por...
- S’ka gjë, s’ka gjë. Po tani më thuaj i martuar je?
- Jo.
- S’ka gjë se, do të martohesh. Po të dashur ke?
- Çfarë të të them...
- Mos më thuaj që s’ke?
- Në të vërtet edhe nuk kam.
- Si është e mundur, mos je gjë ashtu... E kupton çfarë dua të them?
- Ah, jo, jo, nuk jam ashtu.
- Jo pra, jo, nuk je prandaj them, pse të mos kesh të dashur.
- Mbase është punë kësmeti.
- Më dëgjo mua. Qenke kaq i pashëm zemra ime dhe në këtë vend bukuria e paraja janë mall me zarar. Dhe që t’i mbash do shumë mençuri. Do edhe...
- Mendon se do vija këtu po t’i kisha me bollëk ato që thua?
- Rrugët nuk i zgjedhim vet gjithherë. Nga ne varet vetëm se si do të ecim.
- Unë kam një punë për të bërë këtu dhe, vetëm kaq.
- Prandaj po të them pra. Të mbarosh atë punë dhe vetëm kaq. As mos merr e as mos le gjë këtu.
- Teto, unë jam inxhinier dhe ...
- E mora vesh zemër. Po përpiqem të të them se në këtë vend ka edhe vese të këqija.
- Andej nga vij unë nuk është pa vese të tilla.
- Ore, të flas për këtu unë dhe jo për dynjanë. Je në derën time dhe do të kesh mendjen.
- Do ta kem, po si.
- Të ra gjë në sy shtëpia e gjatë atje përtej përroit?
- Ishte shtëpia e parë që e pash.
- Po, pra, po. Prandaj është aty. Tani dëgjo! Aty rrinë disa xharie që janë ashtu... më kupton çfarë dua të të them?
- Në të vërtet nuk po kuptoj.
- Ashtu pra... me para.
- Ah, po po.
- Shumë bukuri janë shëmtuar aty.
- Po unë ç’punë kam me to?
- Që të mos kesh punë me to pra, ja këtë po them.
- Mos e vrit mendjen për këtë por, si është e mundur që në këtë vend...
- Ja pra që është e mundur.
- Dhe, janë pajtuar njerëzit me këtë?
- Mbase disa edhe nuk janë pajtuar...
- Dhe prapë janë aty.
- Aty janë dhe ç’leshin njerëzit për hesap të atij.
- Kujt, atij?
- Atij kodoshit pra.
- Për cilin e keni fjalën?
- Ja për atë që pi raki e han hudhër për meze.
- A nuk është kryeplaku ai?
- Ai është, ai.

***
Njëfarë shqetësimi nuk i hiqej ditëve të fundit. Ishte prej atyre shqetësimeve që thonë se të mban pezull. Me hartat ishte shumë vonë dhe koha e dorëzimit të tyre po afrohej tmerrësisht shpejt.
- Paskam zgjedh profesion të gabuar - mendoi teksa mori fletoren me shënime dhe jo hartat.
Në të vërtet kishte kohë që nuk i kishte prekur me dorë dhe nuk kishte bërë një verifikim të vetëm. Ditë të tëra i kishte kaluar me plakun e Kalajsëve që thuhej se ishte mbi njëqind vjeç.

- Ne Kalajsët jemi fisi i vetëm vendës këtu. Edhe Pretët e Trepsët që i kanë tokat atje tej janë tanët. Ta them unë ty. Të tjerët kanë ardhur vonë. Shumë vonë. Erdhën atëherë kur ne nuk mund t’i ndalonim. Shembën e dogjën çdo gjë dhe ne nuk mundëm t’u dilnim para. Shembën nga themeli edhe Kalanë e Pergamit e ne ruajmë çelësin e portës që nuk është më. Erdhi e kush nuk erdhi dhe vesi u bë kanun. Prandaj është kaq i vrugët ky vend.
- Thoni të ketë ekzistuar Kalaja e Pergamit?
- Për mijëra vite. Ja atje lartë mbi kodër, Gradinë i thonë tash.
- Sikur kam lexuar diku për shtyllën e Pergamit apo shtyllën e turpit...
- E turpit!?
- Kështu besoj ta kem lexuar.
- Vërtet ashtu i thonë?
- Po me sa më kujtohet.
- Ishte kalaja e nderit mor bir. Çdo gjë e mirë aty ruhej madje edhe veku i artë.
- Sa shumë flitet për këtë vekun e artë këtu.
- Po, po, flitet.
- Besoja se ishte vetëm një nga legjendat e shumta që kam dëgjuar këtyre anëve.
- Aq sa janë legjendë pasojat e saj që i sheh kudo. S’kanë lënë as fushë as mal pa shëmtuar. Gërryen kryq e tërthor, ditën e natën dhe vazhdojnë të gërryejnë edhe sot.
- Dhe, nuk u gjet?
- Jo, s’u gjet?
- Mund i shkuar kot.
- Kot dhe me zarar thuaj.
- Do të ketë qenë shumë i pasur fisi juaj besoj.
- Që thua ti, kishin gjërat që u duheshin.
- Po veku të ishte i artë u duhej pa tjetër.
- Ah, sidomos ai.
- S’mjaftonte të ishte i drunjtë thua?
- Mjaftonte për të mbuluar trupin por...
- Po i arti për lavdinë duhej?
- Për mendjen duhej.
- Për mendjen?
- Po, po, për mendjen.
- Tani, po që më nxorët nga rruga dhe, vështirë të them se po kuptoj gjë.
- Dëgjo e mba mend. Ti je djalë i ditur dhe i kthjellët, a nuk është kështu. E shoh se je edhe i derës së mirë. Kur bota ishte mbarë, shumë kohë më përpara, aty tek ajo shtëpia ku rri ti ishte Treguri i fisit tim. Herë herë e kishin quajtur edhe Agora. Në kohët e vona dikush e quajti Tregu i ri e dikush Tregu i vjetër. Kështu ma kanë thënë të parët dhe kështu do të ketë qenë. Aty mblidheshin apoleqtë e fisit dhe shkrinin ar e tirrnin fije prej tij. Ar quhej dija atëherë. Dhe me fijet e arta që tirreshin këtu thureshin pëlhurë e pergamenë atje lartë, në kalanë e Pergamit. Ja pse duhej të ishte i artë.
Mallkimi i këtij hekurit që tash quhet ar erdhi më vonë. Shumë më vonë dhe shëmtoi tokat tona dhe e thartoi dynjanë. Druhem se toka do ta rregulloj veten një ditë dhe gjëma do të bëhet.

***
E para ishte fiarta. E pastaj...
E pastaj, ndodhi e çka nuk ndodhi. Kaluan muaj, vite e shekuj, e kurrë nuk u zu në gojë se ishte edhe ARNO që me fijen e artë arnoi tokë, dete, fusha, male e gjallesa, pastaj edhe diell, hënë e yje tjera, aty këtu edhe shpirtra njerëzish... Nuk arriti kurrë tek shpirti i akullt i përditshmërisë syrrenë që po i shuhej magjia e këngës tunduese. E kënga ishte jeta e saj e që e donte edhe po të bëhej gjëma e të shuheshin diell e hënë. Prandaj, thirri Lakminë, Smirën, Intrigën, Shpifjen, Egërsinë, Kurvërinë, Injorancën, Hajdutërinë... e joshi nga të katër anët burra e gra, të dëgjuar e të pa dëgjuar, të vegjël e të mëdhenj, e ngriti zëra se, fija e artë ishte një karakurvë bishtpërdredhur, e çka jo tjetër. Pastaj ngriti zëra se, ARNO ishte matuf i verbër e dembel i pavlerë, një mjeshtër i keq me prirje të dyshimta... derisa iu hodh plafi i harresës.
Fisin e tij më vonë e quajtën Arnout e fija e artë mbeti prapë rrugëve të botës duke kërkuar strehë në shpirtrat e ndritur se, përditshmëria i kishte vënë dry gjoksit.


***
Inxhinier! O inxhinier! - u dëgjua një zë jashtë. Hapi derën dhe në derë u shfaq një fshatar i ri.
U çmend poeti, inxhinier!- tha dhe iku me vrap drejt vendit që e quanin log.
Një i ftohtë ia përshkoi tërë brendinë dhe për një copë herë mbeti si i mpirë.
- U çmend poeti?!
E tërë kjo iu duk e pakuptimtë. Lidhi këpucët malore dhe doli në rrugë. Nga larg pa disa njerëz që ishin mbledhur në log dhe të tjerë që vraponin po në atë drejtim. Atje në mes tyre dalloi trupin brisk të hollë të poetit që sillej rreth një zjarri flakët e të cilit shkonin deri mbi kokën e tij. Ishte lakuriq fare.
U skuq i tëri dhe u përpoq të mos e shihte në pjesën e poshtme të trupit. Libra të shumtë ishin shpërndarë gjithandej. Jo shumë larg këmbëve të tij edhe disa letra të shkruara me dorë. I mori letrat nga toka dhe i doli para poetit që vazhdonte të lëvizte rreth zjarrit.

- Duhet pa tjetër të bësh kështu?- i tha me zë të ulët.
- Po vëlla. Më ka mbetur gjë tjetër?!
- Si kështu?
- Se ka gjëra që edhe thuhen por ka të tjera që vetëm bëhen.
- Është kjo gjëja e duhur?
- Kaq kam në dorë vëlla.
- Të të shohin kështu nuk të vjen keq.
- E bëj të më shohin vëlla, të më shohin.

Dhe vazhdoi të lëvizte rreth zjarrit edhe për një copë herë e pastaj, ashtu ngadalë ngadalë, kaloi përmes turmës dhe u zhduk në errësirë.
I mbetur si i mpirë, Bledi ngriti kokën dhe i vështroi njerëzit përreth një e nga një. Kryeplaku me një kleçkë druri në skaj të gojës nuk e fshihte dot një buzëqeshje të egër si era e hudhrës që e konsumonte me tepri. Të tjerët çile gurë gojën. Ndenji një copë herë ashtu e pastaj u nis drejtë kthinës së tij. I lëshoi letrat mbi tavolinë dhe u shtri mbi krevat me gjithë këpucët malore. I mbylli sytë dhe u përpoq të sistemonte gjithë atë që i kishin parë sytë e i kishin dëgjuar veshët por, iu kujtua vetëm fjalia e fundit e poetit - E bëj të më shohin vëlla, të më shohin- dhe iu duk se shqetësimi që e kishte mbajtur prej ditësh i kishte arritur përmasat e një trishtimi që po e bënte të shihte errët.
Prandaj është kaq i vrugët ky vend- i kishte thënë plaku i Kalajsëve për të cilin kishte menduar se me mbi njëqind vite jetë nuk mund të shihte ndryshe veçse vrugët.
- Të shumtën e herëve të këqijat ndodhin natën kur s’mund tu bësh derman. Aq më keq kur je dhe vetëm – mendoi.
Ani se nuk kishte uri, ndjeu nevojë për tavolinën e tij pranë banakut dhe teto Rozën që i sillte ushqimin, ulej pranë tij e i hidhte dorën tek qafa. Nuk e kishte kundërshtuar ndonjëherë këtë liri të kësaj gruaje rreth të pesëdhjetave, me lëkurë të ushqyer mirë dhe të freskët, që i fliste aq lirshëm për çdo gjë, madje edhe për gjëra që mund të quheshin intime. E gjithë kjo i shkaktonte një ndjesi që nuk e kishte provuar më parë.
E di ndjenjën ndaj nënës, motrës, tezes, madje edhe ndaj një gruaje a vajze tjetër por, them se kjo është disi më ndryshe. Nuk më duket se është ndonjëra prej atyre – kishte menduar.
- E bëj të më shohin vëlla, të më shohin - iu kujtua prapë fjalia e fundit e poetit dhe zgjati dorën e mori letrat nga tavolina. Filloi të lexonte duke mos e ditur nëse po e bënte gjënë e duhur.

***
Hiq dorë nga letrat mor burrë, kush pa gjë hair nga to.

Kam një jetë të tërë që e duroj këtë këshillë dashamirëse që ma thonë në mëngjes, në drekë e në darkë, ndërsa un ha një herë në ditë e nuk u them gjë.

Puno për tregun mor i pahair, s’ka gjë nga letrat.

Edhe këtë ma thonë e unë prapë nuk u them gjë. Më thonë e çfarë nuk më thonë e unë vazhdoj të mos u them gjë. E pse t’u them fundja, është kohë pushtetesh të liga. Pushtet mbi pushtet. Sa shumë pushtete o zot i madh! Njëri më i rëndë e më makut se tjetri. Po njeriu, a do të mbahet njeriu?!

Dëgjoj e çka nuk dëgjoj e prapë nuk them gjë.
Ia dëgjova rrëfimin edhe Lush xhepit, e nuk i thash gjë as atij.

Hej, si je bablok!
E di se edhe ti je njeri me halle por, dua ta marr vetëm pak nga koha jote e çmuar. Dua të ma dëgjosh hallin tim dhe do t’i harrosh hallet tuaja. Ka ardhur kohë e vështirë bablok. E vështirë sa goja s’di ta thotë. Është vështirë sot të fitohet kafshata ndershëm. Shumë vështirë...
Unë për vete, zanatin e të vjedhurit nuk e quaj të fisëm, por, ama, edhe koprracia, nuk më duket të ketë dalë nga derë e mirë. Madje, dikush më ka thënë se ky zanat është zhvilluar kaq shumë duke u ushqyer nga kjo e dyta. Po nejse, e vërteta është se unë e punoj këtë zanat, ti e di bablok, zoti nuk gënjehet dhe, të të them të drejtën, e punoj mirë e paq. Desha të them, e kam punuar mirë se tash... po ku të lënë të punosh. Ikën kohët e mira bablok, ikën. Zanatli të mirë kanë mbetur pak e edhe ata pa punë se, kanë vërshuar dorëkëqinjtë. Nuk të lënë të marrësh frymë e lëre ta punosh zanatin që e di. Unë për veten time këtë zanat e di, nuk di tjetër. E punoj xhepin pa të keqen e kujt. Perëndinë e kam dëshmitar, kam provuar të mësoj zanat tjetër. Desha të bëhem mekanik dhe shkova ta mësoj zanatin. Plotë dy ditë i ndihmova mekanikut dhe nuk mësova gjë. Zanati vidhet djalë, nuk ta mëson kush - më tha mjeshtri. Provova me komshiun tim intelektual, helbete të mësoja ndonjë gjë të mençur. Dija vidhet mor djalë, nuk ta jep kush falë - më tha ai. Provova edhe me të tjerë dhe, kudo që shkova vidhet më thanë. Vidhet, vidhet, vidhet..., dhe, natyrisht, unë nuk jam aq i pa ditur të mos e kapja idenë. Veç kësaj, perëndia që i qofsha falë, më kishte sajdisur me këtë dorë të mrekullueshme që bën çudira. E si ta lija pa punë këtë dhuratë perëndie. Një kirurg do të bënte mrekullinë me të po ç’e do. Është kohë e dorkëqinjve bablok.


Dhe kur bëj një llogari të thjeshtë, numri i atyre që i konsumojnë prurjet e këtij zanati del se është shumë i madh. O zot sa i madh. Se, pushteti i këtij zanati është shtrirë çdo kund e mbi çdo gjë. Mbi toka, mbi male, mbi dete, mbi...
S’ka lënë gjë pa prekur ky pushtet.
Më ka prekur edhe mua. Po, po, më ka prekur. Vjedhë edhe unë ndonjëherë! Nuk them se nuk vjedhë. Edhe unë vjedhë por, nuk e bëj shpesh. Gjithnjë e më rrallë më shkon ndoresh t’ia grabis përditshmërisë koprrace ndonjë çast për të qenë. E kur e bëj këtë, disi ndjehem se jam gjallë. Dhe kjo më bënë të ndjehem mbi pushtetin që më mohon ditë e natë. E të jesh mbi këtë pushtet, nuk është pak.
Prandaj do të jetoj për atë çast dhe do ta zbrazë një gotë! Dhe do ta zbrazë për një gjë të thjeshtë. Tepër të thjeshtë. Vetëm, e vetëm, “se jam gjallë”.
Dje, po ashtu e kam zbrazur, “se jam gjallë”.
E nesër...?! Po nesër...?
Mbase, prapë do ta zbraz. Apo, më mirë të them, dikush do ta zbrazë. Dikush, gjithmonë, do ta zbrazë, për “të sotmen”, për “të djeshmen”... Se e nesërmja, do të bëhet “sot”. Se e nesërmja do të bëhet “dje”.
E pushteti i mohimit më përcjell në hap dhe do të ma shkarkoj pak trurin për të mirën time natyrisht. Të m’i mbjellë dy tri kokrra pushtet harrese, natyrisht, për “lumturinë time” dhe për kompensim të m’i falë “njëmijë mënyra të vetëvrasjes pa dhimbje”. Ndërsa, e djeshmja, është rrënjë. Është rrugë e kaluar, është dhimbje, është kujtesë, është dashuri...
E të nesërmen ma gatuajnë, gjithmonë për të “mirën time”, pa këtë dhimbje.
Sa joshëse kjo “vdekja pa dhimbje”.
S’ishe, s’je, s’do jesh...
Dhe vdekja më vjen nga pushteti i kësaj “S”-je që çdo gjë të qenë e bën të paqenë. Të “qenët”, e bën “qen-uri”.
E, unë e di, sa shumë të “qenë”, bëjnë “qen-uri”.
Por unë do jem prapë këtu. Do jem prapë këtu që t’i dëgjoj të më thonë - hiç dorë, hiç dorë se, e djeshmja është hiç, vetja është hiç, dashuria është hiç... Do t’i dëgjoj prapë të më thonë – shite lëkurën babë se, e ha tregu- dhe nuk do t’u them gjë.
Hiç dorë, në mëngjes. Hiç dorë, në mesditë. Hiç dorë në mbrëmje.
Po, ç’u bë me ata që “hoqën dorë”?. Ç’u bë me ata që bënë “qen-uri”?.
A kishin të “djeshme”?. A kanë të “sotme”?. Po të nesërme? A do të kenë të “nesërme”?
Unë, do të vazhdoj të jem këtu. Do të vazhdoj të jetoj për atë çastin e grabitur dhe, një ditë, botës që me këngët e saj të zhurmshme vret vajet e fatkëqijve do t’ia tregoj bërrylin paq.
Do ti them se nuk jam i tredhur. Po si tredhet burri bre?!

***
I lëshoi letrat mbi gjoks dhe pa dashje e preku veten poshtë.
Marroq, është metaforë - e qortoi veten për lëvizjen e pakontrolluar.
U rrotullua përmbys dhe, jastëkun e hollë me të dyja duart e ngjeshi fort mbi kokë si për t’u mbrojtur nga diçka e kobshme.

Post Reply

Return to “Letërsia shqiptare”