"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

URËMARA

Flisni pë letërsinë shqiptare, sillni krijimet tuaja dhe të autorëve që ju kanë lënë mbresa.

Moderator: bardus

Post Reply
GaniB
Member
Member
Posts: 25
Joined: Thu Jan 12, 2017 6:26 pm
Gender: Male

URËMARA

#1

Post by GaniB » Sat Feb 11, 2017 5:24 pm

URËMARA

Ishte mjaft vonë kur po kthehej dhe ishte hera e parë që iu kujtua se në shtëpi nuk e priste kush. Kjo iu duk e frikshme.
- Si është e mundur?! O Zot, kaq kohë jetoj vetëm! - tha me vete, dhe, pa dashje, u ndal. Ndjeu një të ftohtë të brendshëm. Ktheu kokën nga të dyja anët dhe vazhdoi rrugën.
- Fundja, atë e priste dikush. E mua... ? - “Është ndjenjë e mirë kur kthehesh prej diku e dikush të pret në shtëpi!” iu kujtua ta kishte dëgjuar apo lexuar diku. Pastaj iu kujtua edhe dasma. Iu kujtuan edhe urimet e xhaxhait.
Të më trashëgohesh, o bir, u martove. A e di se ç’do të thotë të martohesh?
E di, or xhajë, e di. E, kush s’e di! E sjell një grua në shtëpi dhe, ja martesa! - i ishte përgjigjur.
Eh, ju të rinjtë!... Të kthehesh mbarë, mor bir, të kthehesh mbarë! Kjo është martesa. Tash nuk do të shkosh më në kokë e në bisht!...
Me kohën erdhën edhe shpotitë e shokëve.
Si shumë merresh me atë “Për gruan dhe tokën”! - i kishte thënë një herë njëri nga shokët. Lëre, lëre! Ai merret vetëm me atë të parën tani - kishte shtuar tjetri.
Sa e sa herë ishte përpjekur që këto biseda me shokët t’i vinte në një rrafsh tjetër, më serioz.
- Po ku janë ata tani? – tha zëshëm, sikur fliste me dikë, dhe vazhdoi të ecte.
Tek udhëkryqi i madh doli në anën tjetër të rrugës dhe ngadalësoi hapin. Dëshironte që rrugën deri në shtëpi ta zgjaste sa më shumë. Ndjeu se i shtohej dëshira të rikujtonte gjithçka nga fillimi. Iu kujtua zënka e parë me të. Pastaj e dyta, e treta... Ke lojtur menç! Ti nuk je normal! Shovenizëm burrash! Don të më flijosh si në atë baladën tënde të mallkuar! Dhe ajo e fundit - S’ke për t’më pasur!
- Kjo s’ka kuptim! - mendoi. Ajo kurrë njëherë nuk më kuptoi dhe kjo është e tëra!
Ajo “Don të më flijosh si në atë baladën tënde të mallkuar” nuk i hiqej nga mendja.
- Është e pakuptimtë! Përse do ta flijoja?! Fundja... Nuk ishte nuse e zakonshme ajo. Madje, nuk mund të thuhet se u flijua! - iu kujtua t’i kishte thënë plaku tek ura mbi Dri.
Balada thotë se ishte nuse, xhajë, dhe se ajo u flijua vërtetë. Si të thuash, u muros në këtë urë - ia kishte kthyer.
N’urse ishte, n’urse... Ti, vërtetë mendon se ka ndodhur ashtu?!
Nuk e di. Diçka do të ketë ndodhur.
Eh, eh! U muros, që thua ti. Dhe mirë që u muros. Ndryshe s’bëhej.
Është e tmerrshme, xhajë, e tmerrshme! Madje edhe atëherë kur s’bën ndryshe.
E po, të paça, mor bir! E shoh se e ke të vështirë ta kuptosh. Dhe s’të vë faj. Nuk është edhe lehtë të kuptohet. Dhe, sa marr vesh, ti pret të shohësh atë që u muros! ...
Do të doja ta shoh!
Për këtë ke ardhur këtu?
Vetëm për këtë.
E, pra, duhet ta kuptosh.
E çfarë të kuptoj, xhajë?
Do të të tregoj, mor bir, atë që unë e kam dëgjuar nga të parët. Thonë se në kohë të hershme këtu jetonin tre vëllezër. Hisen e kishin të ndarë, ca andej e ca këndej ujit. Prandaj do të bënin një urë. Dhe, kështu, mor bir, punuan e punuan vëllezërit plot tre vjet me radhë. E ura nuk bëhej. Ç’e bënte dita e shembte nata. Në të hyrë në vitin e katërt, një të premteje, prej diku ishte shfaqur një shortar. Nuk dihej se prej nga kishte zbritur. Kishte mësuar nga vëllezërit për ndodhinë dhe u kishte thënë “Urën do ta bëni me punë të mbarë. Dhe punën do ta bëni të mbarë, pasi ta keni lidhur me një besë”. Pastaj, mor bir, u kishte thënë “Punën e mbarë do ta filloni në ditë të mbarë. Në ditën e tretë të javës, në ditën e martë. Do të përdorni tri harxhe ndërtimi. Edhe urën do ta bëni me tri harqe. Dhe në ditën e flive, në ditën e enjte, urën do ta shenjtëroni me një n’urse. Me më të mirën, më besniken. Nursen ta murosni në urë dhe jashtë do t’i lini syrin e djathtë. T’ia lini syrin e djathtë se u duhet dritë këtyre anëve. Pastaj, gjirin e djathtë. Edhe atë t’ia lini të mos shuhen zjarret në këto votra. Edhe dorën e djathtë t’ia lini jashtë. I dëbon orët e liga!”. Kështu u kishte thënë shortari, mor bir, dhe më s’e kishte parë njeri.
Duket interesante. Po ku e vendosën atë, xhajë?
Këtu, o bir, nuk u muros njeri. Nuk ishte grua, nuk ishte as burrë. Po, a nuk të mjafton që e sheh urën? Atë që mund të shihet!
Ura është si gjithë tjerat, xhajë. Unë dua diç tjetër.
Po, ajo është aty , mor bir, është aty. Një zot e di sa gjatë është aty dhe i mban këta gurë të qëndrojnë bashkë. Është në çdo pjesë të kësaj ngrehine, në çdo gurë të saj.
E, si mund ta shoh atë?
Po ku shihet fryma e shenjtë, mor bir. Ne mund të shohim vetëm dritën e saj. Marë e quanin. Edhe Shën Marë. E pastaj, shumë më pastaj- Shën Mëri.
E mbara është e ëma e të mbërrimës, lum djali! Dhe, që thua ti, ajo nuk u flijua. Është aty ku duhej të ishte. Ndryshe ...eh, eh!
Po, si thua ti, mor bir? Ia kthyem shpinën, ia kthyem. Nuk është më e shenjtë, thonë. Eh, eh...!

Iu kujtua ndarja me plakun dhe ndjenja e një zhgënjimi të thellë që nuk ia dinte shpjegimin.
Para shtëpisë u ndal. Kërkoi çelësin nëpër xhepa dhe e hapi derën. Një duhmë e rëndë myku ia zuri frymën. U tërhoq disa hapa prapa dhe qëndroi një copë herë.
- Kjo shtëpi donë një dorë të mbarë, – mendoi dhe e mbylli derën pas vetes.

Post Reply

Return to “Letërsia shqiptare”