Page 1 of 1

URËMARA

Posted: Sat Feb 11, 2017 5:24 pm
by GaniB
URËMARA

Ishte mjaft vonë kur po kthehej dhe ishte hera e parë që iu kujtua se në shtëpi nuk e priste kush. Kjo iu duk e frikshme.
- Si është e mundur?! O Zot, kaq kohë jetoj vetëm! - tha me vete, dhe, pa dashje, u ndal. Ndjeu një të ftohtë të brendshëm. Ktheu kokën nga të dyja anët dhe vazhdoi rrugën.
- Fundja, atë e priste dikush. E mua... ? - “Është ndjenjë e mirë kur kthehesh prej diku e dikush të pret në shtëpi!” iu kujtua ta kishte dëgjuar apo lexuar diku. Pastaj iu kujtua edhe dasma. Iu kujtuan edhe urimet e xhaxhait.
Të më trashëgohesh, o bir, u martove. A e di se ç’do të thotë të martohesh?
E di, or xhajë, e di. E, kush s’e di! E sjell një grua në shtëpi dhe, ja martesa! - i ishte përgjigjur.
Eh, ju të rinjtë!... Të kthehesh mbarë, mor bir, të kthehesh mbarë! Kjo është martesa. Tash nuk do të shkosh më në kokë e në bisht!...
Me kohën erdhën edhe shpotitë e shokëve.
Si shumë merresh me atë “Për gruan dhe tokën”! - i kishte thënë një herë njëri nga shokët. Lëre, lëre! Ai merret vetëm me atë të parën tani - kishte shtuar tjetri.
Sa e sa herë ishte përpjekur që këto biseda me shokët t’i vinte në një rrafsh tjetër, më serioz.
- Po ku janë ata tani? – tha zëshëm, sikur fliste me dikë, dhe vazhdoi të ecte.
Tek udhëkryqi i madh doli në anën tjetër të rrugës dhe ngadalësoi hapin. Dëshironte që rrugën deri në shtëpi ta zgjaste sa më shumë. Ndjeu se i shtohej dëshira të rikujtonte gjithçka nga fillimi. Iu kujtua zënka e parë me të. Pastaj e dyta, e treta... Ke lojtur menç! Ti nuk je normal! Shovenizëm burrash! Don të më flijosh si në atë baladën tënde të mallkuar! Dhe ajo e fundit - S’ke për t’më pasur!
- Kjo s’ka kuptim! - mendoi. Ajo kurrë njëherë nuk më kuptoi dhe kjo është e tëra!
Ajo “Don të më flijosh si në atë baladën tënde të mallkuar” nuk i hiqej nga mendja.
- Është e pakuptimtë! Përse do ta flijoja?! Fundja... Nuk ishte nuse e zakonshme ajo. Madje, nuk mund të thuhet se u flijua! - iu kujtua t’i kishte thënë plaku tek ura mbi Dri.
Balada thotë se ishte nuse, xhajë, dhe se ajo u flijua vërtetë. Si të thuash, u muros në këtë urë - ia kishte kthyer.
N’urse ishte, n’urse... Ti, vërtetë mendon se ka ndodhur ashtu?!
Nuk e di. Diçka do të ketë ndodhur.
Eh, eh! U muros, që thua ti. Dhe mirë që u muros. Ndryshe s’bëhej.
Është e tmerrshme, xhajë, e tmerrshme! Madje edhe atëherë kur s’bën ndryshe.
E po, të paça, mor bir! E shoh se e ke të vështirë ta kuptosh. Dhe s’të vë faj. Nuk është edhe lehtë të kuptohet. Dhe, sa marr vesh, ti pret të shohësh atë që u muros! ...
Do të doja ta shoh!
Për këtë ke ardhur këtu?
Vetëm për këtë.
E, pra, duhet ta kuptosh.
E çfarë të kuptoj, xhajë?
Do të të tregoj, mor bir, atë që unë e kam dëgjuar nga të parët. Thonë se në kohë të hershme këtu jetonin tre vëllezër. Hisen e kishin të ndarë, ca andej e ca këndej ujit. Prandaj do të bënin një urë. Dhe, kështu, mor bir, punuan e punuan vëllezërit plot tre vjet me radhë. E ura nuk bëhej. Ç’e bënte dita e shembte nata. Në të hyrë në vitin e katërt, një të premteje, prej diku ishte shfaqur një shortar. Nuk dihej se prej nga kishte zbritur. Kishte mësuar nga vëllezërit për ndodhinë dhe u kishte thënë “Urën do ta bëni me punë të mbarë. Dhe punën do ta bëni të mbarë, pasi ta keni lidhur me një besë”. Pastaj, mor bir, u kishte thënë “Punën e mbarë do ta filloni në ditë të mbarë. Në ditën e tretë të javës, në ditën e martë. Do të përdorni tri harxhe ndërtimi. Edhe urën do ta bëni me tri harqe. Dhe në ditën e flive, në ditën e enjte, urën do ta shenjtëroni me një n’urse. Me më të mirën, më besniken. Nursen ta murosni në urë dhe jashtë do t’i lini syrin e djathtë. T’ia lini syrin e djathtë se u duhet dritë këtyre anëve. Pastaj, gjirin e djathtë. Edhe atë t’ia lini të mos shuhen zjarret në këto votra. Edhe dorën e djathtë t’ia lini jashtë. I dëbon orët e liga!”. Kështu u kishte thënë shortari, mor bir, dhe më s’e kishte parë njeri.
Duket interesante. Po ku e vendosën atë, xhajë?
Këtu, o bir, nuk u muros njeri. Nuk ishte grua, nuk ishte as burrë. Po, a nuk të mjafton që e sheh urën? Atë që mund të shihet!
Ura është si gjithë tjerat, xhajë. Unë dua diç tjetër.
Po, ajo është aty , mor bir, është aty. Një zot e di sa gjatë është aty dhe i mban këta gurë të qëndrojnë bashkë. Është në çdo pjesë të kësaj ngrehine, në çdo gurë të saj.
E, si mund ta shoh atë?
Po ku shihet fryma e shenjtë, mor bir. Ne mund të shohim vetëm dritën e saj. Marë e quanin. Edhe Shën Marë. E pastaj, shumë më pastaj- Shën Mëri.
E mbara është e ëma e të mbërrimës, lum djali! Dhe, që thua ti, ajo nuk u flijua. Është aty ku duhej të ishte. Ndryshe ...eh, eh!
Po, si thua ti, mor bir? Ia kthyem shpinën, ia kthyem. Nuk është më e shenjtë, thonë. Eh, eh...!

Iu kujtua ndarja me plakun dhe ndjenja e një zhgënjimi të thellë që nuk ia dinte shpjegimin.
Para shtëpisë u ndal. Kërkoi çelësin nëpër xhepa dhe e hapi derën. Një duhmë e rëndë myku ia zuri frymën. U tërhoq disa hapa prapa dhe qëndroi një copë herë.
- Kjo shtëpi donë një dorë të mbarë, – mendoi dhe e mbylli derën pas vetes.