"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

Albanian uprising led by Zenel Gjoleka.

Talk about Albanian history.
Post Reply
User avatar
Zeus10
Grand Fighter Member
Grand Fighter Member
Posts: 4187
Joined: Thu Jun 04, 2009 6:46 pm
Gender: Male
Location: CANADA
Contact:

Albanian uprising led by Zenel Gjoleka.

#1

Post by Zeus10 » Sat Apr 28, 2012 8:03 pm

Albanian peasants in southern Albania reacted to the actions of Ottoman administration and in June 1847, their representatives met in Mesaplik. In a memorandum sent to the Turkish sultan they declared that they would not send soldiers in the regular army, would not pay the new taxes and would also not accept the new administration
The insurgents created a committee with Zenel Gjoleka as its leader. When the new Ottoman administration tried to gather the new taxes in Kuç, the peasants went into open rebellion in July 1847. 500 men led by Zenel Gjoleka marched toward Delvinë and liberated the city. In a short period of time the uprising expanded in all Vlorë region, Chameria, Përmet and especially in Mallakastër where the local rebels were led by another notable local leader, Rrapo Hekali.
Isuf bey Vrioni with its men attacked the rebels in the Mallakastër area. Their forces were defeated and Isuf and his brother were captured during the fighting and executed by the rebels. After that the Mallakastër rebels, led by Rrapo Hekali attacked Berat, but having no artillery they could not capture the castle. They continued the siege without attacking the castle. At the same time, the rebels led by Gjoleka and Çelo Picari defeated an Ottomand force coming from Ioannina. The Gjoleka men also attacked Gjirokastër and kept its castle under siege. The Porte was alarmed by the news and a relief force of 3000 men under Shahin bey Kosturi, was sent from Thessaly, against the rebels in Gjirokastër, but Kosturi and his forces were also defeated by the forces of Gjoleka. Gjoleka also tried to have some cooperation and negotiated with the Greek government of Ioannis Kolettis, but with little success. A new Ottoman army of 5000 men was sent from Ioannina against Gjoleka. With a force of 1500 men Gjoleka was able to defeat again the Ottoman forces in the Battle of Dholan in 28 August 1847.
At the same time some 15,000 Ottoman forces under the Turkish marshal Mehmet Reshit Pasha were sent from Manastir to relieve the siege of Berat. In Ohrid their forces were summoned by other 6,000 men. The Ottoman forces attacked the forces of Rrapo Hekali based in the city of Berat and at the same time the Turkish garrison in the castle attacked them from behind. Albanian forces left the siege and withdrew in Mallakastër. From Berat, the Ottoman army tried to enter to the heart of the rebellion, the Kurvelesh region, from the Kuç pass where Gjoleka forces were concentrated. They once again resisted the Ottoman forces. At the same time other Ottoman forces attacked Kurvelesh from the Mesaplik region and another Ottoman column disembarked in the Himara region encircling the forces of Gjoleka. Even under these circumstances Gjoleka men resisted. Seeing the tough resistance, Mehmed Reshid Pasha declared an amnesty and invited all the leaders to met him in Zhulat village. Some 85 men who believed his words and came to the place of meeting (among whom the local leader Hodo Nivica and some other minor leaders), were captured. After that the organised resistance was no longer possible and Albanian forces were divided in small ceta. Ottoman forces entered the regions of uprising and thousands of men were arrested and deported, whereas Rrapo Hekali was poisoned in the prison of Manastir on December 30, 1847. Gjoleka with a small group of fighters retreated to Greece, which ended the uprising.
The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing

User avatar
bardus
Star Member
Star Member
Posts: 882
Joined: Mon Jan 30, 2012 3:44 pm
Gender: Male

Re: Albanian uprising led by Zenel Gjoleka.

#2

Post by bardus » Sat Apr 28, 2012 8:43 pm

Ndjenja kombëtare
Kryengritja e 1847, nga revoltë ekonomike, në një luftë çlirimtare
Kryengritja e 1847-ës nisi si kundërshtim i hreformave, d.m.th., pati shkaqe kryesisht ekonomike. Por shumë shpejt ajo mori tiparet e një lufte çlirimtare, pasi problemet ekonomike nuk mund të zgjidheshin pa shpëtimin nga zgjedha otomane. Lufta me ushtrinë osmane konceptohej prej tyre si ndeshje mes shqiptarëve dhe "halldupëve", "konjarëve", mes njerëzve që mbanin fustanella të bardha si bora dhe shallvaregjerëve me çallma, mes atyre që flisnin shqip dhe atyre që flisnin një gjuhë që nuk e merrnin vesh. Pra, kjo kundërshti traditash, gjuhësh dhe qëllimesh, nuk kishte si të mos ushqente tek kryengritësit ndjenjën e shqiptarizmës. Ndjenjat proto-nacionaliste, të shfaqura shekuj më parë tek shqiptarët jo vetëm nuk ishin shuar, por me kalimin e kohës evoluuan në ndjenja nacionaliste, gjë që e kanë vënë në dukje të huajt, që flasin për shqiptarët e fillimit të shek.XIX. Lidhur me këtë, lordi Hobhauz, që e shoqëroi Bajronin në udhëtimin e tij në Shqipërinë e Jugut, shkruan: "Tek ky popull, ka një frymë të tillë pavarësie dhe një dashuri të tillë për vendin e tyre, që përbën dallimin më të dukshëm të tyre nga ndjekësit e dy besimeve në pjesët e tjera të Turqisë. Kur vendësit e provincave të tjera i pyet se çfarë janë, ata të përgjigjen "jam turk" ose "jam kristian", ndërsa kur i bën këtë pyetje një banori të këtij vendi, ai të përgjigjet: "Jam shqiptar!". Kombësia, një pasion në të gjitha kohërat, më i fortë tek malësorët sesa tek banorët e fushave, është ndjenja më e spikatur në karakterin e tyre. Kushdo prej tyre që largohet prej vendlindjes, kur merr vesh se në vendin ku po udhëton banon një bashkëkombës i tij, do të kthehet nga udha t'i bëjë një vizitë, edhe pse nuk janë parë kurrë më parë". (J. Hobhouse, Journey through Albania, p.138-139). Pikërisht, ndjenja e kombësisë dhe lidhja e thellë shpirtërore me atdheun që buronte prej saj, i ruajti shqiptarët nga asimilimi.
Pra, Kryengritja e Tanzimatit u karakterizua që në fillim nga tipare të qarta të një lëvizjeje kombëtare. Besëlidhja që u krijua, ndryshe nga besëlidhja e vjetër, u quajt "Lidhja Kombëtare Shqiptare" dhe organi drejtues i saj u thirr "Komitet Kombëtar". Këto tipare duken edhe në parullat që u hodhën gjatë saj, si: "Të luftojmë për gjithë Shqipërinë!" apo "Të luftojmë për Atdheun!" (L.Mile, Rreth kryengritjes së madhe fshatare të 1847…, f.93). Elementet e ndërgjegjes kombëtare gjejnë pasqyrim edhe në këngët që iu kushtuan kësaj ngjarjeje. Gjoleka u tret, se u përpoq "për gjithë vilajete", ai s'falet "se mbron vatanë", ai lufton "as për mua as për tij, po për gjithë Shqipëri". Kjo kryengritje e forcoi ndjenjën e unitetit dhe të shqiptarizmës, që u shfaq qartë sidomos gjatë kryengritjeve që pasuan masakrën e Manastirit. Me gjithë përpjekjet për t'i përçarë shqiptarët, duke dërguar në veri ushtarë nga Toskëriadhe kundër kësaj ushtarë gegë apo çamë, Porta e Lartë nuk pati sukses. Siç del nga dokumentacioni turk i periudhës në fjalë, rekrutët shqiptarë dezertonin kur ishte fjala për të shtypur bashkatdhetarët e tyre dhe bashkoheshin me ta kundër turqve.

E theksova pjesen blu per shkak te atij debati tek tema etimologjise .

Post Reply

Return to “Albanian history”