"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

Masakra e Tivarit.

Këtu mund të flisni mbi historinë tonë duke sjellë fakte historike për ndriçimin e asaj pjese të historisë mbi të cilen ka rënë harresa e kohës dhe e njerëzve.

Moderators: Arbëri, Strokulli

Post Reply
User avatar
alfeko sukaraku
Sun Member
Sun Member
Posts: 1827
Joined: Wed Jun 03, 2009 8:02 pm
Gender: Male

Re: Masakra e Tivarit.

#226

Post by alfeko sukaraku » Wed Jul 21, 2010 10:27 pm

Shqiperiaimee wrote:
alfeko sukaraku wrote:
Shqiperiaimee wrote:
alfeko sukaraku wrote:o shqiperia jote..kush te shau ty o derman...kush e ndyri gojen me ty?

u rrita ne nje familje intelektualesh ne Fier..me rroga te mira.Por barkun nuk e ngopa kurre se tollona nuk te lejonte me shume se nje kg djathe ne muaj , dy kg mish .Kujt shqiptari do i mburresh enver fantazmen sote ??...........hiqmu qafe me enverin se po me erren syte edhe do ta paguash kote ti.
kendo ndonje keng tjeter a hidh ndonje valle tjeter, harroje kete valle.
`Ja kush e ndyu gojen:
"po te them ndonje fjale per gjyshen tende partizane qe ndihmonte partizanet me veshmbathje -hiqte te sajat edhe ju a jepte , nuk do te vij mire", keto bashke me te falat per gjyshen time i ke me lart te shkruara, i lexo!
Une kam menduar se ju qe cirreni per "vlera" dhe "nacionalizem" e dini c`do te thote per shqiptarin nderi i familjes. Per mua si "komunist", gjyshja, nena dhe motra jote jane edhe te miat dhe i nderoj tamam si te miat, pamvaresisht mendimeve tona edhe ti ne fund mbetesh vellau im. Tani kam nje lutje per ty, ose kerko falje ose behu burre e le nje takim me mua dhe me shaje familjen ne sy se dua te ta shohe trimerine aty se ne internet edhe maskarenjt me te medhenj behen patriota e trima.
o shoku shqiperia jote.

me shaka ta thashe ate punen e gjyshes..se te njejtin zanat ka pasur edhe gjyshja ime ne kohen e partizanllekut..doli ne cete edhe nuk mbahej fare...nga 20 partizan merrte ne dite -haha-

demek une i eca nje llogjike te semure komuniste enveriane qe po shfaqni ju ne forum edhe u mundova te bej sarkazem.

po, jam ndakort me ty..maskarenjet e medhenj behen trima edhe patriota, edhe nje maskara i tille ishte enver hoxha.

sa per gangisterrlleqet e tua...ca do te them une tani?nuk jam trim mbas komjuterit....por po ke qejf te shfaqem do te keshilloja te mbash bebelino me vete -haha- -haha-
Ok te paskam kuptuar ndryshe po here tjeter familjen nuk dua te ma permendesh ne asnje kontekst, me shaje idete e mia, s`ka problem edhepse nje njeri normal argumenton e nuk shane!
nuk te shaj tyja se nuk kam arsye, por shaj idet tua edhe kete psikopatin qe ju dha statusin "minoritar" vlleherve qe prifti ju mesoj gjuhen greke

efkaristo poli

ego o enveris dhen ksero elenika.

tora kalla...

KOHA ESHTE E MASKARENJVE/POR ATDHEU I SHQIPETRAVE

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2934
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: Masakra e Tivarit.

#227

Post by Mallakastrioti » Fri Jul 30, 2010 8:54 pm

EXPULSIONS OF ALBANIANS ( 1944-1990 )


1. Intentions and Actions of Chetniks and Partisans to Expel and Exterminate Albanians

Serbian and Montenegrin chauvinists made use of the political changes on the eve of the Second World War to expatriate and exterminate as many Albanians as possible. On the occasion of secret and general mobilisation of Yugoslav military, the Albanians were not treated as equal citizens of Yugoslavia. They behaved with the Albanians in the same way as with the enemy. In the first days of the war many Albanian soldiers were killed by Serbian military officers and soldiers.1

Instead of concentrating itself in protection of the borders, Yugoslav military tried to penetrate as deep as possible into the Albanian land.2 Such planning and actions were intended that at a convenient moment they could exterminate as many Albanians as possible and so rarefy that population. The Yugoslav army killed, persecuted and plundered many Albanians, especially those heading some political-national association, such was the case with Sherif Voca, a deputy and well-known patriot, who was killed on 13 April, 1941. Many Albanians were killed in the barracks of Mitrovica, the post of Vushtria, in Gjakova, where soldiers burnt down the villages of Bec, Gërgoc, Radoniq, Janosh, etc. The wave of persecutions and physical exterminations of Albanians involved all the regions of Kosova. It stopped only after the capitulation, namely, after the consolidation of the Italian and German units in Kosova.

When a part of Kosova was uniting with Albania the chauvinist forces of the Serbs and Montenegrins became disturbed. The government of Nedic, chetniks and communists, openly and secretly, made their efforts to accomplish their plans from long time ago for the ethnic cleansing of Kosova. The government of Nedic requested from Germans to annex the Sanjac of Novi-Pazar, Srem, Eastern Bosnia and Kosova to Serbia.4 It requested from Germans to send away 100,000 Albanians from the district of Mitrovica.5 It concentrated armed forced, chetnik detachments and war refugees on the border on Kosova, directing them to the Albanian land. In this way, parallel to ethnic cleansing and genocide exerted on the Albanians, they caused also an emigration in mass. Chetniks committed unprecedented massacres at Albanian villages bordering on Kosova and Sanjac, and due to this the population was forced to emigrate in mass from Kosova and elsewhere.6

Chetniks' intentions and plans for extermination of the Albanians during the Second World War were very numerous, and projects were prepared in this direction. One of such projects was prepared by the lawyer from Sarajevo, Stevan Molevic, titled, ‘Homogenous Serbia' and was published in 1841. According to this project, which is allegedly based on the ethnic principle, homogenous Serbia would include to the east and south-east - Serbia, Kosova, Macedonia, and being annexed by Vidin in Rumania and Custendil in Bulgaria; to the west - the banovinas of Vrbas, North Dalmatia, Lika, Kordun, Bania and a part of Slovenia; to the south - Montenegro and Herzegovina, including Dubrovnik as well, and the last one would be assigned a special status, and the northern part of Albania, if it would not gain its autonomy.7 Since in a large number of the regions anticipated for homogenous Serbia, practically greater Serbia, the Serbs did not comprise the majority population, in some of them they were even under the minimum, but the Croats, Muslims or Albanians constituted the absolute majority, the project envisaged the emigration of the Croats to Croatia, and of Muslims (the Muslims of Bosnia and Sanjac, and Albanians) to Turkey or Albania. According to Molevic, not only the regions where the Serbs were in majority should be included in the bosom of greater Serbia, but without any exception, all the regions where the Serbs lived, or where Stevan Molevic supposed the Serbs were living, and to him the Macedonians and Montenegrins were considered Serbs, too.8

The plans of chetniks were based on the project of Stevan Molevic. In their official letters of 1941 was planned: “To create a large Yugoslavia and greater Serbia in it, ethnically clean, within the borders of Serbia, Montenegro, Bosnia and Herzegovina, Srem and Banat. All the territories should be cleansed from the non-Serbian elements. Serbia should border directly Montenegro and Slovenia, by cleansing Sanjac from the Muslims and Croats.”9 The same policy was followed by chetniks in 1942, deepening even more their chauvinist hatred toward non-Serbian peoples, particularly the Albanians.10 To accomplish their intentions they opened concentration camps in that time, at which, besides others, 300 Albanians of the tribe of Kuç were interned, but also of other tribes as well.11

Chetniks and other Serbian collaborators made their endeavours to accomplish the plans and intentions for greater Serbia and its hegemony, from Salonika to Arad and from Tirana to Split, also in 1943. Informing his Chetnik Supreme Command, Zika Mitrovic, among others, wrote on 28 April, 1943: “On your sign given, we shall depart with arms in our hands in the final clash against all the enemies for sacred Kosova”.12 The means for the accomplishment of this intention, were, thus, not hidden. To achieve their aim, chetniks planned genocide in mass. The expulsion of the Albanians and other non-Serbian people was not discussed at all. In an information of the Command of II Chetnik Corpus sent to their commander, Draza Mihajlovic, in the beginning of 1944, they wrote that they would “fight to the end, as it has to do with the name of Kosovar (...), a real war against the Turks and Albanians in general, a war without any compromise to extermination (...).”13 In the same report, the Command of the corpus underlined that its numerical situation depended on the organisation of chetniks based on dissemination of chauvinism against the Albanians and Turks, and such a policy attracted even the ‘fans' of communism. This statement was, undoubtedly, true. The Serbian and Montenegrin communists also made use of internationalism as a means to accomplish similar intentions. In such waters fell all the bodies of YCP (Yugoslav Communist Party) and the Yugoslav National-Liberation Army (YNLA) in Kosova. Their attitude in fact did not differ much from the intentions of chetniks, when Kosova was in question. They did not make any difference between the Serbs of Kosova and colonists, who were settled forcefully on the land of ethnic Albanians. Those bodies blamed the Albanians of Kosova for the emigration of the Serbs and Montenegrins, that was not so overwhelming.14

This shows the hypocritical policy of communists and partisans. Both partisans and chetniks saw the solution of the question of Kosova within Yugoslavia, namely, in greater Serbia. Based on such attitudes, many bodies of YCL and YNLA , as well as chetniks on the border to Kosova awaited openly the amnesty of 25 and 30 August, 1944. After this amnesty, both chetniks, that changed their cockade for the star and Serbian partisans attacked Kosova with their main intention to clean it from the Albanian element.

The ethnic cleansing of Kosova and other regions of ethnic Albanians occupied by Yugoslavia became harsher in the period from October 1944 to July 1945, justifying it allegedly as a fight against ‘counterrevolution' and its remnants. It began in peripheral zones, but it spread quickly in the whole regions of the Albanians. In such organised operations several divisions with an effective of 40,000 soldiers took part.15 These military actions, apart from other forms, were led by a new anti-Albanian project of Vasa Cubrilovic, ‘The Problem of Minorities in New Yugoslavia', on 3 November, 1944. In his project, Cubrilovic admits the fact that the Serbs gained one part of the territories with alien population after the First World War, namely, after the Serbian-Croatian-Slovenian Kingdom (Yugoslavia) was established in 1918,16 and they became dangerous to Yugoslavia, not because of their counterweigh to Slavonic peoples, but because of the territories where they live and geographical continuation that these territories have with their motherlands - i.e., due to political and strategic reasons.17

Vasa Cubrilovic proposed before the highest leadership of YNLW and YNLA, without any hesitation, expatriation of millions of people in mass, as, according to him, “the sole fair solution to this question is expatriation of these minorities”. As his purport and example for such an action he took the action of the Third Reich and expulsions and colonisation of peoples in Europe. According to him, such an action would be approved by the Yugoslav allies, after they were persuaded that minorities were to blame for millions of Slavonic victims during the Second World War (sic!).
Based on the spirit of this project, the author suggested that they should not wait long for the allies to agree, as it was the last chance for the accomplishment of that intention, but “the people that made decisions on the fate of our people” should be persuaded of this, and according to Cubrilovic, they were the leadership of YCP and YNLW, headed by Josip Broz Tito.19

The author of the project foresaw and proposed its accomplishment in details. He proposed that first the Germans should be expatriated, then the Hungarians, Albanians, Italians, Rumunias... Although the Albanians were the first ones on the target of expatriation, this process should not begin with them, not due to good relations between the Albanian National-Liberation War and YNLA, but owing to the risk of a conflict between the two countries. That is why Vasa Cubrilovic advised to act with great caution and tactics during the expatriation of the Albanians. This would not mean that the Serbs and Montenegrins were merciful to Albanians or that the latter ought to be saved. Whereas it was spoken in general of the expatriation of other nationalities, the Albanians and their territories were specified and it seemed as if the project was intended particularly to them.20

Both the Albanians and other nationalities, in the project ‘The Problem of Minorities in New Yugoslavia” were preferred to be forced to emigrate first from the regions ethnically clean, and then from the mixed areas, as ethnic postblocks were more dangerous, according to the author.21
For the accomplishment of his project, Cubrilovic anticipated the time as well, that is undoubtedly from the arsenal of the outstanding Machiavelists, racists and genocide-lovers. According to him, the most convenient time for efficient expulsion was war, therefore, the best expulsion was the physical and complete extermination of the people. According to Cubrilovic, military had the decisive role, that is why he proposed that a special section of this question should be formed in the General Command of YNLA. If complete physical extermination would not be successful, he anticipated additional measures, such as: denying all the rights to them, opening concentration camps, plundering their ownership, extermination of intelligentsia and social healthy classes, and then urgent colonisation of these regions with Slavonic elements.22

Cubrilovic was aware at that time that funds, and trustworthy persons were needed for its accomplishment, but also an organisation at an institutional level. That is why he proposed formation of a special ministry, or at least, a commissariat within the Ministry of Agriculture, as it had experience in such things since the time of the Yugoslav Kingdom. Except for these measures, Cubrilovic proposed that national-liberation committees should be formed from the lowest to the highest instances, and colonists should be selected out of the best warriors, and possibly the Serbs and Montenegrins that had not been colonists before that. The carriers of this mission, according to Cubrilovic, should be provided with high wages, more privileged posts and high status in the society.23 The author has no doubt about the success of the project. He said that news had come from the regions where war operations took place “our people's masses have dealt unmercifully with small national minorities who were against us in this war. This enthusiasm of the population (that was characteristic for attacks, hatred and revenge, editor's remark) ought to be channelled as soon as possible...”24

The armed units of YNLA in Kosova and Macedonia, but also in other areas of ethnic Albanians, acted in their operation as if they had read the project of Cubrilovic. That is why the reply of military officials was not accidental saying that “we have the order to kill 50% of the Albanians”.25 This is documented also by the cynic reply of Macedonian commanders, when a group of Albanian patriots protested against the arrest of 10,000 people and the punishment of 1,200 of them without any court procedure in Tetova, saying “this is nothing, it is a cleaning”. This was strengthened by the decisive order of Svetozar Vukmanovic - Tempo, “Clean fast the ones that you have to clean”.26

Based on the chauvinist and extermination position of chetniks, as well as on the action of many leaders and units of YNLA towards the Albanian population, the crimes and massacres in Kosova and other regions of ethnic Albanians were enormous. According to approximate evidence, above 47,300 Albanians were exterminated, in the areas of ethnic Albanians occupied by Yugoslavia, between 1941 and 1945.27 Such extermination, naturally, made these regions significantly vacant, and that was the intention of Serbian chauvinists who made the Slavonic colonisation possible, opening a new path for such a process. Except this, the exterminations and reprisals of such a nature, that did not stop even in the years after the war, influenced greatly further emigration of the Albanians.

2. Forms and Ways of Pressure on Purpose of Expulsion and Assimilation

After the end of the Second World War, the Albanians of Kosova and other parts in Yugoslavia, not only were prevented to unite with Albania, as they had declared at Bujan Conference, but they were re-invaded and partitioned into four federal units of Yugoslavia, in Kosova, Macedonia, Serbia and Montenegro.28

The Serbian regime since the time of the occupation (November, 1944) and annexation of Kosova (July, 1945), continuously implemented a policy and propaganda prepared much earlier and based on greater Serbian projects, assimilation and physical extermination of the Albanians. The Albanians felt the annexation of Kosova to Serbia as the negation of their war and betrayal of the leadership of NLW to them. That is why they began to organise themselves in illegal groups and organisations and develope political activity and offered resistance even with arms. Due to persecutions, terror, violence and genocide exerted on them, many Albanians, between 3000 - 4000 people,29 were forced to flee abroad, particularly the members of political and democratic organisations and groups with western orientation that did not accept the new slavery in Kosova. They were directed to western countries through Greece and Italy, and there they continued their patriotic activity. The expulsion of the Albanians from Kosova was caused by the anti-Albanian official policy. In this way, the issue of Kosova, of its independence, political and state status, created new dissatisfactions of the Albanians that had fought for self-determination.

Socialist Yugoslavia and Serbia continued the war against the Albanians by putting them into prison, arresting, isolating, persecuting, and by physical extermination and sending them away from their hearths. The Resolution of Informative Bureau (1948) was used as a pretext to put many Albanian intellectuals and political leaders into prison and liquidate them, accusing them as spies of Albania. On this occasion, 436 Albanians were imprisoned, and the pressure on them continued in other forms too, such as: closing schools in the Albanian language, employing only the Serbs in administration, nationalisation, colonisation, forbidding the use of their national flag, closing their cultural institutions, etc. Another form of pressure against the Albanians was exerted on the occasion of the census of population in 1953, changing even their national identity, and forcing them to declare themselves as Turks.30

The expatriation of the Albanians to Turkey was perpetrated by methods of pressure. The harshest form of pressure on purpose of expulsion of the Albanians was the action of collecting arms during the period between 1955-56, organised by the government and accomplished by state security organs. During this action, 22,048 personal files were opened, including the files of the officials of state bodies. Against a large number of the Albanians measures of persecutions and eavesdropping police treatments were carried out. Under the pretext of searching for arms, the state security organs tortured around 30,000 Albanians. Some 100 persons died because of tortures.31

Another form of a drastic pressure exerted on the Albanians was fabrication of false court processes, and punishment of illegal groups and organisations on political grounds. Thus, in 1956, at the time of the action of searching for arms and expatriation of the Albanians to Turkey, ‘the process of Prizren' was fabricated, by which it was intended to frighten the people through disqualification of the Albanian political leadership and compromising of intellectuals.

Distrust and suspicion in intelligentsia were regular forms of pressure on the Albanians. In the organs of state security the persons that bought the daily paper ‘Rilindja' were evidenced, which was published by the Socialist Alliance (a mass organisation formed by the communists on power). It was the only newspaper in the Albanian language. The Albanians were permanently treated as a distrustful element by the State Security of Kosova. In the ‘Handbook of UDB' (state security), all the Albaian population was considered enemy in 1957. On this basis UDB opened above 170,000 personal files. Among them there were four members of the Central Committee of YCL, 16 members of the Provincial Committee of Communists, a large number of political-social personalities, starting from secretaries of working enterprises to deputies of all the levels of assemblies.32

All this anti-Albanian action that was based on violence and terror was an institutionalised form of the Serbian regime with the intention to force the Albanians to expatriate and to commit their extermination.


3. The Turkish-Yugoslav “Gentlemen's” Agreement in 1953

The agreement on friendship and co-operation between Yugoslavia, Greece and Turkey, signed in Ankara on 28 February, 1953, became known as a Balkan Treaty. The agreement contained ten points and took a military character, but without influence and obligation, that resulted from the North Atlantic Contract of 4 April, 1949, dealing with Turkey and Greece. Its fourth point foresaw conclusion of new agreements and formation of the bodies for their application and solution to economic, technical and cultural problems.33 Based on this agreement, common parliamentary groups were formed and they visited Turkey and Yugoslavia. Yugoslavia wanted to establish as closer links as possible with Turkey in order to expatriate the Albanians from Kosova. The links should be established by activating the Yugoslav-Turkish Convention of 1938 on the expatriation of the Albanians to Turkey. First of all, Yugoslavia ought to fulfil some financial obligations of the Convention that amounted to 90 million dollars. Turkey was interested in reactivating this Convention. It was interested to use the Albanians in its war against Curds, settling them on their border.

The question of expatriation of the Albanians was instigated by Yugoslavia through the Turkish press. At the end of 1952, numerous talks were held on the agreement between Yugoslavia and Turkey. Agreements on trade, floating, air traffic, and many other matters were concluded during 1953. In this spirit of collaboration between them the “Gentleman's” Agreement between Yugoslavia and Turkey was signed.34

In case of a future Balkan conflict this agreement intended to secure the Turkish friendship to Yugoslavia. On the other hand, emptying Kosova and other regions of ethnic Albanians by means of this convention, the danger on the part of the Albanians that requested financial compensation from Yugoslavia, as well as from the funds provided for refugees and others that had resettled, could be reduced. Turkey had also its needs to populate its large vacant regions. The Government of Turkey requested from the Government of Yugoslavia, on 4 October, 1951, to fulfil the Convention of 1938. It requested that before the accomplishment of various agreements began, Yugoslavia should fulfil its financial obligations. Due to them, Tito invited the Turkish foreign minister, Fuad Khprili, to visit Yugoslavia. At a lunch organised on that occasion in Split, at the end of January 1953, an agreement on the requests of both parties was worked out, and it was to the detriment of the Albanian population. They did not sign anything on this occasion, and that is why it was called ‘Gentleman's Agreement'. By this convention Tito could accomplish the dreams of the Serbs by expatriating of the Albanians from Kosova, and Turkey would obtain vital inhabitants and financial funds.

The obligations of expatriation of the Albanians from Yugoslavia had to be fulfilled as soon as possible, since at the very beginning Turkey asked for expatriation of 250,000 inhabitants, out of a million inhabitants that were anticipated to be resettled. In the official statement issued on 29 January, 1953 on the talks in Split, neither delegation mentioned the convention and refereed to parliamentary collaboration and the question of the Balkan Treaty.35
At the population census of Yugoslavia in 1953 many Albanians were forced to declare themselves Turks. This self-declaration would save Yugoslavia and Turkey from public reactions to expatriation of the Albanians to Turkey. An it happened so. Almost 260,000 Albanians declared themselves Turks.

4. Expatriation of Albanians to Turkey (1944-1966)

At the end of 1944 and beginning of 1945, seeing that they had been betrayed, the Albanians began to escape in mass to mountains.36 The government bodies made use of such actions of the majority population of the Albanians in Kosova and justified every persecution of any Albanian that opposed reoccupation by Yugoslavia. Due to this, military courts were very busy with Albanians, and arrests, imprisonment, killing of the Albanians became a daily phenomenon. Serbia intended to empty these territories as soon as possible, or at least to leave as few Albanians as possible.

One of the most efficient methods to accomplish such a policy in Kosova against the Albanians after they had been occupied by the detachments of YNLA, and especially after the establishment of military administration, was forceful mobilisation. In that time, 50,000 Albanians were mobilised in Kosova. When one bears in mind the number of those that were held in prisons or in exile, thousands lost and killed, it can be seen that Kosova had remained without the required forces to defend itself. In these circumstances, the Yugoslav regime intended to create conditions that colonisation should take place in the regions of ethnic Albanians. Confiscation of real estate, requisition, nationalisation and ‘solidarity aids' that were implemented by force and that intended to knee down the people economically, in addition to perpertration of repression influenced the expulsion of the Albanians from their homeland. These measures of the Yugoslav regime were directed to the Albanians only; the Serbs and Montenegrins were saved. The opponents of the YCP were in the most difficult position, and also those with western democratic viewpoint, that were deported from Kosova, and their movable property and real estate was confiscated. Their families were forced to leave the country too. As a consequence of such an attitude, the Albanians had to emigrate to Turkey, or Albania, or elsewhere.

Recolonisation of Kosova by the Serbs and Montenegrins in the spring of 1945, as well as the Law on the revision of agrarian reform worsened further the economic position of the Albanians. A part of the land of Albanian farmers was given to colonists. The interest of colonists to usurp the Albanians' land was great. Only in 1945, 10,054 families applied for it, who could get up to 5 hectares of the land of Albanian farmers.37

Forceful collectivisation of a part of farming land in Kosova, then mistreatments and perfidious abuse of the Albanians by the Serbs, touched deeply the national tradition and dignity of the Albanians.

The Law on five-year plan (1947-1951) was also in the function of expulsion of the Albanians. This plan provided more accelerated economic development for the undeveloped republics of Yugoslavia (Bosnia, Macedonia, Montenegro), in order to smooth down the existing economic differences, but it left Kosova on the side, despite its being the most undeveloped region in Yugoslavia and its having a great economic and natural potential. Apart from this, the largest part of the plan in Kosova was anticipated to be implemented by ‘voluntary' work, such as: to construct and renovate and restore houses of colonists, to till the soil for them, to provide them with food, etc. Therefore, not only that the regime did not invest anything, but it also worsened the lives of the people here by such measures.38

The Yugoslav regime, parallel to violence and economic kneeling, attacked deeply the national feelings of the Albanians, their past and historical tradition. Very few schools and educational and cultural institutions were opened for the Albanians and the origin of the Albanian population was denied.39

In conformity with the intentions of unitary national-chauvinist policy, State Security perpetrated great repression in order that as many as possible Albanians should declare themselves as members of Turkish nationality. Before this action, 1,315 inhabitants of Turkish nationality were recorded in Kosova in the census of 1948, and 97,954 inhabitants in Yugoslavia. However, according to the census of 1953 the number of Turks in Kosova amounted to 34,583 and 259,535 in Yugoslavia.40 The Albanians that opposed to this policy ended in prisons or were forced to leave the country. Thus, during 1953, as a result of this repression, 37,000 Albanians emigrated to Turkey.41 In 1953 the Yugoslav regime ‘took care' of creating special administrative ‘facilities' for the Albanians wanting to emigrate to Turkey, no matter whether they had declared themselves Turks or not. According to official evidence, 19,300 Albanians were expatriated in 1953, and 17,500 others in 1954.42

To achieve the emigration of the Albanians to Turkey in great mass, the first condition was to create a psychosis of unbearable life. The state machinery exerted pressure of various forms on the Albanians, such as arrests, persecutions, inhuman tortures, physical exterminations, etc. The organs of State Security made use of the action of searching for arms in order to accelerate the expatriation of the Albanians to Turkey.

This punishing activity of the organs of State Security and other organs of the regime, was expressed drastically in the field of culture and education too. The government took measures to close down middle schools in the Albanian language, to reduce the net of elementary schools and to close the sole scientific institution, the Institute of Albanology in Prishtina.
Here is the table of the expatriation of the Albanians during the period 1952-1965.

Image



The expatriation of the Albanians to Turkey continued also in the period between 1955-1957. In this period, from Kosova and other regions of ethnic Albanians in Yugoslavia emigrated 16,200 Albanians to Turkey.43

In 1958, around 41,300 Albanians were sent away to Turkey, and the year after it another 32,000. According to official evidence of Yugoslavia, 27,980 Albanians emigrated from Kosova to Turkey in 1960.44 The expatriation of the Albanians to Turkey amounted to 115,000 in the period between 196-1965.

The process of expatriation of the Albanians from Kosova and other regions of ethnic Albanians was replaced by the so-called economic emigration in the political circumstances created in Yugoslavia after the Plenum of Brione.


5. Serbian and Yugoslav Policy of Segregation and Apartheid (1981-1989)

Dissatisfied with the position of the subjugated, the Albanian students and youth organised demonstrations in 1981 with the main mobilising slogan - Kosova Republic. The whole Albanian population joined the youth and students.

The Yugoslav leadership valued that the demonstrations organised by the Albanian students and youth, as well as the slogans used in them “threatened the territorial integrity and sovereignty of Yugoslavia”.46 In order that whole Yugoslavia should fight against the right requests of the Albanian people, “The Political Platform on the action of YCL for socialist self-management, unity and brotherhood and common life in Kosova” was compiled and approved.47 This document with greater Serbian intentions was supported by the other republics and the leadership of the Communist League of Kosova. The Platform requested that the Albanians should break the cultural and scientific relations with Albania, abandon their national aspirations, and the request for the Republic of Kosova was evaluated as a reactionary one that intended to destroy Yugoslavia and unite Kosova with Albania.48 Due to this reason, state organs of Kosova, Serbia and Yugoslavia were requested to undertake measures for reduction of curricula of history, literature and other social subjects taught at schools.49 To apply this Platform, the mobilisation of all political-social organisations and state structures was requested. In this way began the isolation of Kosova within Yugoslavia and in relation to the world too.

The first attacks were organised against the institutions of national character, such as University of Prishtina, Institute of History, Institute of Albanology, National University Library, then mass media, museums, secondary schools, elementary schools and even kindergartens, cultural and professional associations and many other organisations.

The first attacks of Serbia, that took the character of segregation and apartheid, were provoked on the shops of Albanians and individuals in Serbia in 1981. In Pozarevac, in Serbia, an Albanian child was taken out his eyes by civilian Serbs. Many physical attacks and ill-treatments were organised, by both Serbian individuals and state bodies, particularly in Belgrade, Kragujevac, Pozarevac, Paracin, NiS and other cities, where Albanians lived.50 Since that time, Serbia began to apply open segregation, seeking only clean institutions consisting of Serbian workers alone, such as schools, cinemas, theatres, cafJs, hotels, even kindergartens, sports fields, swimming pools, etc. To implement the intentions for segregation and discrimination, Serbia applied the policy of apartheid. It passed laws to rule over the Albanian majority, depriving them of their political and citizen rights, human rights, freedom of movement, living, jobs, juridical and social protection.
In the period of ten years (1981-1990), more than 1,100 Albanian soldiers were sentenced to many years of prison in political fabricated processes, and 63 Albanian soldiers were killed in the Yugoslav Army.

The Assembly of Serbia approved some changes to the Penal Law of Serbia, in 1986, by which new delinquencies were incriminated for pursuing the Albanians, as if for the penal-legal protection of the Serbian people in Kosova. Such actions were: violation of citizens' equality, violation of the equal use of language and script, violations that threatened the rights and liberties of members of other nations, and threats of security of citizens of other nationalities, attacking the sexual freedom too. These had only one political and legal intention - to exert persecution and repression on the Albanians.

The Serbian regime treated Albanian peaceful demonstrations, requests, political manifestations as severe political acts, but also the cultural and scientific works of the Albanians. In this way, 3,348 Albanians were sentenced by civilian and military courts. In the period between 1981-1990 Serbian police and military killed 183 Albanians by fire arms, 16 of whom were children, and 616 Albanians were wounded by fire arms, 49 of whom were children.51 The former Yugoslav National Army (YNA) organised killing of Albanian soldiers in Paracin and gave the action a political character so that the Albanian soldiers could be treated as badly as possible by military and police organs of Serbia, that had the absolute majority in YNA.

In 1981, Serbia isolated Albanian intellectuals and kept them in prison for several months. The isolation of Albanian intellectuals took place in 1989, when the most draconic measures of torture and repression against 254 Albanian intellectuals were taken, and they were sent to prisons in Vranje, Leskovac, Prokuplje and Belgrade.

The police of Kosova and Serbia had worked out files for 600,000 Albanians; it means that every third Albanian was called to the police. Further on, both in Yugoslav regions of the Albanians and in Kosova around 100,000 Albanians were dismissed from work until 1989.52

6. The Memorandum of Serbian Academy - a Platform on Expulsion of Albanians

Expatriation of the Albanians by force from Kosova and their ethnic land has remained the chief intention of Serbian hegemonic policy. Parallel to state organisms, Serbian academicians of the Academy of Sciences and Arts of Serbia compiled projects on ethnic cleansing of the Albanians' land. In 1986, the Serbian Academy, that has always been in service of hegemonic politics of Serbian nationalists, compiled the Memorandum on the political, economic and constitutional position of Serbia in the former Yugoslav federation. The Memorandum did not leave aside Kosova either.53

The Memorandum is penetrated by wild hatred and falsifications of the past and present time of the Albanians.

The Memorandum, which became the national programme of Serbia, deals with the engagement for creation of a greater Serbia. Serbia is presented as ‘threatened and harmed' by the Constitution of 1974. By such constructions, mobilisation of the population for destroying the autonomies of Kosova and Vojvodina and the establishment of Serbian hegemony in former Yugoslavia was aimed at. The principal thesis of the Memorandum was the allegedly degrading and inferior, unequal and discriminated position of the Serbian people in Yugoslavia.54 Serbian academicians manipulated with the figures of the Serbs migrated from Kosova, although according to the Serbian scientist, Cvijic, there have never been more than 5% Serbs in Kosova.55 The structure of population changed after 1912, after the occupation of Kosova by Serbia and its colonisation. According to the census in 1948, there were 170,000 Serbs, or 18.9%, in Kosova, and in 1981 there were 209,488 Serbs, or 13.2%.56 Accordingly, there was no migration of the Serbs from Kosova, much the less, when it is known that Serbia controlled the whole policy in Kosova.

These manipulations from the arsenal of greater Serbian politics, based on fine fabrications, try to justify their policy of colonisation and denationalisation in Kosova, by means of their propagandistic machinery. Serbian propagandistic machinery, attempting to alarm the opinion, goes to its absurdity, confirming that “Kosova will not have any Serb in ten years”.57 The Serbian official policy, led by the spirit of the memorandum of the ASAS, requested the destruction of the federal system of Yugoslavia established by the Constitution of 1974. The processes proceeding in Kosova after 1966 made the accomplishment of independence of Kosova possible to a certain degree. The Memorandum of Serbian academicians treated the process of the independence of Kosova as its Albanisation.58 They requested that Kosova should be deprived of all the rights to and possibilities for constitutional, juridical, economic and cultural-educational self-organisation, by all possible means. This practically took place in 1990, after the Serbian attacks against Kosova.

Notes

1. Dr Ali Hadri, Politika Narodnog fronta i Aprilski odbrambeni rat 1941. godine na Kosovu i Metohiji,(The Policy of National Front and April Defensive War in 1941 in Kosova and Metohia), Bulletin of Faculty of Philosophy in Prishtina, V, p. 440.
2. Dr Ali Hadri, Lëvizja Nacionalçlirimtare në Kosovë 1941-1945 (Nationa-Liberation War in Kosova, 1941-1945), Prishtina, 1971, p. 80.
3. The Archives of the Military Historic Institute in Belgrade (further AMIB), fund of Treca armijska oblast (III Army Zone), card No. 4, doc. No. 10.
4. Milan Borkovic, Milan Nedic, Centar za informacije i publicitet, Zagreb, 1985, p. 229.
5. Mitrovica dhe rrethina (Mitrovica and Its Environs), Mitrovica, 1979, p. 270.
6. The Archives of Kosova, Archives of Provincial Committe of YCP for Kosova and Metohia in Prishtina (further AK, APC of YCP for KM), card no. 5, reg. no. 220; Zbornik dokumenata i podataka o NOR-u i revoluciji, I&19 (Bulletin of documents and evidence on NLW in Revolution, 1&9), doc. no. 3; Pavle Jovicevic, Kosovo i Metohija i odluke II zasedanja AVNOJ-a (Kosova and Metohia and Decisions of II Session of AVNOY), Sloboda, novembar, 1944.
7. Rexhep Qosja, {ështje shqiptare, historia dhe politika (Albanian Question, History and Politics), Institute of Albanology, Prishtina, 1994, p. 171.
8. Ibid.
9. Gojko Medenica, Cetnicki pokret na Kosovu i Metohiji u vreme II svetskog rata (The Movement of Chetniks in Kosova and Metohia during World War II), Godisnjak - Vjetari (Annual), no. X-XI, Archives of Kosova, Prishtina, 1979, pp. 374-375.
10. The Archives of Central Committe of the Yugoslav Communist League in Belgrade (further Archives of CC of YCL), 1942, p. 328.
11. Archives of CC of YCL, fund of Communist Internationale, 1942, p.122.
12. Archives of CC of YCL, fund of CC YCL, 1943, p. III.
13. The archives of Historic Institute of Kosova, microfilms e AMIB, fund of Archives of Chetniks, C-V-17099.
14. AK, APC of YCP for KM, fund of Regional Committees, card no. 15. reg. no. 557.
15. Dr Ali Hadri, Këshillat Nacionalçlirimtare në Kosovë (National-Liberation Councils in Kosova), Prishtina, 1974, p. 168.
16. Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë, Instituti i Historisë, E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi (The Truth on Kosova and the Albanians in Yugoslavia), Tirana, 1990, pp. 546-555.
17. As note 7, p. 174.
18. As note 16.
19. Ibid.
20. Ibid.
21. Ibid.
22. Ibid.
23. Ibid.
24. Ibid.
25. AK, APC of YCL for KM, card no. 10/29, doc. no. 1305.
26. Lefter Nasi, Tetë muaj nga historia e popullsisë shqiptare në Jugosllavi (nëntor 1944 - korrik 1945) (Eight Months of the History of the Albanians in Yugoslavia (November 1944 - July 1945)), Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë, E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi (The Truth on Kosova and the Albanians in Yugoslavia), Tirana, 1990, p. 417.
27. Tahir Zajmi, Lidhja e Dytë e Prizrenit (The Second League of Prizren), Bruxelles, 1964, p. 93.
28. Historia e Popullit Shqiptar (History of Albanians), Tirana, 1994, p. 221.
29. Sinan Hasani, Kosovo, istine i zablude (Kosova, Thruths and Errors), Zagreb, 1986, p. 130.
30. Historia e Popullit Shqiptar (History of Albanians), Tirana, 1994, p. 234.
31. Ibid., p. 235.
32. Ibid.
33. Official Registar of FNRY, no. 12. Belgrade, 1953.
34. Dr Fehmi Pushkolli, Shpërnguljet e shqiptarëve në Turqi dhe Marrëveshjet jugosllave-turke (Expatriation of Albanians to Turkey and Yugoslav-Turkish Conventions), Fjala, March, 1994.
35. Ibid.
36. Dr Izber Hoti, Format dhe mënyrat e pushtimit dhe të nënshtrimit të Kosovës në fund të vitit 1944 dhe fillim të vitit 1945 (Forms and Ways of Invasion and Subjugation of Kosova at the End of 1944 and Beginning of 1945), “Bujku”, 6/II/ 1995.
37. Dr Milovan Obradovic, Poljopriveda Kosova 1944-1953 (Agriculture of Kosova in 1945), “Kosova”, no. 16, Prishtina, 1987, pp. 249-250.
38. Dr Fehmi Pushkolli, Fronti Popullor - Lidhja Socialiste e Kosovës (1935-1975) (National Front - Social Alliance of Kosova (1935-1975), Prishtina, 1983, pp. 154-155.
39. Dr Sulltane Kojqini - Ukaj, Format e diskriminimit e të gjenocidit të politikës së shtetit serb në vitet e pasluftës (Forms of Discrimination and Genocide of Serbian Regime Policy in the Post-war Years), “Shkëndija”, September, 1994.
40. Ferit Shehu, Sevdije Shehu, Pastrimet etnike të trojeve shqiptare 1953-1957 (Ethnic Cleansing of Albanian Regions, 1953-1957), Prishtina, 1994, p. 24.
41. Albanian Newspaper in Istanbul “Besa” (1950-1974).
42. Jusuf Kelmendi, Plenumi i KK të LKJ të Kosovës më 1971 (The Plenum of CC YCL of Kosova in 1971).
43. Zamir Shtylla, Shpërngulja e shqiptarëve në Jugosllavi pas Luftës së Dytë Botërore 1950-1966, E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi (Expulsion of Albanians from Yugoslavia after World War II, 1950-1966; The Truth on Kosova and the Albanians in Yugoslavia), Tirana, 1990, p. 442.
44. VUS, Zagreb, 7/VI/1971.
45. As note 40.
46. Ibid., p.216.
47. Platformë politike për aksionin e LKJ në zhvillimin e vetëqeverisjes socialiste, të bashkimit e vëllazërimit dhe të bashkësisë në Kosovë (Political Platform on the Action of YCL in the Development of Socialist Selfmanagement, Unity and Brotherhood and Common Life in Kosova), Belgrade, 1982, pp.5-6.
48. Ibid.
49. Ibid.
50. As note 46, p. 217.
51. Mr. Xhemajl Ademaj, Ndjekja dhe politika ndëshkrimore për delikte politike në Kosovë në periudhën 1981-1990 (Persecutions and Punishing Policy for Political Delicts in Kosova in the Period 1981-1990), Bota e Re, Prishtina, 1995.
52. Dr Esat Stavileci, Largimi nga puna i punëtorëve shqiptarë (Dismissal of Albanian Workers from Work), Përparimi, 1991, p.25.
53. Milorad Vucelic, Da li je Memorandum srpski nacionalni program (Is Memorandum a Serbian National Programme), “Duga”, June, 1989, p.6.
54. Memorandum of ASAS, Belgrade, 1986, published by ”Duga”, June, 1989, p. 39.
55. Jovan Cvijic, Balkansko poluostrvo (Balkan Peninsula), Belgrade 1966, p. 469.
56. Nacionalni sastav stanovnistva po opstinama, konacni rezultati (National Structure of Population in Communes, Final Results) , Statisticki Bilten -1295, Belgrade, 1982.
57. As notes 55, 57.
58. Ibid.
Image

User avatar
Patush
Grand Star Member
Grand Star Member
Posts: 1360
Joined: Tue Jun 02, 2009 2:12 pm
Gender: Male
Location: With my loved ones, where I belong!

Re: Masakra e Tivarit.

#228

Post by Patush » Sat Sep 11, 2010 3:05 pm

E vërteta e "Tivarit"

Nga Prof.Dr. Elmaz LECI

Në prill të vitit 1945 u bë Masakra e Tivarit, për të cilën jo vetëm si vepër makabre, ndaj shqiptarëve të Kosovës e të viseve të tjera shqiptare nën Jugosllavi, nuk u ngrit zëri nga ish-udhëheqja komuniste shqiptare, por në dhjetor të vitit 1946, Enver Hoxha në Byronë Politike do të deklaronte e do të kërcënonte: "Disa anëtarë partie duan të filozofojnë se mos thotë populli, ç'bëtë me Kosovën…Ne do të ua shpjegojmë, kush nuk na kupton ne do ta luftojmë" (Fjala e Enver Hoxhës, Proces-Verbal i mbledhjes së Byrosë Politike, 15 dhjetor 1946, AQSH).
Në prill të vitit 1945, Dushan Mugosha dhe Mehmet Hoxha (personalite politikë kosovarë) morën pjesë si përfaqësues të Kosovës në Kuvendin e Serbisë, mbledhje që u shty dhe u bë në korrik të vitit 1945, ku u miratua "Projektrezoluta për aneksimin e Kosovës në Serbinë Federale" (Bajraktari, libri: "Serbia's Annexation" fq. 118).
Nga largësia e 70 e ca vjetëve dhe lartësia e botës euroatlantike, aktualisht bazuar në dokumente analitikë, vit pas viti e ngjarje pas ngjarje, gjykon qartë se si është trajtuar çështja e Kosovës në marrëdhëniet e periudhës shqiptaro-jugosllave 1941-1990. Këtë për fatkeqësinë tonë dhe më mirë se historianët shqiptarë e deklaron dhe e shkruan V.Dedejer, i cili theksonte se "Çështjes shqiptare të Kosovës iu vu vula që më 8 nëntorin e '41-shit", pra që në themelimin e PKSH. Kështu shkruan V. Dedejeri, ish-biograf i Titos. (V. Dedejer: Kujtime, botim i vitit 1949, Beograd).
Siç shihet, pra, janë vetë jugosllavët, ata që akuzojnë ish-udhëheqjen komuniste, me Enver Hoxhën në krye, se Kosovën PKSH-ja ia la Jugosllavisë. I vetmi që e ngre dhe ankohet se PKSH nuk e ka në agjendën e saj e as në program çështjen e Kosovës, është një nga eksponentët kryesorë të PKSH, Koço Tashko, i cili në fund të vitit 1942, i shkruan Moskës: "Për Kosovën, Partia ka heshtur vazhdimisht, duke thënë se kjo çështje është e Partisë Komuniste të Jugosllavisë" (Prof. N.Plasari dhe Dr.L. Malltezi, Revista "Politika" fq. 183-187).
Në gusht të vitit 1943, u zhvillua Mbledhja e Mukjes, ku përfaqësuesi kryesor komunist i Enver Hoxhës, Ymer Dishnica, shkruan: "Çështja e Shqipërisë etnike, që do të përfshinte Kosovën, kishte qenë një ndër dy gurët e kufirit, që me formulimin që bëmë e kapërcyem. Me këtë vendim, për Miladin Popoviçin u mbush kupa, i cili e dënoi Proklamatën e Mukjes duke na thënë: Ju shpallni luftë kundër fashizmit dhe jo… pavarësinë. (Petroviç, libri "Kosova" f. 343-348). Edhe Ramiz Alia në librin e tij: "Unë Ramiz Alia, dëshmoj për historinë", detyrohet të thotë se: "Në vendimin për prishjen e Mukjes, ka ndikuar edhe çështja e Shqipërisë etnike, e cila u shtrua në Mukje".
Por Ramiz Alia më tej në librin e tij anashkalon masakrat ndaj popullësisë kosovare dhe veçanërisht Tivarin, për të cilin thotë se "nuk dinte gjë, pasi ishte në Bosnjën Jugore". E vërteta dokumentare historike flet ndryshe. Ramiz Alia jo vetëm e dinte, sepse ishte Komisar i Divizionit që "vendosi rregullin në Kosovë", por ishte ai që firmoste, ishte ai partia, ishte ai komisari i madh, udhëheqësi i partisë i tri brigadave, që me vendimin e tij kaloheshin në plumb "reaksionarët" kosovarë dhe pikërisht ky njeri "nuk ditërka gjë" për masakrën e madhe, që nisi në Prizren dhe përfundoi në mënyrë makabre në Tivar. Po kujt ia shet ky këto? Përsëri u kujton shqiptarët si në '45-ën? A nuk është Ramiz Alia ai që për Masakrën e Tivarit i ka dërguar edhe një telegram shifër, Enver Hoxhës e Koçi Xoxes? (Arkivi i ish-KQ të PPSH dhe pohim i Islam Kadeshës, ish-shifrant në Komitetin Qëndror të PPSH).
Për çfarë flet kjo, për dije apo për mosdije? Për dije që çke me të dhe madje për përgjegjësi historike të genocidit si masakra e Katinit.
Më 31 dhjetor 1943, deri 2 janar 1944, në Bujan të Tropojës, u mbajt ajo, që është quajtur Konferenca e Bujanit, e cila vendosi të ngrinte strukturat që do të çonin në bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Komiteti Qendror i Partisë Komuniste të Jugosllavisë nuk qe aspak dakord me këtë pjesë të Rezolutës. Bashkëpunëtori i ngushtë i Titos, Milan Gjilas, në një letër që i dërgonte Komitetit Rajonal, e eliminoi çështjen e Kosovës nga Rezoluta, siç e dënoi Bujanin edhe Enver Hoxha (Rajoviç, libri "Autonomia" fq. 439 dhe Hibert, libri "Albania Struggle" fq.91 )
Në pragmbarimin e Luftës së Dytë Botërore, tri brigada të Ushtrisë Partizane shqiptare kaluan në Kosovë me qëllim "shpartallimin e reaksionit", pra shqiptarët vranë shqiptarët, se gjermanët kur shkuan forcat tona partizane atje, ishin tërhequr. Pas këtij misioni, Shtabi i Titos urdhëroi largimin e partizanëve shqiptarë nga Kosova. Ndonëse vëllezërit tanë të Kosovës, luteshin: "mos na lini në dorë të serbit", Enver Hoxha ish Komandant Suprem i Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare, iu bind urdhrit të Titos dhe i tërhoqi forcat partizane. Pas kësaj, mbi popullin e Kosovës nisi një masakër e paparë. Nën pretekstin e "kundërrevolucionit", u vendos administrata ushtarake serbe dhe gjatë pranverës 1945, njësitë partizane të Ushtrisë Jugosllave masakruan mbi 4 mijë vetë, plus mijëra të tjerë që i vranë në masakrën e Tivarit.
Le të ecim më tej me dokumentet, jo më me autorë e studiues të huaj, por nga vetë goja e Enver Hoxhës: "Në pragun e çlirimit të Jugosllavisë dhe të Shqipërisë, ne edhe njëherë pranuam se, nuk është koha për të shtruar çështjen e bashkimit të Kosovës me Shqipërinë", (E. Hoxha, letër sekrete dërguar Stalinit, 2 shtator 1949. Kopja e vetme gjendet në Arkivin Qendror Rus, Moskë RCHIDNI.D. Op. 137, D. 68.
L 64-73).

Një nga ish-personalitet politik i Kosovës, Mehmet Hoxha, ishte pjesëmarrës në Kuvendin e Serbisë, në korrik të vitit 1945, ku u miratua "Projektrezoluta për aneksimin e Kosovës në Serbinë Federale" (Bajraktari, libri: "Serbia's Annexation" fq. 118). Jo shumë pas kësaj ngjarje, Enver Hoxha do të shkonte në Konferencën e Paqes në Paris (gusht 1946), dhe do të deklaronte: "Ne, nuk kemi pretendime ndaj aleatit tonë Jugosllavi" (Fjalimi në Konferencën e Paqes, Paris).
Duke i marrë dhe analizuar këto dokumente një e nga një, që nga themelimi i PKSH-së, pas marrjes së pushtetit nga Enver Hoxha, e deri në Konferencën e Paqes në Paris, del fare qartë se çështja shqiptare e Kosovës është anatemuar, është anashkaluar, është siluruar, është dhuruar, është tradhtuar, pra i është lënë Jugosllavisë. Disponohen edhe dokumente të tjera. P.sh.: Në vitin 1946, Enver Hoxha në një letër për Titon shkruante: "Në rast se, do të bëhet një hap tjetër në lidhje me bashkimin, na lajmëroni". (Malkolm, libri "Kosova, një histori e shkurtër).
Në vitin 1946, pas kthimit nga Shqipëria, ku ishte ambasador, Velimir Stojniçi, në një raport për udhëheqjen komuniste të Jugosllavisë dhe personalisht për Josif Broz Titon shkruante: "Tirana zyrtare nuk kishte asnjë qëndrim të përcaktuar, asnjë reagim për të ardhmen e Kosovës, aq sa përfaqësuesi anglez thekson: "U çudita pse Qeveria shqiptare, deri më sot, nuk ka dhënë kurrfarë deklarate për qëndrimin e saj ndaj Kosovës…" (Raport i V. Stojniçit, Beograd 1946).
Në një mbledhje të jashtëzakonshme të Plenumit të Partisë, dhjetor 1946, Enver Hoxha do të pyeste në mënyrë retorike: "A është në interesin tonë që ne ta kërkojmë Kosovën?!" Dhe në vijim, po vetë Enver Hoxha, përgjigjej: "Kjo nuk është punë progresive për t'u bërë…, përkundrazi, ne duhet të bëjmë që të sigurojmë që kosovarët të vëllazërohen me jugosllavët". (Proces-verbali, Mbledhja e Plenumit të KQ-së të PKSH-së, dhjetor 1946, ish-Arkivi Qendror i PPSH). Për komente, besoj se nuk ka nevojë.
Kalojmë në problemin që Enver Hoxha kishte aq besim te Josif Broz Tito, sa që çdo gjë që i thuhej për Kosovën në Tiranë, ia raportonte Titos në Beograd. Ky është deklarimi më kuptimplotë i njërit prej liderëve më kryesor të Kosovës, Fadil Hoxhës, i cili tregonte se ç'ishte Kosova për Enver Hoxhën. Këtë deklarim, Fadil Hoxha, jo vetëm e ka shkruar në librin e tij të kujtimeve, por e ka thënë edhe në një intervistë dhënë Televizionit Shqiptar, në nëntor 1999.
Nuk mund të jenë kurrsesi të "pavërteta" e të "paqena" dënimet që jepte regjimi shqiptar i Tiranës, për ato që flisnin para viteve '70 për Kosovën e Shqipërinë etnike. Janë 1226 kosovarë, ose më mirë të shprehemi shqiptarë, të cilët janë dënuar nga Tirana zyrtare në vitet 1945-1990, me 8 e 12 vjet burg, apo 4561 të tjerë që i internuan në zonën e Myzeqesë e zona të ndryshme në thellësi të vendit, sepse nuk gëzonin besimin e regjimit?! Po tërë ata shqiptarë, që iknin nga Kosova, për t'i shpëtuar dënimit të regjimit serb dhe pastaj i dënonte edhe regjimi i Tiranës si agjentë, apo i kthente në Jugosllavi se kishte një marrëveshje të fshehtë Tiranë-Beograd?! Po a nuk janë dënuar këtu për Kosovën, figura të tilla të njohura si Bedri Pejani e Selman Riza, apo që të tjerë kishin shkruar libra për Kosovën, si Vasfi Samimi e Besim Qorri?!
Kur u shpall Rezoluta e Byrosë Informative Komuniste, pushteti jugosllav shfrytëzoi rastin për të intensifikuar shtypjen dhe terrorin mbi shqiptarët. Vala e re e arrestimeve dhe e likuidimeve fizike e politike të shqiptarëve, u intensifikua me pretekstin se ato ishin me Byronë Informative dhe i shërbenin shtetit amë - Shqipërisë. Gjatë kësaj fushate, u dënuan 436 shqiptarë, prej të cilëve shumica përjetuan tmerret e burgut famëkeq të Goli Otokut. Në shënjestër u vunë sidomos pjesëmarrësit e Konferencës së Bujanit, si dhe veprimtarët që luftonin për të drejtat kombëtare të popullit shqiptar si: Rifat Dervishi, Xheladin Hana, Nexhat Agolli etj, të cilët i vranë, ndërsa Zekeria Rexhën e Xhafer Vokshin i dëbuan në Shqipëri, kurse Qamil Brovina, Qamil Lusha, Sabrie Vokshi etj., u burgosën.
Pushteti jugosllav hartoi edhe plane të reja për pakësimin e numrit të shqiptarëve dhe për shkombëtarizimin e tyre në Kosovë. Krahas masave shkombëtarizuese, një formë tjetër ishte edhe presioni mbi shqiptarët, për t'u deklaruar turq.

Si rezultat pati një rritje të ndjeshme artificiale të pakicës turke. Në se më 1948 ishin regjistruar 97954 turq, në vitin 1953 ky numër u rrit në 259 535, vetëm e vetëm se në këtë mënyrë mund të emigronin në Turqi dhe t'i shpëtonin represionit të madh serb.
Kur Kosova kullonte gjak, Enver Hoxha firmoste marrëveshjen e bashkimit me Jugosllavinë dhe theksonte se "duhet të fitojmë kohën e humbur e ta bëjmë sa më shpejt bashkimin de fakto të Shqipërisë me Jugosllavinë në të gjitha fushat…ekonomi, ushtri".
Kur në Kosovë, nën digën e "mbledhjes së armëve" bëheshin reprezalje të mëdha, Tirana heshte - shkruan albanologu i mirënjohur anglez Noel Malkolm.
Kur përziheshin nga Kosova 100 mijë shqiptarë, Enver Hoxha flirtonte me kinezët dhe përsëri për Kosovën heshte. (Libri: "Kosova" Noel Malkolm).
Kur torturoheshin nga policia serbe (në vitet 1968-1974), afro 700 mijë kosovarë e 10 mijë të tjerë dënoheshin me burgime të ndryshme, Tirana zyrtare jo vetëm heshte përsëri, por ia dorëzonte UDB-së jugosllave (ish-sigurimit të Jugosllavisë), djemtë e Kosovës, që vinin të gjenin strehë në Shqipëri.
Ja këto e të tjera janë faktet e organizimit të Tivarit e të Tivarëve të tjerë kosovarë, me dijeninë e pa dijeninë, me miratimin e plotë të ish-udhëheqjes komuniste shqiptare nën dirigjimin e nën diktimin e plotë të udhëheqjes komuniste jugosllave.
Liri-A-Vdekje
Qui tacet consentit
Heshtja eshte Hjeksi!

petritkola
Poster Grande Member
Poster Grande Member
Posts: 243
Joined: Mon Aug 23, 2010 9:30 pm
Gender: Male

Re: Masakra e Tivarit.

#229

Post by petritkola » Sat Sep 11, 2010 6:11 pm

Arbëri wrote:Nuk mendoj që beson kush për Masakarën e Tivarit që është fajtor R.Alija , sepse dihet që në atë kohë nuk kishe gjë në dorë ose ishte i Ri por , duhet të dalë në shesh e vërteta ..
viewtopic.php?f=38&t=1279&start=0
Edhe Ramiz Alia eshte fajtor edhe Sabri Godo...

Pas masakrava ne Dardani kolonel Sabri Godos ju dha detyra te spastroje veriun nga nacionalistat brenda kufirit shteteror shqiptar.Fatkeqwsisht kete detyre e ka kryer me sukses...
Traktorist ne kohe paqe, mbushes topi ne kohe lufte.

User avatar
Mendi
Regular Member
Regular Member
Posts: 68
Joined: Tue Nov 24, 2009 1:03 am
Gender: Male

Re: Masakra e Tivarit.

#230

Post by Mendi » Mon Sep 20, 2010 2:20 am

Si u dorëzuan nga Enver Hoxha tek brigadat serbe mijëra shqiptarë të Kosovës

Masakra e Tivarit, zbardhen dokumentet mbi Ramiz Alinë

Mbi 5000 shqiptarë të vrarë është bilanci i masakrës më të tmerrshme në historinë e kombit shqiptar. Më e tmerrshme dhe pa u dënuar asnjëherë nga pushtetarët e asaj kohe si nga pala jugosllave po ashtu edhe ajo shqiptare. E përmendim shtetin dhe udhëheqësit e saj shqiptar pasi kjo masakër në një farë mënyre, megjithëse janë fshehur shumë të dhëna që faktojnë bashkautorësinë e tyre në vrasjen e mbi 5000 mijë shqiptarëve, përsëri historia i nxjerr zbuluar ata. Po cili është roli i udhëheqësve shqiptarë të vitit 1945 në ekzekutimin makabër të vëllezërve tanë kosovarë? Nëpërmjet disa fakteve duhet të ndezim një shkëndijë të vogël, e cila do të ndezi përgjithnjë dritën e madhe të së vërtetës së genocidit shqiptar të muajve mars-prill 1945.

Si nisi kjo ngjarje

Shtabi Operativ i "Kosmetit" i urdhëruar nga Shërbimi Sekret i Ushtrisë Nacional Çlirimtare të Jugosllavisë, me qëllim të shpërbërjes së bërthamës së qëndresës shqiptare në Kosovë, gjatë muajve mars-prill, por edhe më tej të vitit 1945, mobilizon me dhunë shqiptarët për t'i dërguar në frontin e dytë të ashtuquajtur të "Adriatikut" në veriperëndim të Jugosllavisë. Skenaristët e Masakrës së Tivarit, për dërgimin e mobilizuesve shqiptarë në pjesët veriperëndimore të Jugosllavisë, kishin zgjedhur rrugën Prizren - Kukës - Shkodër - Tivar - Dubrovnik - Rijekë. Për këtë front mobilizuan shqiptarët nga Vushtrria, Besiana (ish-Podujeva), Prishtina, Kaçaniku, Ferizaji, Gjilani, Lipjani, Shtimja, Theranda, Burimi, Peja, Gjakova, Rahoveci, Sharri, Prizreni. Intervali i mobilizimit do të prekte edhe territorin e Shqipërisë dhe për këtë forcat e UNÇJ duhet të bashkpunonin me UNÇ shqiptare, të cilat do të lejonin kordonin e gjatë të "kosovarëve fatkeqë" nën drejtimin e udhëheqësve jugosllavë, pa u cenuar në territorin shqiptar. Deri në këtë moment historia tregon se udhëheqësit shqiptarë me në krye Enver Hoxhën, nuk do të ishin drejtpërdrejtë bashkautorë në masakrën e shfarosjes së burrave të rezistencës kosovare. Por marrëveshja e bërë midis UNÇJ me ushtrinë e kuqe ruse, me forcat bullgare dhe me Shtabin e Përgjithshëm të UNÇ të Shqipërisë në 2 shtator të vitit 1944 do të faktojnë të kundërtën.

Çfarë synonte marrëveshja?

Në vjeshtën e vitit 1944, Shtabi Suprem i UNÇJ-së i drejtuar nga Josip Broz Tito, në emër të internacionalizmit, do të bëjë marrëveshje me ushtrinë e kuqe ruse, pastaj me forcat bullgare dhe më 2 shtator 1944 edhe me SHP të UNÇ të Shqipërisë, për të zhvilluar operacione të përbashkëta ushtarake kundër forcave gjermane në Jugosllavi. Kjo marrëveshje, e cila kishte synimin parësor luftën kundër fashizmit, devijoi në një plan tjetër ku do të eliminoheshin të gjithë kosovarët, të cilët do t'i bënin rezistencë forcave jugosllave. Luftimet më të ashpra në Kosovë brigadat sllavokomuniste, do t'i zhvillojnë gjoja "kundër Forcave të Mbrojtjes Kombëtare të Shqipërisë Etnike dhe bandave shqiptare që po mbretërojnë në Kosovë". Për të argumentuar këtë qëndrim, letra e Miladin Popoviçit, të cilën në emër të KK të PKJ-së ua dërgoi të gjithë komisarëve politikë në Kosovë, e shpjegon më së miri qëllimin e marrëveshjes së 2 shtatorit 1944. Në letër ndër të tjera, M.Popoviç shkruan: "Edhe pse Kosovë-Metohia janë pa pushtues, ne nuk sundojmë në gjithë terrenin. Pengesa janë bandat e armatosura që përhapin shovinizëm. Tash kemi detyrë të patjetërsueshme spastrimin e Kosovës dhe të Metohisë nga këto banda. Bandat duhen likuiduar energjikisht dhe pa mëshirë. Tokat e atyre që nuk dorëzohen deri në afatin e caktuar do të konsiderohen të shtetit e këtë (konfiskim - vërejtja ime Sh.B) do ta bëjnë shtabet (e UNÇJ-së-vërejtja ime Sh.B). Në fshatrat që është bërë rezistencë duhen gjetur organizatorët dhe duhet dorëzuar gjyqit ushtarak, që do t'i gjykojë menjëherë e fshatarët t'i çarmatosë…". Sipas marrëveshjes, UNÇJ-UNÇSH, në fillim të tetorit 1944 në Kosovë do të futen Brigadat III dhe V të Korparmatës I të UNÇ të Shqipërisë. Marrëveshja UNÇ jugosllave-UNÇ shqiptare: Brigada e III dhe e V nga Shqipëria për spastrimin e Kosovës nga çetat që bëjnë rezistencë. Këtu do të dilte fare hapur emri i më të përfolurit për pjesëmarrje në genocidin kundër shqiptarëve, Ramiz Alisë.

Si e mori urdhrin Ramiz Alia për të qenë pjesë e forcave të UNCSH në mobilizimin e shqiptarëve që do të bënin rezistencë kundër pushtimit jugosllav në Kosovë

Për shumë vite me radhë Ramiz Alia e ka mohuar prezencën e tij në mobilizimin dhe ekzekutimin e mijëra shqiptarëve, të cilët u bënë pengesë e ushtrisë jugosllave në pushtimin e Kosovës. Kjo për shkak të regjimit 50-vjeçar të diktaturës më të egër në historinë komuniste botërore. Duke u mbrojtur nga komoditeti që jepte regjimi komunist në fshehjen e shumë krimeve makabre të bëra nga udhëheqësit politikë gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe eleminimin e dokumenteve, Ramiz Alia nuk është prononcuar asnjëherë për çka ndodhi netët e fundit të marsit 1945. Komisari politik Ramiz Alia, i dyshuari kryesor në vrasjen e mijëra shqiptarëve në librin e tij të botuar së fundmi është munduar të shtrembërojë të vërtetën, por gjithsesi në mes rreshtash ku Alia tregon për momentet e caktimit të tij në krye të Divizionit V nga komisari i Shtabit të Përgjithshëm, Enver Hoxha, shumë njerëz do të zbulojnë misionin e fshehtë që do të kishte Divizioni V dhe VI në mobilizimin dhe ekzekutimin e kryengritësve kosovarë. Ndër të tjera, në librin e tij "Jeta ime", Alia shkruan se urdhri i erdhi nga Enver Hoxha, ku i kërkoi që të kryente më së miri këtë detyrë pasi ky mision kishte një rëndësi të veçantë politike. Çfarë ka dashur të nënkuptonte Enver Hoxha me "rëndësinë e veçantë politike"? A mos vallë ky mision ishte një ndër nderet e diktatorit Hoxha në shërbimin ndaj Jugosllavisë? Këto përgjigje duhet t'i japë Ramiz Alia, i cili refuzon gjithmonë të hedhë dritë në prapaskenat e miqësisë së udhëheqësve shqiptarë dhe atyre jugosllavë.

Një pjesë e bisedës midis Enver Hoxhës dhe Ramiz Alisë e shkruar nga ky i fundit në librin "Jeta ime"

Enver Hoxha:

Ti je caktuar si Komisar Politik i Divizionit V, që bashkë me divizionin VI do të vazhdojnë ndjekjen e ushtrisë fashiste në territorin jugosllav.

Ramiz Alia:

Puna si Komisar Politik më trembte për mungesë përvoje dhe për moshën e re që kisha në atë kohë.

Enver Hoxha:

Partia ka besim tek ti se do ta kryesh më së miri këtë detyrë. Mbështetu tek shokët dhe bashkë me to, që komandat dhe shtabet të kryejnë me nder misionin e madh që u është besuar. Vendimi për dërgimin e dy divizioneve tona për të ndjekur ushtrinë gjermane edhe në Jugosllavi ka rëndësi të veçantë politike. Kështu ne ndihmojmë popujt vëllezër të Jugosllavisë për çlirimin e tyre nga fashizmi.


Pse u zgjodh Ramiz Alia?

Shumë pikëpyetje janë ngritur se përse Ramiz Alia do të ishte njeriu adapt për kryerjen e këtij misioni. Pa asnjë hamendësim, por bazuar në të vërteta historike, Ramiz Alia nuk është shqiptar në gjak. Nga pema gjenealogjike atërore konstatohet se Ramiz Alia ka atësi serbo-boshnjake. E ëma erdhi në Shkodër në fillim dekadën e dytë të shekullit të kaluar. Gjithashtu, Ramiz Alia kurrë në jetë nuk përmend origjinën e vet, të familjes, farefisit në kujtimet e shumta. Pra, as ardhja dhe as hapat sistematike të Ramiz Alisë në jetë nuk janë një okazion human, por një program i cipuar i shërbimeve jugosllave të asaj kohe. Si pinjoll besnik i gatuar që në embrion me antishqiptari, agjenti serb Alia i infiltruar përmes lëvizjes komuniste, antinazifashiste u bë promotor i deshqiptarizmit të Kosovës dhe ndihmëtar i instalimit të kolonëve serbo-boshnjak.

Faktet që dëshmojnë se Ramiz Alia ka qenë bashkautor i ngjarjeve të marsit 1945

Ramiz Alia mohon të ketë dijeni se ç'ka ndodhur natën e 31 marsit 1945, duke mohuar kështu edhe se ishte në dijeni që kosovarët e mobilizuar nga çetat partizane shqiptare iu dorëzoheshin atyre jugosllave, ku i priste fundi i hidhur i eliminimit fizik. Duke kërkuar në arkivën qendrore të Shqipërisë rreth ngjarjeve të vitit 1945 vihet re eliminimi i dokumenteve zyrtare që kompromentonin udhëheqësit shqiptarë të kohës përgjatë regjimit komunist. Në arkivën qendrore të Shqipërisë është një terr informacioni përsa i përket periudhës shkurt-qershor të vitit 1945 për letërkëmbimet midis Shtabit të Përgjithshëm dhe dy divizioneve V dhe VI të forcave UNÇSH të dërguara në Kosovë. Nga kërkimi i gjatë në këto arkiva, Gazeta "Rilindja Demokratike" ka bërë të mundur gjetjen e disa dokumenteve ku tregojnë urdhrat që vinin nga Shqipëria për në Kosovë dhe anasjelltas.


Menjëherë pas marrjes së detyrës si Komisar Politik i Divizionit V, i cili u çua me misionin "politik" të Enver Hoxhës, Ramiz Alia filloi të kërkonte mendime nga Shtabi i Përgjithshëm për mënyrën e kryerjes në përpikmëri të detyrave të ngarkuara në kryerjen e misionit si dhe të jepte informacione për ngjarjet e ditës gjatë qëndrimit të tij në Kosovë. Në letrën drejtuar Shtabit të Përgjithshëm në datën 3 mars 1945, Alia informon udhëheqësin e UNÇSH, Enver Hoxhën se në datën 7 të po këtij muaji, ai dhe forcat e divizionit të tij do të niseshin drejt Novi Pazar-it dhe Mitrovicës. Por ai nuk shkruan se sa do të zgjasë misioni i tij në Mitrovicë. Kjo mbetet e vetmja letër që ekziston në arkivat e shtetit për muajin mars të vitit 1945 nga të tjerat që janë eliminuar nga regjimi komunist për të zhdukur çdo provë që konpromenton lidhjen e Masakrës së Tivarit me udhëheqësit e Partisë Komuniste shqiptare.


Letra dërguar Shtabit të Përgjithshëm nga Ramiz Alia dhe Rahman Parllaku (Komandant i Divizionit V) 3 mars 1945


Komandës së Përgjithshme

Sipas urdhërit të Komandës së Përgjithshme jugosllave përcjellë me anë të korpusit të II jugosllav, forcat e divizionit tonë po lëvizin në drejtim Novi Pazar, Mitrovicë. Lëvizja do të fillojë në datën 7.3.1945 në mëngjes. Për lëvizjen e forcave tona u morëm vesh me mjekët dhe ramë dakord me qenë se nuk lëvizjen Tonë??, jemi marë vesh edhe me Divizionin VI, i cili do të vendoset në Vuçiternë e rrethe.

Nga divizioni i V Rahman e Ramis.

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3795
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: Masakra e Tivarit.

#231

Post by Arbëri » Fri Sep 24, 2010 8:15 am

Mblidhet sot komisioni hetimor për masakrën e Tivarit
Do të mblidhet për herë të parë komisioni për të hetuar ngjarjet e Tivarit. Lajmi bëhet i ditur në faqen zyrtare të Kuvendit ku theksohet se mbledhja do të zhvillohet në sallën e Byrosë së Kuvendit ku do të shqyrtohen të gjitha faktet, rrethanat dhe përgjegjësitë e masakrës së Tivarit të ndodhur në vitin 1945.

Komisioni aktualisht ka pjesëmarrjen e deputetëve të maxhorancës, pasi opozita ka deklaruar se do ta bojkotoj atë. Megjithatë demokratët janë të vendosur të zhvillojnë këtë hetim parlamentar duke e shtrirë verifikimin edhe jashtë Shqipërisë me anë të mbledhjes së dëshmive edhe nga personat me qëndrim jashtë Shqipërisë.

Ndërkohë maxhoranca ka paralajmëruar se ish-presidenti Ramiz Alia, do të jetë një nga dëshmitarët e parë që do të thirret të dëshmojë para Komisionit Hetimor Parlamentar për Masakrën e Tivarit. Gjithashtu ky komision pritet të ketë bashkëpunime gjatë punës, me parlamentin maqedonas, të Malit të Zi dhe Kosovës.

Komisioni Hetimor për Masakrën e Tivarit ishte një iniciativë e kryeministrit Berisha i cili akuzoi publikisht për genocid në këtë ngjarje, ish-presidentin Ramiz Alia. http://www.albeu.com/shqiperi/mblidhet- ... rit/23086/
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Sally
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2068
Joined: Tue Jun 09, 2009 2:36 pm
Gender: Female

Re: Masakra e Tivarit.

#232

Post by Sally » Sat Sep 25, 2010 7:36 am

Komisioni Hetimor miraton planin e veprimit dhe hetimit për zbardhjen e Masakrës së Tivarit 1945


24-09-2010 / Gazeta 55


Hapat procedurale të hetimit do të synojnë zbardhjen e plotë të ngjarjeve dhe përgjegjësive të individëve, për vrasjet masive të rekrutëve Kosovarë, të cilët në Mars të 1945 kaluan në territorin e Republikës së Shqipërisë për tu dërguar në Tivar; hetimi do të synojë edhe gjetjen e ideatorëve, ekzekutorëve dhe bashkëpunëtorëve në këtë masakër.
Komisioni Hetimor i Kuvendit për hetimin e fakteve, rrethanave dhe përgjegjësive të Masakrës së Tivarit, 1945 zhvilloi sot mbledhjen e tij të dytë ku miratoi projektrregulloren e komisionit, planin paraprak të hetimit si dhe caktimin e ekspertëve të jashtëm që do të punojnë pranë komisionit.

Gjatë mbledhjes u diskutua mbi materialet dhe dokumentacionin e depozituar në komision ndërsa u theksua se ndër hapat procedurale të hetimit do të jetë hetimi për zbardhjen e plotë të ngjarjeve dhe përgjegjësive të individëve, për vrasjet masive të rekrutëve Kosovarë, të cilët në Mars të 1945 kaluan në territorin e Republikës së Shqipërisë në drejtim të Tivarit; hetimi do të synojë edhe gjetjen e ideatorëve, ekzekutorëve dhe bashkëpunëtorëve në këtë masakër.

Kryetari i komisionit, Fatos Beja bëri të ditur se puna e komisionit do të fokusohet në hetimin e ngjarjeve që paraprinë masakrën e Tivarit dhe roli i individëve të përfshirë në secilën prej tyre, ku në fokus do të jetë nxjerrja e përgjegjësive shtetërore dhe individuale e personave që me veprimet apo mosveprimet e tyre lejuan dhe ndihmuan në kryerjen e kësaj masakre.

Në mënyrë të veçantë, anëtarët e komisionit do të bëjnë hetimin e fakteve dhe dokumentacionit, për qëndrimin e mbajtur nga shteti shqiptar në periudhën e ngjarjeve pas 31 Marsit 1945, si dhe roli i strukturave shtetërore dhe individëve të kohës në raport me të.

Krahas materialeve të dokumentuara, komisioni do të zhvillojë edhe seanca dëgjimore me dëshmitarë të ngjarjeve. Në këtë kuadër, komisioni do të thërrasë persona të cilët mund të kenë qenë dëshmitarë të drejtpërdrejtë të këtyre ngjarjeve por edhe persona të cilët në mënyrë të tërthortë janë vënë në dijeni të këtyre ngjarjeve. Gjithashtu, komisioni do të thërrasë në mbledhjet e tij edhe persona të cilët për shkak të funksioneve të tyre zyrtare duhet të ishin apo janë në dijeni të ngjarjeve, objekt hetimi.

Ndërkohë që veprimet hetimore që do të ndërmerren, për prova dokumentare do të jenë mbledhja e informacioneve, nëpërmjet hetimit të fakteve dhe dëshmive të kohës. Anëtarët e komisionit do të fokusojnë punën e tyre përmes hetimit në Arkivin Qendror të Shtetit për materiale të mundshme që do të ndihmonin komisionin hetimor në punën e tij. Po ashtu hetimi do të shtrihet edhe në Arkivin e Ministrisë së Brendshme, Ministrisë së Mbrojtjes, Ministrisë së Jashtme si dhe arkiva të tjera të mundshme, që nga rrethanat dhe faktet e dala mund të bëjnë të nevojshëm kërkimin në këto arkiva.

Anëtarët e komisionit ftuan deputetët e opozitës, të cilët nuk ishin të pranishëm në mbledhje, të bëhen pjesë e këtij komisioni duke dhënë kontributin e tyre në zbardhjen e plotë të ngjarjeve dhe përgjegjësve të një prej masakrave më të rënda të kombit shqiptar.


http://www.gazeta55.al/index.php?artikulli=15395
Nuk jam vrasës, jam student shqipëtar, vrava një tradhtar të Atdheut tim.
(Avni Rustemi)

User avatar
Sally
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2068
Joined: Tue Jun 09, 2009 2:36 pm
Gender: Female

Re: Masakra e Tivarit.

#233

Post by Sally » Mon Sep 27, 2010 8:46 am

"Masakra e Tivarit", Mesila Doda: Ja si do të hetohet


TIRANË- Nismëtarja e komisionit hetimor për Masakrën e Tivarit, Mesila Doda, ka shpjeguar dje se si do të funksionojë ky komision dhe mënyrën se si do të veprohet nëse zbulohen përgjegjës konkretë. Në një intervistë për "Shekullin" ajo ka pohuar se për secilin person që rezultoi i implikuar, do të bëhet kallëzim penal në prokurori. Sipas deputetes demokrate, faktet nga zbardhja e drejtë dhe e paanshme e kësaj ngjarjeje të ndodhur 65 vjet më parë në të cilën janë vrarë mijëra shqiptarë të Kosovës do i kalojë historisë. Lidhur me kundërshtitë e opozitës për të qenë pjesëmarrëse në këtë komision hetimor, deputetja Doda i bën thirrje kolegëve të saj socialistë që të shkëputen nga e kaluara. Ajo theksoi se shteti shqiptar, ka gjithë të drejtën dhe detyrimin moral dhe ligjor të hetojë këtë ngjarje.



Zonja Doda. Ju jeni një nga nismëtaret e komisionit hetimor për Masakrën e Tivarit. Përse është i nevojshëm një hetim i tillë në një kohë kur kanë kaluar 45 vjet nga kjo ngjarje?
Besoj se Shqiptarët kanë nevojë të dinë mirë të vërtetat e tyre. Kjo është një ngjarje, e cila për nga madhësia është në përngjasim të llahtarëve të mëdha njerëzore si Sebrenica, Katyn-i, apo Aushvici. Për nga njohja bën pjesë ne misteret me mëdha të historisë së Shqipërisë. Asnjë fjalë e thënë, asnjë përmendje as rastësore në librat tanë, asgjë prej gjëje. Duket se regjimi komunist e kish dënuar me heshtje masakrën më të madhe e të pamëshirshme që ishte bërë mbi burrat shqiptar fill pas mbarimit të Luftës se II Botërore. Në këtë optikë e gjej jo vetëm me vend, por detyrë njerëzore të sillet në dritën e diellit ajo pabesi e madhe, ajo shfarosje e paramenduar nga ana e komunistëve serb, të cilët arritën të zhduknin një armatë të tërë burrash numri i të cilëve nga të dhënat e para shkon nga 3700-4200 vetë, të cilët edhe sot nuk kanë as varr e as dinjitet në historinë e këtij kombi. Komunizmi shqiptar, përpos gjithë poshtërsive të tjera, ish i shënjuar me një vulë të fortë antishqiptarizmi. Heshti dhe ndihmoi kur pa mijëra burra shqiptar të shuheshin, heshti dhe ndihmoi në harresën e plotë të këtij fakti çnjerëzor. Këtë realitet do duhet ta ndryshojë puna e komisionit hetimor të Tivarit; të sjellë të vërtetat në dritën e diellit, të zbulojë përpara shqiptarëve përgjegjësitë historike e penale të drejtuesve komunistë të shtetit shqiptar.




Komisioni që do të zhvillojë këtë hetim parlamentar do e shtrijë verifikimin edhe jashtë Shqipërisë me anë të mbledhjes së dëshmive edhe nga personat me qëndrim jashtë Shqipërisë. Si do të realizohet kjo?
Tashmë ju keni në duar planin hetimor të miratuar nga ana e komisionit të Tivarit. Në të përcaktohen gjithë hapat procedural që do të ndiqen. Do të thërriten për të dhënë dëshminë e tyre gjithë personat që kanë dijeni mbi ngjarjen, që kanë marrë pjesë apo që janë të përfshirë në këtë hetim. Komisioni dhe ekspertët e tij do të përdorin çdo dëshmi, dokument apo arkiv, për të zbardhur çështjen. Besoj se do kemi një punë të vështirë por do dalin në dritë dokumente dhe dëshmi unikale për nga rëndësia në zbardhjen e çështjes.



Socialistët kanë refuzuar të jenë pjesë e këtij hetimi. Gjatë seancës ku u miratua ngritja e komisionit, deputeti Ruçi në emër të grupit socialist kundërshtoi ngritjen e një komisioni hetimor nga parlamenti shqiptar dhe u kërkoi deputetëve të mazhorancës që të mos bëjnë politikë me jetën e personave të masakruar. Sipas tij ngjarja e 65 viteve më parë ka ndodhur jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë dhe i takon autoriteteve të shtetit të ri të Kosovës që nisin një proces hetimi. Cili është komenti juaj?
E kuptoj deputetin Ruçi i cili ende nuk ka bërë ndarje shpirtërore nga Partia mëmë që e lindi dhe e rriti. Nuk kuptoj ata dhjetëra deputet të tjerë që janë rritur në një kohë tjetër dhe më së paku do duhej të bashkëpunonin për hir të madhësisë dhe gravitetit të ngjarjes. Kuptoj mirë që njerëzit, prindërit e të cilëve kanë qenë të përzier në mënyrë direkte dhe eksponenciale në regjimin e atëhershëm nuk munden të pranojnë një fajësi të tillë kriminale, por ky mund të ish rasti që të fillonin një "Mea Culpa", që do lehtësonte shpirtrat e vrasësve e të vrarëve. Por me sa duket kolegëve tanë i mungon kurajë të vejnë gishtin mbi plagë. Është gjithsesi zgjedhja e tyre! Shteti shqiptar, ka gjithë të drejtën dhe detyrimin moral dhe ligjor të hetojë këtë masakër, ku humbën jetën mijëra shqiptar të tjerë të pafajshëm. Argumenti për mos hetim nga ana e shtetit shqiptar pasi nuk është as vend i masakrës dhe as shteti i Kosovës, nuk kanë bazë logjike, as njerëzore apo historike. Duhet të rikujtojmë se Kosova nuk ishte shtet në vitin 1945, dhe i vetmi shtet shqiptar i implikuar drejtpërdrejt në këtë masakër, përgjegjësia dhe bashkëfajësia e të cilit duhet të ndriçohet, ishte shteti shqiptar që drejtohej nga klika komuniste e Enver Hoxhës. Nga ana tjetër, më duhet t'i kujtoj zotit Ruçi se përveç faktit që armata e tërë e viktimave kaluan në territorin shqiptar, një numër që shkon deri në 1300 burra janë ekzekutuar e hedhur në hone e gremina pikërisht në veri të Shqipërisë. I helmuan si kafshë, e nuk i linin ti afroheshin as krojeve për ujë, i thernin se nuk ecnin aq shpejt sa çetnikët mbi kuaj, i mbysnin se dilnin nga rreshtat e vdekjes....e kjo ndodhi në territorin tonë, në shtetin amë, përpara syve tanë. Kjo punë që kemi nisur është për të nderuar viktimat dhe historinë e kombit tonë, është të tregojmë fajin e fajtorët e jo për të bërë politikë me masakrën. Zoti Ruçi e di mirë çdo të thotë të bësh politikë më vdekjen dhe e ka parë dhe rezultatin e thellë humbës e dëshpërues që sjell politika dhe loja me të vdekurit.




Ju, mazhoranca, keni akuzuar për këtë ngjarje ish-presidentin Ramiz Alia. Ku i bazoni këto akuza?

Ramiz Alia ka qenë komisar i divizionit të pestë, divizion i cili u caktua për të ndjekur armikun në terrorin e Kosovës, dhe që qëndronte në atë kohë në terrorin e Kosovës. Me këtë detyre ai ishte përgjegjësi kryesor politik i forcave të armatosura shqiptare dhe plotësisht në dijeni për përmasat e gjenocidit që vëllezërit komunist serb, po kryenin mbi shqiptarët që i kishin çarmatosur. Nëse lexoni veprën e Azem Hajdinit, i cili ka shkruar mijëra faqe dëshmi, aty do të keni mundësi të shihni gjithë informacionin që kishin krerët e shtetit shqiptar. Nga ana tjetër arkivat e shtetit shqiptar flasin për heshtjen që aplikuan si standard për ngjarjen, dhe për veprime akoma më të rënda, viktimat që u dorëzuan në shtetin amë, komunistët i rikthenin në duart e serbëve.


Nëse ndonjë dëshmitar refuzon të vijë në komision, si do të veprohet?
Komisioni punon mbi bazën e një rregulloreje. Mund t'i drejtoheni dhe të shihni se mbi çfarë bazash ligjore thirren dëshmitarët dhe aty mund të kuptoni se si veprohet në raste refuzimi.



Nëse gjenden, evidentohen persona përgjegjës për këtë ngjarje, çfarë pasojash do të kenë?
Ligji për komisionet hetimore e përcakton qartë. Provat e fajësisë penale i kalojnë organeve të drejtësisë, zbardhja e drejtë dhe e paanshme e ngjarjes i kalon historisë.




Komisioni Hetimor i Kuvendit për hetimin e fakteve, rrethanave dhe përgjegjësive të Masakrës së Tivarit të vitit 1945, në mbledhjen e tij të dytë ka miratuar planin paraprak të hetimit. Sipas njoftimit për shtyp të Kuvendit në qendër të hetimit do të jetë zbardhja e plotë e ngjarjes, gjetja e ideatorëve, ekzekutorëve dhe bashkëpunëtorëve të masakrës.
"Puna e komisionit do të fokusohet në hetimin e ngjarjeve që paraprinë masakrën e Tivarit dhe roli i individëve të përfshirë në secilën prej tyre, ku në fokus do të jetë nxjerrja e përgjegjësive shtetërore dhe individuale e personave që me veprimet apo mosveprimet e tyre lejuan dhe ndihmuan në kryerjen e kësaj masakre"- u shpreh Beja
Nuk jam vrasës, jam student shqipëtar, vrava një tradhtar të Atdheut tim.
(Avni Rustemi)

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3795
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: Masakra e Tivarit.

#234

Post by Arbëri » Wed Sep 29, 2010 9:30 pm

Avdyl Luma: Edhe unë isha në Tivar, dy ditë pas masakrës
Image
Ai tashmë i ka kaluar të 80-tat dhe qetësinë e gjen në fshatin e tij të lindjes, në Cërmjan të Dushkajës. Quhet Avdyl Luma, shkurt e thërrasin bab Dylë. Në jetën e tij kishte përjetuar dy udhëtime të dhunshme, një më 1945, kur në moshën 17 vjeçare, si rekrut, e kishin dërguar për të kryer shërbimin ushtarak, por rruga kishte kaluar për në Tivar, më sakt në monopolin e duhanit e që ai ngul këmbë se ka qenë gjimnaz. Ndërsa, udhëtimi tjetër kishte ndodhur në prill të vitit 1999, përsëri një rrugëtim i detyrueshëm për të. Pas 60-vjetësh, ai kujton çdo gjë nga udhëtimi i tmerrshëm, që kishte bërë në kalvarin e mars-prillit, të 1945-tës. Këto rrëfime për rrugën e tij drejt Tivarit dhe vendeve të tjera, ai për 50-vjetë është detyruar t’i heshtë, për t’iu treguar fshehurazi vetëm të afërmve të tij. Kohën më të madhe e kalon praën TV-së, duke shpresuar se do të shfaqet ndonjë dokumentar për masakren e Tivarit, e që, sipas tij, shumë pak transmetohen programe të tilla. Ndërsa, sot, ai thotë se ka ardhur koha, që jo vetëm të bëhen publike masakrat e ndodhura në Tivar, por edhe të zbulohen të gjithë ata emra që u vranë padrejtësisht atje dhe të shënohen dikund, që të mund ti sheh e gjithë bota. Për të, masakra e Tivarit është një vlerë e rëndësishme kombëtare, që dokumenton më së miri gjenocidin serb mbi popullin shqiptar të Kosovës. Plaku Avdyl mbanë mend momentin e nisjes për në Tivar, por jo edhe datat.
Nuk e dinim kah po na qojnë…
“Jemi nisë shtatë javë para Shingjergjit. Çfarë dite nuk e di. Asht kanë e 45-ta sene. Na kanë marr pleq e të ri, e na kan ba bashk në Gjakovë e prej aty në Pejë. S’na kan nalë hiq në Gjakovë. Kemi ndejt nja tri javë në gjimnazin e Pejës. Dikujt ja dhanë pushktë, dikujt jo. Unë nuk kam pas pushkë. Kur janë ba tri javë, janë ardh Bokeshka Brigada. Na kanë qitë për jashta, na kanë ba rresht. Bokeshka ja ka nisë me lujtë shirikolla. Kur e kan maru kërcimin, na kanë qitë rrethin. Na kanë thanë, mos luni! Pushktë na i kan marr. Na kanë nisë për rrugë… Nuk dishim ka po na qojnë. Dikush thojke për Serbije, dikush për Cërna Gore. Kur e kemi kalu uren e Gurit, atëhere e kemi ditë se për Gjakovë. Jemi gëzu”. Kështu e nisë rrëfimin e tij, Avdyl Luma dhe gjatë këtij tregimi ai nuk dëshiron ta anashkalojë asnjë detal të atyre ditëve. Ai thotë se në Gjakovë kanë fjetur një natë në shkollën Normale e të nesërmen i kanë nisë për në Prizren të përcjellur nga Bokeshka Brigada.
Në Deçan e në Gjakovë, kanë ikë prej kolonës rreth 30 veta
Mirëpo, ai kujton se gjatë udhëtimit nga Peja për në Gjakovë, më saktë në Deçan kishin arritë të iknin rret 30 veta prej kolonës, ndërsa në Gjakovë ka mundë të shpëtojë Sheh Zeqa (bashkë fshatar i tij, i cili për një kohë të gjatë është detyruar të fshehet nëpër shpella), që u përzi në turmën e njerëzve të shumtë anës rrugëve, të cilët kishin dalur për ti parë të afërmit e tyre. “Na kan mërthy teposhtë, nëpër Çarshi të Vogël. Kur jemi dal te ura e re, kemi pushu qaty. Aty jan ikë do. Asht ikë edhe Din Zymeri i Mus Ukshinve”, kujton ato momente plaku Avdyl. Pastaj, rrëfimi i tij për këtë udhëtim të gjatë, shkon e bëhet gjithnjë e më dramatik. Është koha kur ata kanë arritur në kazermen e Prizrenit. “Ishin kanë kasarne të moqme, të Turkijes. Na kan shti qaty. Kem fjetë ni natë. Hala pa ardh Drenica, mas akshamit, na kanë qitë tanë për jashta. Ishin kanë do shkallë t’drunit, ni pushimore. Asht dal ka fol Xhevdet Hamza. Ka thanë, kan ta thirri me emen, dilni për dere. 30 veta të Gjakovsë janë dal atë ditë, masi i ka thirr Xhevdet Hamza. Janë metë vetm nja 7 a 8 vetë prej Gjakovës, do qasi fukara, që s’ka pas kush me kajt për ta. Ata janë ardh me ne. Nja prej Gjakovës asht kanë vra bile. Kam ni s’e e kan marr. Asht kanë Zenel Luzha. Ai e ka pas vra veten pahiri, tuj e n’shu pushken në tokë. Në Slloveni asht vra ai”, ka treguar për diferencimet e pushtetarëve të atëhershëm komunistë, Avdyl Luma.
Po shkojna te nana Shqypni. Po, nana Shqypni ish kanë me hile…
“T’nesrit janë ardh aty Drenica e rrethet e tjera. Kanë fjetë ni natë edhe ata aty. Ditën tjetër, masi hangrem kaftjall, na kan qitë rresht krejt. Oborri i madh i kasarnes asht mush plot. Atëhere asht hi ni oficir e na ash drejtu me dorë në gjuhën serbe, ku e ka da turmen e njerzve përgjysmë, e asaj gjysmës i ka thanë me shku e me e marr buken e atëhere janë dal e janë ba rresht për dere t’kasarnes. Sigurisht nimijë e kusur janë dalë. Nuk dishim kah po i qojnë. Kur kan marrë knena prej Zhurit, e kom ni piskamën tuj bërtitë prej gëzimit: “Po shkojna te nana Shypni”, tregon këto momente të udhëtimit të kolonës me njerëz nga Drenica dhe të trevave të tjera, të cilët, u nisën me gëzim, duke menduar se po shkonin tek nëna Shqipëri, por u masakruan në thertorën e Tivarit. Avdyl Luma, për britmën ngazëllyese të rekrutëve që menduan se po shkonin në Shqipëri, thotë se “nana Shyqpni ish kanë me hile”.

Në Shkodër janë vra mbi 30 vetë

Baca Dylë, siç e quajnë të gjithë, mbanë mend se kolona e parë që asht nisë në drejtim të Tivarit, ka qenë ajo me rekrutë nga Drenica, ndërsa kolona tjetër, ku ka qenë edhe vet pjesëtar, është nisur dy ditë pas saj. “Kur janë ba dy ditë mas, jemi nisë edhe na. Kemi fjetë në Kukës ni natë, në breg të Drinit të Zi. Në kolonë ishim rrsht për katër, pa as ni pushkë me veti. Në të dy anët na përcillnin ushtarët e Brigadës IV të Serbijes. Përmi 1000 vetë jemi kanë në atë kolonë. Pak pa shku në Pukë, na ka lanë buka. Në Fusharëz kemi fjetë ni natë. Atëhere e kemi kalu Vajin e Dejs. Kur jemi hi në Shkoder, kemi fjetë dy netë, në kasarne të djegne, pa mlojë. Qat natë, kur jemi shku në Shkodër, janë vra do vetë, tuj e kalu lumin. Po na s’i kemi ni pushktë, veq kur jemi nisë me shku edhe na me e kalu lumin, e kemi pa gjakin. I kishin pas vra. Në Shkodër e kam pa ni ushtar tuj e ngre zhag për kamsh njerin e vramë, tuj e qitë në kamijon. Njo tjeter asht kanë i varrum, pshtetun për zidi, lypke uj. Unë ju afrova me e kqyr, po baca Mal (kushëriri i tij), më ka thanë ik se po të vrasin. Ish kanë prej Drenice, s’e e kish pas marhamen lidhun për rreth kresë. Kish ra hana, e nuk e shisha bash mirë. Lypke uj, kush me guxu me i dhanë uj. Shka asht ba me to, nuk di gja. Ushtarët sa muj ngajshin vrap andej e këndej. Kamionat i kam pa me sy tuj bajt të dekun e tuj qitë në kamion. Nashta qat ditë janë vra nja 30 vetë”, kujton baca Dylë udhëtimin e tmerrshëm dhe në këtë kujtesë, shfaqet dëshira e tij për t’i lë diçka historisë së kombit të vet.
Ni plak na tha: “Ju thafshin krahët, a s’po dini kah po ju qojnë, a?!”
Baca Dylë thotë se në Shkodër ka ardhë një oficer i Shqipërisë dhe iu ka mbajtë një fjalim, ku i ka urdhëruar rekrutët shqiptarë që gjatë udhëtimit të mos krijojnë tollovi dhe të jenë sa më të qetë. Pastaj, në mbrëmje janë nisë përsëri në drejtim të panjohur. “Kur jemi nisë rrugës më ka ardh nevoja. I kam thanë baces Mal se po du me u nal me e kry nevojen. Më ka thanë jo bre bac se po të vrasin. Po, jam ul me ni skaj të rrugës s’e nuk mujsha me duru ma. Kur e kam pa ni ushtar me pushkë në dorë që po vjen prej meje, atëhere jam qu në kamë. Më tha serbisht, shka je ka ban ktu, po don me ik a? Ma shau nanen. Kurr se harroj. I kam kap shpejtë pantollt n’dorë e po du me hecë. Tuj hecë, ma ka zatetë me pushkë shpinës. Kam ba me u rrëzu e s’jom rrëzue. Tuj ngajt e tuj vesh pantollat, jam bashku me bacen Mal”, thotë baca Dylë, por më vonë ai kishte dëgjuar se shumë rekrutë, kur janë ndaluar për nevoja të tilla, janë vrarë në vend.
Itinerari në drejtim të cakut të panjohur, vazhdonte edhe më tej, bashkë me këtë edhe dyshimi për të papriturat e tjera. Pasi kolona e ka kaluar qytetin e Shkodrës, janë detyruar të këndojnë. Por, baca Dylë kujton momentin, kur në të dalë të Shkodrës, një plak skaj rrugës ua kishte bërë të ditur për tmerrin që mund t’iu ndodhte. “Kur jemi dal prej Shkodre, ni plak skaj rrugës, na ka thanë, “Eh, ju thafshin krat, ju thafshin! A s’po dini se kah po shkoni a?” Kur i dëgjum këto fjalë, baca Mal na tha se koka ba dishka në ata të kolones së par”, rrëfen baca Dylë.
Muret e ndërtesës, të lyera me gjak
Me të perënduar të diellit, ata kanë hyrë në Tivar dhe i kanë vendosur në një ndërtesë me oborr të gjerë, ku kanë fjetur një natë. Baca Dylë ngulë këmbë që ajo ndërtesë nuk ka qenë Monopol i Duhanit, por gjimnaz, shkollë ku mësonin nxënësat. Muret e asaj ndërtese, baca Dylë i kishte parë të spërkatura me gjak. “I kish ra stenes gjaki, sikur kur ta prejsh postermen, e gjuhen stërpikët hava. Podi ish kanë i lagt. Sigurisht e kishin la gjakin, kur i kan vra ata të parët”, ka thënë Avdyl Luma. Pastaj, në mëngjesin e hershëm, i kanë nisë sërish për udhëtim të gjatë, ku rruga i ka ndalur fillimisht në Dubrovnik e pastaj në Split, Trogir, ku janë paisur me uniforma ushtarake dhe me armatim më modern për kohën. Siç tregon baca Dylë, kur rekrutët kanë mbërritur në Trogir, kanë mundur të mësonin më tepër për masakren e madhe që ishte bërë ndaj shqiptarëve në Tivarë. Ky ishte fati I rekrutëve shqiptarë, që u nisën nga Prizreni e që arritën në Tivar dy ditë pasi kishte ndodhur masakra. Por, Avdyl Luma thotë se për pesëdhjetë vjet, s’kanë guxuar ta përmendin fjalën Tivar e aq më pak të flitet për masakrën, sepse mund të paguhej me jetë. Atij dhe të tjerëve që ishin në atë kolonën e tmerrshme të mars-prillit, morën goditjen e radhës nga pushteti i atëhershëm. Atyre, asnjëherë nuk iu është dhënë statusi i luftëtarit, me pretekst se, kur kanë mbërritur në Trogir, ishte çliruar Zagrebi dhe Lubljana.
Eshaloni i prillit 1945, duke rrugëtuar nëpër Shqipëri në drejtim të Tivarit
Image
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2934
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: Masakra e Tivarit.

#235

Post by Mallakastrioti » Wed May 11, 2011 8:02 pm

Image

User avatar
Sally
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2068
Joined: Tue Jun 09, 2009 2:36 pm
Gender: Female

Re: Masakra e Tivarit.

#236

Post by Sally » Mon Jan 23, 2012 1:02 pm

Zbulohen radiogramet, roli i Alisë në masakrën e Tivarit

Sipas dokumenteve, në mars të 1945-s, Ramizi ndodhej në Kosovë në krye të Divizionit V

Atëherë kur të gjithë menduan se e keqja ishte shporrur, kur shqiptarët më në fund do të ishin të lirë, atëherë do të ndodhte dhe një nga tragjeditë më të mëdha në Ballkan: masakra e Tivarit. Kanë kaluar 67 vjet që nga ajo pranverë e ftohtë, kur mijëra shqiptarë nga Kosova do të gjenin vdekjen, rrugës për në frontin e Perëndimit, ku gjoja do të luftonin krah Ushtrisë Jugosllave për çlirimin nga gjermanët. Një ngjarje e hidhur, e cila ende nuk është zbardhur deri në fund. Masakra e Tivarit dhe përgjegjësia e shtetit shqiptar është libri i historianit Uran Butka, i mbështetur financiarisht nga Ministria e Turizmit, Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, që tenton ti japë përgjigje pikëpyetjes që prej dekadash rri mbi këtë ngjarje. Ndonëse kanë kaluar kaq shumë vite, ende nuk dihet numri i saktë i shqiptarëve që humbën jetën në këtë masakër, megjithatë, mbi bazë të përllogaritjeve, duke u mbështetur në dokumente tashmë publike, numri i viktimave, i atyre që u zunë në pusinë e Tivarit dhe të pushkatuar e të vdekur gjatë rrugës, shkon nga 2947-3447. Por, mbi të gjitha nuk janë zbuluar arsyet pse. Masakra e Tivarit, apo më gjerë, tragjedia e Tivarit, është një nga plojat më të mëdha, më të përgjakshme dhe më të pabesa, kryer ndaj shqiptarëve. Ky libër është një sprovë për të ndriçuar këtë masakër me përmasa ballkanike, jo vetëm për të zbuluar të vërtetën, po edhe sepse akti i parë i kësaj tragjedie, ku u masakruan dhe u vranë me mijëra shqiptarë të pafajshëm, u luajt brenda territorit të Shqipërisë, thotë autori Uran Butka në librin e tij, i cili tashmë i është shtuar vitrinës së librit. Në faqet e tij, Butka përmes dokumenteve hedh dritë mbi rolin që ka luajtur Ushtria Nacionalçlirimtare e Shqipërisë në rekrutimin e burrave të Kosovës, në propagandën që kanë bërë për ti bindur, pastaj në çarmatosjen dhe dërgimin drejt kasaphanës, sipas planit të jugosllavëve për eliminimin e tyre. Butka na sjell dokumente të nxjerra nga Arkivi Qendror i Shtetit dhe jo vetëm, sipas të cilave në atë periudhë në Kosovë vepronin dy divizione shqiptare, të cilat morën pjesë në këtë aksion, si dhe në shtypjen e revoltave të reaksionarëve kosovarë kundër Ushtrisë jugosllave. Divizione këto, që drejtoheshin nga Ramiz Alia e Rahman Parllaku. Dokumente që përgënjeshtrojnë thëniet e Alisë, se në atë periudhë ai gjendej në Bosnjë. Për këtë arsye kemi shkëputur nga libri disa pasazhe, ku vërtetohet pikërisht prania e Alisë në Kosovë, në pranverën e 1945-s.

Pjesë nga libri
Përgatitja e masakrës së Tivarit
Historiani Uran Butka

Pasi u vendos regjimi ushtarak në Kosovë, u bë mobilizimi i dhunshëm ushtarak. U rekrutuan thuajse 50 mijë shqiptarë, kryesisht të moshës së re. Urdhrin për mobilizimin e shqiptarëve dhe dërgimin e tyre për plotësimin e armatave të Ushtrisë jugosllave, e dha Shtabi Suprem i Armatës Jugosllave.
Mobilizimi u krye nën drejtimin e Shtabit Operativ të Kosmetit dhe u shoqërua me masa të rrepta policore, si marrja me dhunë, burgosja apo ekzekutimi përpara familjeve, kur shqiptarët nuk pranonin. U arratisën me qindra shqiptarë të Kosovës në vende të fshehta e në male, u bashkuan me formacionet luftarake të djathta, ose kaluan kufirin për në Shqipëri e Greqi.
Lind pyetja: Përse u mobilizuan mijëra shqiptarë për të luftuar kundër gjermanëve (!) kur nuk ishte e nevojshme, kur ata nuk ishin ushtarë të rregullt, të stërvitur e të armatosur dhe lufta kundër trupave gjermane në Kosovë kishte përfunduar me kohë, madje dhe në Jugosllavi ishte drejt përfundimit? Përse duheshin mobilizuar me mijëra rekrutë të Kosovës e të viseve të tjera shqiptare dhe përse duheshin dërguar në Srem apo në bregdetin e Adriatikut?
Sipas gjithë dokumentacionit që disponojmë, ky mobilizim dhe kjo degdisje e rekrutëve shqiptarë nga Kosova kishte për qëllim largimin e meshkujve të aftë për luftë dhe eliminimin e tyre fizik, dobësimin e rezistencës shqiptare, ripushtimin e Kosovës dhe pamundësinë e të drejtës për vetëvendosje e shkëputje, premtuar nga PKJ e Titos gjatë luftës.
Sekretari i Komitetit Krahinor për Serbinë, Bllagoje Neshkoviç, duke analizuar gjendjen në Kosovë, theksonte: Ju, në Kosovë e në Rrafshin e Dukagjinit, nuk keni njeri që nuk ka pushkë dhe këta njerëz në çdo rast mund të çohen në kryengritje… Populli nuk është me ne. Po e shohim se shqiptarët në numrin më të madh janë kundër Lëvizjes Nacionalçlirimtare.
Të njëjtën gjë konstatonte dhe Azem Hajdini.
Dërgimi i një numri kaq të madh të rekrutëve shqiptarë nga Kosova dhe Metohija për plotësimin e qendrave të njësive ushtarake jashtë Kosovës, duhej kuptuar si nevojë për izolimin e tyre, si masë preventive për pengimin e kryengritjes dhe të aksioneve që krerët e tyre parashihnin ti ndërmerrnin gjatë pranverës së ardhme.
Me vendosjen e administrimit ushtarak në Kosovë, Jugosllavia po përgatitej ushtarakisht dhe politikisht, por edhe me ndihmën e politikës antikombëtare të qeverisë së Tiranës dhe të formacioneve të Ushtrisë Nacionalçlirimtare të Shqipërisë në Kosovë, ta riokuponte Kosovën. Kjo gjë kishte hasur në reagimin luftarak dhe qëndresën e forcave kombëtare të Kosovës. Për ta shfryrë këtë rrezik kundërshtues, qarqet politike dhe ushtarake të Jugosllavisë hapën valvulet për ta nxjerrë jashtë Kosovës dhe për të likuiduar pjesën më të re dhe më të aftë për luftë të popullsisë së saj, sipas një skenari të parapërgatitur…
Natyrisht, mobilizimi i rekrutëve të rinj për në Frontin e Adriatikut nuk do të ishte arritur nga ana e autoriteteve ushtarake, po të mos përdorej, veç dhunës, edhe propaganda, edhe mashtrimi. Pas humbjeve tragjike me Brigadën VII kosovare, shqiptarët nuk mund të gënjeheshin për së dyti se do të mobilizoheshin për të luftuar në front kundër gjermanëve. U përdor një taktikë tjetër, që gjithsesi zuri vend dhe u besua: Të mobilizuarit do të shkojnë në Shqipëri, se i ka thirr Enver Hoxha.
Më vonë është bërë tradhtia e dytë, thuhet në proklamatën e shtabit të LLTSH. U përpoqën që prapë të tubonin ushtarë me vullnet, por me vullnet askush nuk u shkoi, sepse populli ishte djegur një herë. Tashti u thanë ndryshe: Këta ushtarë do të shkojnë për në Shqipëri, po i kërkon Enver Hoxha. Ia goditën telin. Kosovarët e pafat janë të gatshëm që për Shqipërinë të japin çdo gjë, edhe jetën, edhe për këtë u ngutën në brigada me armët e veta. Por tradhtia nuk vonoi, doli në shesh pas disa ditësh. Ua morën pushkët dhe i hodhën pas telave, në kazermat e Prizrenit, të cilat i kthyen në llogore të koncentrimit, më të ndyra se ato të kohës së okupimit fashist. Pas disa ditësh i zgjodhën dhe i therën në mënyrën më gjakësore njerëzit më të mirë, të etiketuar elementë reaksionarë fashistë. Pasi shumica mori tuberkulozin dhe sëmundje të tjera nga betoni i ftohtë i kazermave, i nisën në drejtim të panjohur.
Ndihmesën më të madhe për rekrutimin e shqiptarëve, por edhe për dorëzimin e qindra dezertorëve, që iknin nga Ushtria jugosllave dhe dorëzoheshin me mirëbesim tek brigadat e batalionet e Divizioneve V dhe VI të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë, e kanë komandat e këtyre divizioneve e brigadave të Ushtrisë shqiptare....
Nuk jam vrasës, jam student shqipëtar, vrava një tradhtar të Atdheut tim.
(Avni Rustemi)

User avatar
Sally
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2068
Joined: Tue Jun 09, 2009 2:36 pm
Gender: Female

Re: Masakra e Tivarit.

#237

Post by Sally » Tue Jan 24, 2012 1:04 pm

Zbulohen dokumentet që implikojnë shtetin shqiptar në masakër


Të tjera dëshmi se Divizionet V dhe VI në Kosovë drejtoheshin nga Ramiz Alia e Rahman Parllaku

Në masakrën e Tivarit, ku gjetën vdekjen mbi 3 mijë kosovarë, nuk ka qenë i implikuar vetëm Ramiz Alia, i cili në atë kohë ishte në krye të një prej divizioneve që ndodheshin në Kosovë. Në librin e tij “Masakra e Tivarit dhe përgjegjësia e shtetit shqiptar”, historiani Uran Butka sjell një sërë dokumentesh, që jo vetëm mbajnë firmën e Alisë, por edhe të vetë Enver Hoxhës. Me urdhër të tij, të gjithë kosovarët që arratiseshin nga ushtritë jugosllave, që kapeshin apo dorëzoheshin me dëshirë pranë forcave shqiptare, u dërgoheshin divizioneve jugosllave, edhe pse e dinin shumë mirë se ata i priste vdekja. Gjatë rrugës për në Frontin e Perëndimit, rreth 1000 kosovarë gjetën vdekjen brenda kufijve shqiptarë. Pas prishjes së marrëdhënieve me Jugosllavinë, kjo masakër iu faturua Koci Xoxes, i cili edhe u akuzua si agjent i Titos. Për këtë flasin një sërë dokumentesh dhe dëshmish të kohës, mes të cilave dhe ajo e Zoi Themelit, shef i Mbrojtjes së Popullit të krahinës III (Shkodër). al.mi
Komandantët dhe komisarët politikë të divizioneve e të brigadave shqiptare zbatonin urdhrat e shtabit jugosllav, por vinin në dijeni dhe merrnin formalisht edhe pëlqimin e Komandës së Përgjithshme të Shqipërisë e të komandantit Enver Hoxha. Kjo nuk ndryshonte asgjë, sepse edhe politika, edhe ekonomia, edhe ushtria, edhe lufta ishin në atë kohë të unifikuara ndërmjet Jugosllavisë dhe Shqipërisë, Titos dhe Enver Hoxhës, por, gjithnjë nën dominancën e Jugosllavisë së Titos.


Ja disa dokumente:
Nr. 146
Divizioni V, më 29.04.1945
Komandës së Përgjithshme
Në bazë të urdhrit nr.93, datë 28.04.1945, të Shtabit Operativ të Kosmetit, Divizioni V dhe VI lëvizin për në zonat Ferizaj-Gilan. Divizioni ynë me qendër Gilan.

Komandanti i Divizionit V
Nënkolonel Rahman Parllaku
Nr. Extra
Divizioni V, 21.05.1945
Tepër urgjent

Komandës së Përgjithshme
Partizanët e Kosmetit që janë në brigadat e Ushtrisë Jugosllave, kanë dezertuar nga ato deri më sot, janë kapur e dorëzuar në repartet tona në këto ditë, po ia dorëzojmë Shtabit Operativ të Kosmetit. Ky është mejtimi ynë, ju ç’mendoni? Na lajmëroni me lidhjen e parë.
Gafur Çuçi
Nr. 541/32
Divizioni V, 30.05.1945
Komandës së përgjithshme
Shtabi operativ i Kosmetit prapë na i kërkon të gjithë të dorëzuarit ose të kapurit, që sot janë në Divizionin tonë, t’ia dorëzojmë Divizionit 52…

Enver Hoxha, Komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë NÇ të Shqipërisë, i përgjigjet me radiogram komandës së Divizionit V në Kosovë:
Nr. 138/1 Res
Tiranë. Më 30 maj 1945
Radiogram (shifër)
Divizionit V
Na lajmëroni sa bëhet numri i t’arratisurve që janë dorëzuar në Divizionin tuaj dhe sa bëhet numri i kosovarëve që keni mobilizuar në terren.
Enver

Komandës së Përgjithshme
Gjegje e tel.nr.51 res, datë 30.05 1945
Numri i të arratisurve që janë dorëzuar në repartet tona, arrin deri 155 aproksimativisht, me përjashtim të disa kriminelëve që ja kemi dorëzuar M.P. simbas kërkesës së tyre. Numri i kosovarëve që janë mobilizuar është 1398.
Gafur Çuçi

Ja dhe përgjigjja e Enver Hoxhës:
Nr.38/III Res
5.06.1945
Radiograme
Divizionit V. Shifër
Gjegje telit tuaj ne 135 Res datë 1.06 1945
T’arratisurit e dorëzuar në Divizionin tuaj, dërgojani Divizionit 52.
Enver


Nga këto radiograme, por edhe nga të tjerë, që ndodhen në Arkivin Qendror të Shtetit, konkludojmë:
-Të arratisurit shqiptarë nga njësitë ushtarake jugosllave, që kapeshin e arrestoheshin nga forcat e Ushtrisë NÇ të Shqipërisë në Kosovë, apo vetëdorëzoheshin tek njësitë e Divizioneve V dhe VI të Shqipërisë për shkak të keqtrajtimit, dhunës e masakrave që kishin nisur në stil të gjerë aradhet serbo-çetnike ndaj popullsisë shqiptare të Kosovës, por edhe për shkak se i kishin rekrutuar për t’i larguar nga trevat e tyre, duhet t’i dallojmë nga të mobilizuarit (vullnetarët) shqiptarë, që vullnetarisht, apo mbi bazën e thirrjes e propagandës së shtabeve të divizioneve, brigadave e batalioneve të UNÇSH në Kosovë, bashkoheshin me divizionet e Shqipërisë, me besimin se kishin bërë gjënë e duhur apo kishin gjetur mbrojtjen e duhur te vëllezërit e tyre të një gjaku e të një gjuhe dhe i shihnin si shpëtimtarë. Sipas dokumentit 135/Res, numri i të arratisurve nga ushtria jugosllave deri në atë çast, ishte 155, ndërsa numri i të mobilizuarve nga ushtria shqiptare (div. V dhe VI) ishte 1389. Të gjithë këta të arratisur e të kapur dhe vullnetarët shqiptarë të Kosovës u dorëzoheshin udb-ashëbe jugosllavë.
-Divizionet V dhe VI, respektivisht dhe brigadat dhe batalionet e tyre, udhëhiqeshin e komandoheshin realisht nga komitetet e partisë dhe komisarët politikë: Ramiz Alia, Gafur Çuçi, Reis Malile, Njazi Islami etj. Bindesh për këtë po të lexosh raportet e tyre drejtuar KQ të PKSH dhe Komandës së Përgjithshme të Ushtrisë. Edhe nga ana formale mund të dallosh lehtësisht, në fund të raporteve, përparësinë Ramiz/Brahman; Ramiz Alia/Gjin Marku e kështu me radhë. Komisarët politikë, Ramiz Alia, Gafur Çuçi etj. u drejtoheshin jo vetëm KQ të PKSH (sipas linjës partiake), por edhe Komandës së Përgjithshme, të cilën realisht duhet ta informonin komandantët. Në urdhëresën e Koci Xoxes, atëherë sekretar Organizativ i PKSH, drejtuar komisarëve e zv.komisarëve të korpuseve e të divizioneve të Ushtrisë NÇSH, ndër të tjera thuhej: “KQ i PKSH është koka udhëheqëse e Partisë, që këtej drejtohen në punët e ndryshme të gjitha organizatat si në pushtet, ashtu edhe në ushtri”.
Ishte koha e komisarëve. Kuptohej që, për gjithçka, komandën e kishte Partia Komuniste Shqiptare, vegël e PK jugosllave, kuptohet, gjithashtu, se ç’dëm të madh dhe ç’tragjedi kombëtare i pruri kjo politikë Shqipërisë dhe Kosovës, sidomos në vitin 1945, vitin e kthesës vendimtare drejt perandorisë së Lindjes komuniste.
-Të gjitha veprimet e divizioneve shqiptare në Kosovë miratoheshin edhe nga komandanti i Përgjithshëm i UNÇ të Shqipërisë, Enver Hoxha. Ai, pasi kërkonte shifrën e të arratisurve dhe të vullnetarëve të mobilizuar, urdhëronte shtabet e Divizioneve V dhe VI: “T’arratisurit e dorëzuar në Divizionin tuaj, dërgojani Divizionit 52″.
Ndërkohë, luftëtarët e lirisë, të ashtuquajtur “kriminelë”, u dorëzoheshin reparteve të OZN-së dhe të Mbrojtjes së Popullit, që i ndëshkonin dhe asgjësonin.
Nuk jam vrasës, jam student shqipëtar, vrava një tradhtar të Atdheut tim.
(Avni Rustemi)

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3795
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: Masakra e Tivarit.

#238

Post by Arbëri » Sat Oct 13, 2012 9:22 pm

Image

Masakra e Tivarit eshte krimi më monstruoz i kryer në gadishullin Ballkanit gjatë Luftës së dytë Botërore !
Asnjehere nuk u denua !
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
rrëqebull
Grand Star Member
Grand Star Member
Posts: 1158
Joined: Sat Oct 06, 2012 12:29 pm
Gender: Male

Masakra e Tivarit, U.Butka: Enveri urdhëroi: “vrisni kosovar

#239

Post by rrëqebull » Sat Oct 18, 2014 7:30 pm

Masakra e Tivarit, Uran Butka: Enveri urdhëroi, “vrisni kosovarët”
Kjo masakër u projektua dhe u realizua nga shteti komunist jugosllav në marrëveshje dhe bashkëpunim me pushtetin komunist shqiptar.

Masakra e Tivarit, apo më gjerë, tragjedia e Tivarit, është një nga plojat më të mëdha, më të përgjakshme dhe më të pabesa, realizuar ndaj shqiptarëve. Është folur dhe shkruar për atë në mënyrë të njëanshme dhe të paplotë, sepse nuk është marrë në shqyrtim pjesëmarrja e drejtpërdrejtë e pushtetit komunist të Shqipërisë në këtë masakër, për mungesë të dhënash e dokumentesh, por edhe për fshehje të së vërtetës.
Shteti jugosllav, megjithëse ishte projektuesi dhe realizuesi i masakrës, e ka pranuar atë, qoftë edhe si aksidentale e të mpakur, por gjithsesi ka nxjerrë disa konkluzione dhe disa përgjegjësi. Ndërsa shteti shqiptar, i implikuar në këtë kasaphanë, shkaktuar kundrejt popullit të vet, ka heshtur për gjysmë shekulli, duke e mbuluar me harresë dhe papërgjegjshmëri të plotë, aq më tepër që akti i parë i kësaj tragjedie, ku u masakruan dhe u vranë me mijëra shqiptarë të pafajshëm, u luajt brenda territorit të Shqipërisë.

Kjo masakër u projektua dhe u realizua nga shteti komunist jugosllav në marrëveshje dhe bashkëpunim me pushtetin komunist shqiptar.
Platforma politike dhe ushtarake e këtij veprimi antishqiptar, ishte projekti famëkeq i Çubriloviçit i 7 marsit 1937 dhe i 3 nëntorit 1944, që u bënë, për fat të keq, edhe platforma e Lëvizjes Nacionalçlirimtare të Jugosllavisë: “Dy janë mënyrat për spastrimin etnik të shqiptarëve: t’i zhdukim ose t’i shpërngulim.” Për Çubriloviçin dhe ata që zbatuan masivisht gjenocidin kundër shqiptarëve, kjo ishte vetëm njëra anë e medaljes. Ana tjetër, ishte kolonizimi i trojeve shqiptare të zbrazura, me kolonë serbë, herzegovinas, malazezë e maqedonas nëpërmjet ushtrisë dhe këshillave nacionalçlirimtare.

Këto projekte kriminale antishqiptare dhe antinjerëzore, u bënë program dhe veprim konkret i PKJ dhe i Lëvizjes NÇJ ndaj shqiptarëve. Në fillim të nëntorit 1944, komandave të Ushtrisë NÇJ iu dha, nga ana e organeve më të larta partiake dhe ushtarake të Serbisë, direktiva që të “vrisnin së paku 50% të banorëve shqiptarë” (Arkivi i Kosovës, F. OKKM k.10/29, 335 nr.1)

Ky gjenocid shpërfaqej hapur në formën e vrasjeve masive të shqiptarëve të Kosovës e të viseve të tjera shqiptare nga forcat e Ushtrisë NÇ të Jugosllavisë, të OZN-ës dhe nga detashmentet çetniko-drazhiste, si edhe të shpërnguljes masive të shqiptarëve nga trojet e tyre.
Këtë luftë kundër shqiptarëve, PKJ e propagandonte si luftë kundër “reaksionit shqiptaromadh”, kundër “bashkëpunëtorëve” të nazifashizmit etj. Kosova u konsiderua dhe u trajtua si reaksionare, kundërrevolucionare, irredentiste, që duhej nënshtruar dhe tjetërsuar etnikisht.
Por, në kushtet e Luftës së Dytë dhe menjëherë pas saj, ky nënshtrim e spastrim i plotë etnik, ishte tepër i vështirë për udhëheqjen politike dhe ushtarake të Jugosllavisë, sepse populli i Kosovës dhe i viseve të tjera shqiptare ishte i gjithi më këmbë, i ndërgjegjësuar dhe i armatosur për të mbrojtur qenien shqiptare dhe kufijtë kombëtarë, përkundër politikave e praktikave antishqiptare e kriminale të PKJ dhe të Ushtrisë NÇJ. Titos dhe udhëheqësisë jugosllave nuk u interesonte edhe një luftë tjetër. Këtë gjë mund ta arrinin më lehtë e më tinëzisht, me ndihmën e propagandës dhe të armëve të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë.

Këtë bashkëveprim ndërmjet Ushtrisë NÇ të Jugosllavisë dhe Ushtrisë NÇ të Shqipërisë për të luftuar së bashku, për të nënshtruar reaksionin antiserb në Kosovë dhe për ta ripushtuar atë me ndihmën e forcave ushtarake të Shqipërisë, e kërkonte qysh në muajin mars 1944, komandanti i Korpusit II Sulmues të Jugosllavisë, gjeneral-lejtnant Peko Dapçeviç.

Titoja, në cilësinë e komandantit të përgjithshëm të Ushtrisë NÇJ, i kërkonte E. Hoxhës kalimin e formacioneve të UNÇ të Shqipërisë në Kosovë e Jugosllavi, për të luftuar kundër “pushtuesve dhe reaksionit”. Kjo kërkesë e Komandës së Përgjithshme të Ushtrisë NÇ Jugosllave u formulua në fund të muajit maj, u përsërit në korrik e gusht të vitit 1944. Misioni Ushtarak Jugosllav në Shqipëri prej shtatë ushtarakësh, me në krye kolonelin V.Stoiniç, i bashkërendonte veprimet e të dyja palëve. Kjo kërkesë u ribë edhe më 26 gusht 1944 nga Shtabi i UNÇJ për Kosovën e Rrafshin e Dukagjinit, firmosur nga komandanti i këtij shtabi, Fadil Hoxha dhe komisari Boshko Çakiç. (Arkivi i FA, F.Shtabi i Përgj.)
Pala shqiptare u tregua e gatshme. Pasi vrau me mijëra nacionalistë të Ballit, Legalitetit dhe krerëve të veriut përgjatë luftës civile në Shqipëri (1943-1944), komandanti i përgjithshëm i UNÇSH, E. Hoxha, më 12 shtator 1944, i dha urdhër Korparmatës I të përgatiste dhe të niste menjëherë dy brigada për në Kosovë. (Dokumente, Shtabi Përgj., vol.II)
Po në këtë datë, mentari i E. Hoxhës, Miladin Popoviç, i shkruante Liri Gegës, e plotfuqishme e KQ të PKSH-së për Korpusin I:
“Lajmëro Pavlen ( Pavle Joviçeviç, shën. im UB) se dy brigadat shqiptare së shpejti do të marrin drejtim për Kosovë. Vetëm të mos dekonspirohet!” (AQSH, Fondi 14)
Dërgimi i brigadave partizane të Shqipërisë në Kosovë u mbajt në konspirativitet edhe për britanikët, ndonëse ata ishin aleatë dhe ndihmonin Luftën Nacionalçlirimtare në Shqipëri dhe Jugosllavi. Enver Hoxha porosiste Dali Ndreun, komandantin e Korparmatës I:
“Të mos i tregohet Inglizëve objektivi i brigadave V dhe III, që do të shkojnë në Kosovë”( AQSH, F.14)
Në Kosovë ishin krijuar dhe vepronin organizata të fuqishme politike dhe ushtarake nacionaliste, si Balli Kombëtar, Lëvizja Irredentiste, Lidhja e Dytë e Prizrenit, e më pas “Besa Kombtare” dhe Organizata Nacional-Demokratike Shqiptare (ONDSH), që kishin me vete thuajse gjithë popullin shqiptar të Kosovës e të viseve të tjera shqiptare. Bashkëpunonte me ta edhe Muharrem Bajraktari dhe forcat e tij kombëtare.
Në këto kushte, Titoja thirri brigadat dhe divizionet e Ushtrisë NÇ të Shqipërisë “për të luftuar kundër armikut dhe reaksionit”, por i përdori kryesisht në luftën kundër “reaksionit shqiptar”.

E. Hoxha e dinte mirë pse thirreshin brigadat nacionalçlirimtare të Shqipërisë në Kosovë, ndaj si një vasal i bindur dhe i ndërgjegjshëm për çka bënte, urdhëronte brigadat e Divizionit I: “Të asgjësohen pa mëshirë nacionalistët dhe reaksionarët shqiptarë brenda dhe jashtë kufijve pa treguar as më të voglën tolerancë.” (Arkivi i FA, dosja 45, v.1944)

Në muajin nëntor 1944, u angazhua në këtë luftë edhe Divizioni V, që përfshiu Brigadat III, V dhe XXV, dhe Divizioni VI ( brigadat VI, VII, VIII dhe XXII), pasi u kthyen nga Sanxhaku e Bosnja, ku luftuan kundër gjermanëve. Komisari politik, Ramiz Alia thotë në një intervistë se ka qenë në Bosnjë kur ndodhi masakra. Nuk është e vërtetë. Në 3 mars 1945 ai dhe Divizioni V ndodheshin në Mitrovicë, mandej në gjithë Kosovën. (Dokumenti i datës 3.03.1945 i Shtabit të Përgjithshëm)

Divizionet V dhe VI të Shqipërisë u vunë nën urdhrat e Armatës V të Ushtrisë NÇ Jugosllave. Në urdhërveprimin e Armatës V të Jugosllavisë përfshiheshin edhe divizionet e Shqipërisë:
“Të gjitha forcat reaksionare që do të takoni, të rrethohen dhe të shpartallohen me çdo kusht… Të çarmatosen njerëzit e dyshimtë dhe ata që nuk duan të mobilizohen me dëshirë, të digjen shtëpitë e tradhtarëve që rezistojnë dhe bëjnë fortesë… Të sekuestroni mallin e kriminelëve të arratisur. T’u theksohet katundeve që përshkoni se ai katund që bëhet strehë i gjaktorëve, do të dënohet...” (AQSH, Fondi.181, d.45)
Urdhrat për mësymjen kundër forcave të Adem Vocës dhe të Shaban Polluzhës, që refuzuan të largohen nga Kosova, në kohën që kishin nisur masakrat kundrejt popullsisë shqiptare në Mitrovicë e Drenicë, i dhanë, më 1 shkurt dhe më 5 shkurt 1945, komandanti i Shtabit Operativ të Kosmetit, kolonel Fadil Hoxha dhe komisari politik, nënkolonel Krsto Filipoviç. (Arkivi historik i Jugosllavisë, k.1411)
Masakra e Drenicës dhe zhbërja e Brigadës VII kosovare që u nis për në Srem, ishin prologu i masakrës së Tivarit.
Më 8 shkurt 1945, u shpall me urdhër të komandantit suprem të UNÇ të Jugosllavisë, J.B.Tito, pushteti ushtarak.

Divizionet e UNÇ të Shqipërisë u bënë pjesë e vendosjes së regjimit ushtarak në Kosovë për shtypjen e rezistencës kosovare, për ripushtimin jugosllav të Kosovës dhe forcimin e pushtetit jugosllav. Ato qëndruan në Kosovë dhe trevat e tjera shqiptare edhe pasi ishin larguar gjermanët nga Kosova dhe Jugosllavia, qysh nga shkurti i vitit 1945 e deri në dhjetor 1945, pra për 10 muaj, derisa Kosova e viset e tjera shqiptare u bënë pjesë e Jugosllavisë dhe derisa u bënë zgjedhjet, ku fitoi Fronti NÇ i Jugosllavisë. E konfirmojmë këtë edhe me Radiogramin e Reiz Maliles, zv.komisarit të Divizionit V: “Me rastin e zgjedhjeve që do të zhvillohen më 11 nanduer 1945 këtu në Kosovë, bëni konferenca speciale me kosovarët. Ditën e zgjedhjeve nxirrni forca të armatosura jo afër qendrave të votimeve, por gati para çdo gjëje të papritur. Reaksioni mund të tentojë për të sabotuar zgjedhjet. Prandaj të kihet kujdes. Pikë.”

Ndihmesën më të madhe për rekrutimin e shqiptarëve, por edhe për dorëzimin e qindra dezertorëve, që iknin nga ushtria jugosllave dhe dorëzoheshin në mirëbesim tek brigadat e batalionet e Divizioneve V dhe VI të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë, e dhanë komandat e divizioneve e brigadave të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë, që u vunë nën urdhrat e Komandës së Përgjithshme Jugosllave. Siç është zbuluar tanimë nga dokumentet arkivore, Divizionet V dhe VI të Shqipërisë ndodheshin në Kosovë përgjatë muajve mars dhe prill të vitit 1945, kur u bë mobilizimi i dhunshëm i popullsisë shqiptare në Kosovë e trevat e tjera shqiptare dhe kur u nisën tri kolonat (eshalonët) me rekrutët shqiptarë për në Tivar më 24-27 mars 1945 dhe tri kolonat e tjera më 19-24 prill 1945. Bashkëpunimi i ngushtë dhe implikimi i divizioneve dhe brigadave të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë për mobilizimin e rekrutëve shqiptarë dhe dorëzimin e tyre tek ushtria jugosllave, është evident dhe i dokumentuar.
Kemi në dorë radiogramet e shtabit të Divizionit V dhe VI, nënshkruar nga Komisari Politik Ramiz Alia dhe komandantët Gjin Marku, Rahman Parllaku etj., dërguar Komandës së Përgjithshme të Ushtrisë NÇ të Shqipërisë gjatë muajve mars-prill 1945 e në vazhdim, si edhe listat emërore të të arratisurve dhe vullnetarëve shqiptarë të Kosovës, që dorëzoheshin nga shtabet e Divizioneve V dhe VI te ushtria jugosllave.
Lista e parë përmban 190 vetë, kryesisht vullnetarë shqiptarë të dorëzuar nga prefekturat e Mitrovicës dhe të Pejës.
Lista e dytë përmban 104 emra ushtarësh shqiptarë të ikur nga ushtria jugosllave, por dhe vullnetarësh shqiptarë të bashkuar me Divizionin V të Shqipërisë.

Lista e tretë, e bashkëngjitur, ngërthen 131 shqiptarë vullnetarë, të dorëzuar. (AQSH, F.14, d.206, v.1945)
Po kështu edhe lista të Divizionit VI dhe brigadave partizane të Shqipërisë, që u bënin thirrje shqiptarëve të Kosovës që të bashkoheshin me ta, por që pabesisht i dorëzonin te ushtria jugosllave.

Ja edhe përgjigjja e Enver Hoxhës:
“T’arratisurit e dorëzuar në Divizionin tuaj, dërgojani Divizionit 52 të Serbisë”.(AQSH, F.206, v.1945)
Si rezultat i këtij bashkëveprimi të ndërvarur ushtarak, vullnetarët dhe të mobilizuarit shqiptarë të Kosovës, që besonin tek thirrjet e Komandës së Divizioneve V dhe VI të Shqipërisë, u dorëzoheshin pabesisht Oznës dhe komandës Ushtarake Jugosllave dhe përfundonin si mish për top në kolonat e vdekjes, që ushtria jugosllave i largonte nga Kosova dhe i dërgonte për t’i asgjësuar në Tivar apo më tutje..
Për shoqërimin e tyre ishin caktuar disa batalione të Divizionit të 46-të dhe një batalion i Brigadës 27-të të Serbisë, si edhe një grup prej 50 ushtarakësh nga Armata IV, mandej nga Brigada X malazeze, tregonte se sa rëndësi i kishin kushtuar autoritetet jugosllave këtij marshimi, që duhej të përfundonte në një kasaphanë, ku do të merrnin pjesë pritësit dhe vetë shoqëruesit.

Të dhënat burimore ushtarake jugosllave, tregojnë se u mobilizuan dhe u dërguan për në frontin e Adriatikut 13.323 rekrutë shqiptarë. Nuk kishte asnjë rekrut serb, malazez apo maqedonas. Përse? Dihet, për të asgjësuar vetëm shqiptarë. Përse i kaluan nëpër territorin e Shqipërisë, kur kishin edhe rrugë të tjera për në Istria? Për t’i asgjësuar bashkërisht me ushtrinë shqiptare. Qeveria shqiptare, së pari, lejoi që kolonat e ushtrisë jugosllave të hynin e të kalonin nëpër territorin e Shqipërisë, jashtë çdo kontrolli dhe të vepronin si t’ua donte interesi. “Shkaktare e masakrës së parapërgatitur të Tivarit, është edhe udhëheqja partiake dhe shtetërore e Shqipërisë, me në krye Enver Hoxhën. Ajo lejoi që shqiptarët e mobilizuar, pa asnjë armë në dorë, të kalojnë nëpër territorin shqiptar, nëpër rrugën e vdekjes, të quajtur ‘Golgota e madhe Shqiptare’”- konstatonte Zekeria Cana.

Nga raporti i shtabit të Kolonës IV të Armatës së Jugosllavisë, datë 8 prill 1945:
“Eshaloni shkoi mirë deri në Kukës. Në afërsi të Kukësit ndodhi një incident, kur njëri nga grupi i kolonës gjuajti një bombë mbi rojën tonë. Me ç’rast u shkaktua rrëmujë dhe, në këtë rrëmujë, arriti të arratisej një grup prej 10 vetësh. Kështu, duke ikur, hasi në patrullën e ushtrisë shqiptare, e cila i ndaloi dhe iu bëri thirrje që të dorëzohen. Ndaj kësaj thirrjeje, ata nuk u përgjigjën, por vazhduan të iknin. Ushtarët shqiptarë hapën zjarr mbi ta dhe vranë në vend dy persona, dy të tjerë i plagosën, të cilët më vonë edhe ata vdiqën.( Arkivi i Luftës i Jugosllavisë, k.1411)
Siç shihet qartësisht nga ky dokument, asgjësimi i rekrutëve shqiptarë të Kosovës, u krye në bashkëveprim të forcave ushtarake të Jugosllavisë dhe të Shqipërisë, në këtë rast brenda territorit të Republikës së Shqipërisë.

Në një dokument të Ministrisë së Jashtme të Shqipërisë lexojmë:
“Me mijëra kosovarë të pafajshëm janë pushkatuar në masë, ilegalisht dhe pa gjyq, nga organet e UDB-së. Në këto masakra të pashembullta ndaj popullsisë së Kosovës, ka marrë pjesë Koci Xoxe, në fillim të vitit 1945, kur në cilësinë si ministër i Brendshëm i Shqipërisë, ai autorizoi oficerët e UDB-së që të pushkatonin ilegalisht dhe pa gjyq, në tokën shqiptare, më tepër se 1000 kosovarë të pafajshëm” (Ark.Min.Jashtme, v.1949, D.191)
Këtë masakër brenda kufijve të Shqipërisë, e konfirmon edhe prokurori i përgjithshëm ushtarak, Bedri Spahiu:
“Xhelatët e Rankoviçit-it, që janë shquar për krimet e tyre alla-fashiste kundër popullit të thjeshtë të Kosovës, i kanë vazhduar këto masakra kundra tyre nëpërmjet rrugës prej kufirit tonë në Kukës e deri në Ulqin, duke vrarë me qindra prej tyre. Ishte kjo, një rrugë e përgjakshme e fshatarëve të thjeshtë kosovarë brenda dhe jashtë tokës sonë deri në Ulqin” ( B. Spahiu, Pretenca në gjyqin e K.Xoxes, 1949)
Autorizimin (lejen) për futjen e kolonave me rekrutët e Kosovës dhe asgjësimin e mëse 1000 kosovarëve të pafajshëm, siç e cilësojnë dokumentet e mësipërme, e ka sigluar ministri i Brendshëm i Shqipërisë, Haxhi Lleshi, por autoritetet e Shqipërisë ia faturuan Koci Xoxes, si një kokë turku, për t’ia ngarkuar atij gjithë përgjegjësitë e kësaj masakre.

Natyrisht, ky është akti më antikombëtar dhe më i turpshëm i qeverisë komuniste shqiptare, jo vetëm në atë kohë kur u krye kjo masakër, por edhe për gjysmë shekulli, kur u hesht plotësisht për shkak të bashkëfajësisë.

Këtë na e dëshmon edhe deklarata e Zoi Themelit, shef i Mbrojtjes së Popullit të krahinës III (Shkodër), i cili pranon se rekrutët e mobilizuar kosovarë, jugosllavët “i vrisnin në masë rrugës, në Shqipëri, pa pasur faj”, se rekrutët shqiptarë që iknin nga kolonat për të shpëtuar kokën dhe u dorëzoheshin organeve të shtetit shqiptar, u ktheheshin, nga organet shtetit shqiptar, komandove jugosllave, prej të cilëve ata gjenin vdekjen. Zoi Themeli, gjithashtu, pohon se dorëzimi i rekrutëve kosovarë tek autoritetet jugosllave, bëhej me urdhër të krerëve më të lartë të shtetit shqiptar, pa marrë parasysh faktin se rekrutët ishin shqiptarë dhe nuk kishin bërë asnjë faj. Qeveritarët e Shqipërisë, jo vetëm që nuk bënë asgjë për të mbrojtur dhe siguruar jetën e tyre, jo vetëm që nuk protestuan për keqtrajtimin dhe vrasjet masive të shqiptarëve brenda kufijve të shtetit shqiptar, por i dorëzuan te jugosllavët edhe ata bashkëkombës që përpiqeshin të iknin nga kolonat e vdekjes. (Arkivi MB, D.1623)
Po tragjedia më e madhe ndodhi me kolonën e dytë, pjesë e së cilës ishte edhe rekruti Azem Hajdini - Xani, i cili përjetoi tmerret e Masakrës së Tivarit, por rastësisht shpëtoi nga vdekja dhe dëshmoi për këtë tragjedi kombëtare.

“Kur hymë në territorin e Shqipërisë, u gëzuam pa masë, - parashtron Azem Hajdini, - duke menduar se tash e tutje do të jemi nën përcjelljen e ushtarëve të shtetit tonë, Shqipërisë, dhe se nuk do të përjetonim mizoritë, siç i kishim përjetuar vazhdimisht në Kosovë nga serbët, malazezët dhe maqedonasit. Shumë shpejt, pra, u bindëm se as këtu nuk kishte vend për gëzim, sepse skenari i parapërgatitur vazhdonte të realizohej me përpikmëri dhe ngase gjatë rrugës nëpër territorin e Shqipërisë, përcjellësit i shtonin torturat e vrasjet ndaj nesh. Ata nuk na konsideronin më si bashkëluftëtarë të tyre, madje as si robër të luftës… Neve nuk na konsideronin as si kope bagëtish.”( A.Hajdini, Letër e hapur)
Sipas të dhënave të arkivave jugosllave, në Fushë-Arrëz u vranë 126 rekrutë shqiptarë në gjendje agonie, kur ishin në gjumë. Masakër dinake, jonjerëzore, në kundërshtim me çdo moral, fe dhe ligj.

“Kur kaluam Pukën, i nxorën nga kolona tre të rinj shqiptarë, të veshur me rroba kombëtare, dhe i pushkatuan para syve të kolonës si edhe para një skuadre ushtarësh të Shqipërisë. Dhe, për çudi, derisa ne qanim me dënesje, ushtarët e skuadrës së Shqipërisë e përcollën pushkatimin e tyre me duartrokitje!” (A.Hajdini, Masakra e Tivarit)
Në Gomsiqe ranë në kanionin e thellë dhe gjetën vdekjen 36 rekrutë dhe 14 u plagosën.
E njëjta gjë ndodhi edhe në Vaun e Dejës, në lumin Drin dhe në lumin Buna dhe në Shkodër; gjetën vdekjen qindra rekrutë shqiptarë dhe u lënduan një numër i madh të plagosurish.
Në kazermat e Shkodrës u pushkatuan 11 shqiptarë, ndërsa në kalimin e Bunës, 18 të tjerë.
Në mesditën e datës 31 mars 1945, në qytetin e vogël të Tivarit ishte ngritur kurthi, sipas një plani të parapërgatitur, për asgjësimin e gjithë rekrutëve shqiptarë.
Masakrën ishte ngarkuar ta kryente Brigada X malazeze, pikërisht në Tivar, qytet shqiptar, që përfshihej në Malin e Zi.
Kasaphana nisi në hyrje të Tivarit të Ri, mandej arriti pikun e saj në oborrin dhe në mjediset e ndërtesës së Monopolit të Duhanit. Sipas përllogaritjeve, rezulton se vetëm në Tivar u vranë 1560 shqiptarë të kolonës së dytë prej Brigadës X malazeze, të komanduar nga krimineli Markoviç.

Edhe nga kolonat e tjera, me rekrutë shqiptarë të mobilizuar kryesisht në viset shqiptare të Gostivarit, Tetovës, Kumanovës, Kërçovës dhe Shkupit, gjatë marshimit nëpër Shqipëri, të njëjtin fat patën.
Sipas burimeve jugosllave dhe shqiptare, rezulton se janë vrarë dhe zhdukur në këtë masakër 2.947 - 3.447 shqiptarë të pafajshëm. Por sipas dëshmive të të mbijetuarve, ky numër i kalon të 4.000-jët. Nga këta, sipas dokumenteve të Arkivave të Shqipërisë, mbi 1000 shqiptarë të Kosovës u vranë përgjatë rrugës nga Kukësi në Shkodër. Sipas Azem Hajdinit dhe dëshmitarëve të tjerë, nëpër territorin e Shqipërisë u vranë dhe u zhdukën 1500 shqiptarë të Kosovës. Heshtja 50-vjeçare e shtetit komunist shqiptar dhe e udhëheqjes kriminale hoxhiste, por edhe e udhëheqësve të Kosovës, si Fadil Hoxha, Xhavit Nimani, Mehmet Hoxha etj., ishte një përpjekje tjetër për të fshehur të vërtetën dhe bashkëfajësinë në këtë masakër ndaj bashkëkombësve të tyre.

Për shkaktarët e kësaj masakre me përmasa ballkanike, deri më tani nuk është marrë ndonjë përgjegjësi, nuk janë nxjerrë mësime, përkundrazi, janë vlerësuar e nderuar ekzekutorët e saj dhe krimi është fshehur.
Ndaj edhe është përsëritur në përmasa edhe më të mëdha, deri në ditët tona.
Krimi, në çdo kohë, duhet evidentuar e ndëshkuar, përndryshe të ndëshkon sërish.
Një komb nuk mund të jetë plotësisht i lirë nëse nuk e njeh historinë e tij, nuk mund të jetë i kulturuar nëse nuk distancohet nga çdo lloj krimi e dhune, nuk mund të jetë i qetë e të përparojë nëse nuk është në paqe me veten dhe me të tjerët.

Krimet, me përmasa, implikime dhe pasoja tragjike kombëtare e ndërkombëtare, si Masakra e Tivarit, duhen ndriçuar, drejtpeshuar e gjykuar drejtësisht, jo vetëm që të zbulohet e vërteta historike, por edhe që të dalin përgjegjësitë dhe të ndëshkohet krimi, në mënyrë që ai të mos mbetet si një kërcënim, si një njollë e pashlyer, si një plagë e hapur dhe si një urrejtje vepruese midis njerëzve dhe ndërmjet popujve, por të kthehet në një mësim, në një çlirim dhe në një mirëkuptim në rrugën drejt paqes dhe integrimit europian.
http://botasot.info/dokumentare/217995/ ... kosovaret/

User avatar
Kastrioti1443
Regular Member
Regular Member
Posts: 65
Joined: Thu Jan 03, 2013 10:35 pm
Gender: Male

Re: Masakra e Tivarit.

#240

Post by Kastrioti1443 » Sat Nov 29, 2014 12:25 am

Ne fakt per masakren e Tivarit nuk kemi shifra te sakta per vdekjet.

Padyshim qe komunistet shqiptare jo thjesht ishin ne dijeni, por ishin edhe ndihmues te saj dhe organizatore me komunistet e gjakoves dhe me pas me komunistset e shqiperise qe lane kolonat jugosllave me ushtare shqiptare te kalonin neper shqiperine veriore.

Biles shume brigada shqiptare kane marr pjese ne luftime kunder shqiptareve ne kosove, imagjinoni ju tani se cfare njerezisht kishim ne ne pushtet? Njerez qe vrisnin vellezerit e tyre!!! Keshta jane vrare edhe shume nacioanliste shqiptare aristokrate mbas 1945 se kundershtuan sllavet dhe yllin sllavik ne flamur.

Biles ky jevgu gjirokasters, edhe pasi u debuan mbi 20,000 came dhe mbi 1,500 u vrane, as nuk guxoi ti orekte greket e shqiperise me dore , te pakten tua kthente me te njeten monedhe atyre, por i mbajti... ndfoshta sepse shume prej minoritareve isihn me partine komuniste gjate luftes.

Ja se cfare kafshe ani shqiptare kishim ne ne krye. Edhe Zogu po te njetejn gje beri me Azem Bejten duke bllokuar armatimet dhe furnizmin ekonomik qe ai merret ne shkoder.

Komunizmi dhe pasojat e tij jane gati te pariparueshme per ne shpirteritsht dhe ekonomikisht si shqiptare, dhe keto plage behen edhe me te forta ne degjenerimin total te shoqerise shqiptare kudo nder trojet tona....


Sidoqfte ne Tivar sipas shumices se dokumenteve zyrtare nuk kane vdekur me shume se 2,500 persona, biles numir bie poshte der ne 1,500. Biles as shifra 4000 nuk eshte e sakte, lere me shifra si 8,000 qe eshte krejtesisht e ekzagjeruar. Nuk me pelqen fare kur shqiptaret e viktmizojne veten..

Ajo shifra 47,300 shqiptare te vrare nga UNCJ-a per cfare qendron? Shqiptare te vare ne cfare periudhe kohore dhe a kemi dokumenet per kete pune?

Le te mos shpikim numra dhe te mos ta viktimzojme vetveten. Ne jemi shqiptare dhe jo qene apo jevgjit greke, apo krimba sllave qe renkohemi per pak therrime buke!

Post Reply

Return to “Historia e Shqiperise”