"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

Fjala e Hodo Beut gjate shpalljes se Pavaresise 1880

Këtu mund të flisni mbi historinë tonë duke sjellë fakte historike për ndriçimin e asaj pjese të historisë mbi të cilen ka rënë harresa e kohës dhe e njerëzve.

Moderators: Arbëri, Strokulli

Post Reply
User avatar
Zeus10
Grand Fighter Member
Grand Fighter Member
Posts: 4135
Joined: Thu Jun 04, 2009 6:46 pm
Gender: Male
Location: CANADA
Contact:

Fjala e Hodo Beut gjate shpalljes se Pavaresise 1880

#1

Post by Zeus10 » Wed Nov 01, 2017 9:26 pm

Nje shpallje Pavaresie, e panjohur me pare, ka ndodhur gjate vitit 1880, ku Hodo Beu ka mbajtur nje fjalim mbreselenes, qe tregon, se sa per zemer dhe sa krenare ndiheshin shqiptaret per identitetin e tyre etnik dhe kur I kishin sherbyer dhe shperblyer mire nga Turqia.
Shkeputur nga La Justice France
1880/05/12 (Numéro 118).
Burimi:http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k7 ... menti.zoom

Image

Albanie. - La question de la nouvelle frontière du Monténégro paraît devoir amener de graves complications. On se rappelle que la Turquie a évacué les posi- tions concédées au Monténégro dans des conditions telles que les Albanais ont pu s'en emparer et s'y fortifier avant l'arrivée des Monténégrins. Co procédé de la Porte a donné lieu à de sévères réclamations des puissances, et le gouvernement de Constan- tinople s'est engagé à faire réoccuper les places évacuées pour les remettre définiti- vement au prince Nicolas,
Mais l'exécution de cette promesse va devenir difficile. On annonce de Vienne que les Albanais proclament leur indépen- dance à la fols vis-Â-vis du Monténégro et do la Turquie, et on ajoute que les chefs chrétiens ot musulmans se sont mis d'ac- cord pour soutenir cette résistance, à la- quelle concourraient aussi les troupes d'Osman-Pacha.
Les origines de cette entente sont racon- tées eu termes pittoresques dans une lettre adressée au Tageblatt de Vienne par un Albanais, notable de Scutari. En attendant la confirmation des faits, voici ce curieux document :
Pn»s la grande assemblée tenue le 19 avril à Scutari, on a proclamé l'indépendance de l'Albanie. Hodo-Bey a prononcé en albanais le discours suivant ; « Honorés frères, les mi- nistres réunis à Berlin ont agi par ignorance de ce qui concerne notre pays et ses habi- tants, lorsqu'ils nous ont vendus, nous, la race la plus pure et la plus noble du monde à un peuple montagnard qui se trouve au plus bas degré de Ift civilisation, qui n'a vécu jus- qu'à présent que des numeros qu'il a demandees- aux princes de l'Europe. Vous, les des- cendants directs du roi des Amantes lskender (Alexandre le Grand), abandonnés de tout le monde, entourés d'une bande de loups affamés ei |ucttant leur pvoie, nous saurons no^s
défendre et honorer les tombeaux de nos pères. Nous avons comprimé notre douleur et fait violence à nos sentiments les plus sacrés lorsqu'on a livré a l'ennemi nos frères de Pod goritza et de Spouz ; nous ne ferons rien non plus pour changer par la force l'état actuel des choses ; mais c'est là aussi la dernière concession que nous sommés prêts â faire. Demain, nos frères les Hotti, les Kastrati et les Klementi seront livrés à la merci de leurs ennemis. Le permettrez-vous f» Le cri : lo (non) poussé par mille voix est la réponse à cette question.
Puis l'orateur continue : « Et moi non plus je ne le veux pas; moi, Hodo-Bey, qui ai, pendant cinquante ans, servi fidèlement les sultans; mais aujourd'hui que je connais la volonté du sultan, je me sépare de lui et |e ne reconnais plus ni padichah ni Stamboul. » En prononçant ces mots, le fougueux vieillard ar- rache les galons d'or de-son uniforme, arrache ses nombreuses décorattoiis et les jette à terré. Cent cinquante officiers turcs, qui assistaient à l'assemblée, suivent lVcemple du colonel; ils arrachent les insignes de leur grade ainsi que leurs médailles, et lesfobkint aux pieds.
Hodo-Bey continue en ces "termes : « Nous n'avons plus rien de commun avec le padlchah et ces effendis de Stamboul : montrons donc au pays ce que nous sommes véritablement. Bairaktar de la tribu des Hotti, fais ton de- voir. »
Au même moment, parait sur le balcon uu guerrier à la taille haute et au visage bronzé. On voit étinceler un yatagan: il frappe la hampe à laquelle est suspendue la bannière du Croissant, et l'étendard du sultan s'abaisse dans la poussière. Le vieux porte-bannière des Hotti élève le nouveau drapeau national qui porto sur champ rouge le lion bondissant d'Albanie. A cette vue, une acclamation fréné- tique retentit, et aussitôt Hodo-Boy reprend la parole : <r Des armes, nous en avons a pro- fusion et il se trouvera assez do bras pour s'en servir. Des munitions, nous en possédons suffisamment pour combattre plusieurs an- nées. L'argent seul nous manque, car l'Alba- nais est brave mais pauvre. »
A ces mots, le doyen de la corporation des marchands se lève et annoncé qu'un « consor- tium » de banquiers de Scutari, MM. Pema, Bianchi, Summa, Paruzza, Nicolodjaba, etc., se déclare prêt à verser chaque jour 10,000 fr. d'or entre les mains du commandant en chef pour les hommes actuellement sous les armes.
Il ne s'agissait plus que de procéder à l'élec- tion du commandant en chef. Mais Philippe Seismit-Doda, frère de l'homme d'Etat italien du même nom, propose, pour éviter toute dis- sension confessionnelle, de nommer. deux commandants en chef, un chrétien et un mu- sulman. Cette résolution est adoptée, et le prince Prenk-Bib-Doda est nommé, presque à l'unanimité, commandant en chef des combat- tants chrétiens ; le colonel Hodo-Bey comman- dant en chef des combattants musulmans. Ce dernier s'offre de se rendre le lendemain dans le territoire des Hotti, menacé en premier lieu de l'invasion.

Perkthimi (Burimi) https://www.darsiani.com/la-gazette/gaz ... l-1880/Nga Aurenc Bebja*, Francë – 1 Nëntor 2017

Gazeta franceze, “Le Temps”, ka botuar, të martën e 11 majit 1880, në faqen n°2, letrën kurioze, të botuar pak kohë më parë në gazetën austriake, “Tageblatt”, në lidhje me fjalimin e kolonelit shqiptar, Hodo Sokolit, të mbajtur gjatë shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë në Shkodër më 19 prill 1880.
 
Çfarë ka shprehur më konkretisht Hodo Beu gjatë asaj dite ? Në vijim, do të gjeni rrëfimin e tij të plotë, të sjellë në shqip nga Aurenc Bebja – Blogu “Dars (Klos), Mat – Albania” :
 
Kolonel Hodo Beu organizon shqiptarët në Tuz. Ai ka të gjithë besimin e tyre nga pikëpamja ushtarake. Princi i Mirditorëve, Prenk Bib Doda u thirr më 21 prill për të deklaruar përfundimisht nëse ai donte të merrte pjesë në luftën kombëtare.
 
Këto të dhëna bëhen të besueshme pas letrës kurioze që Tageblatt-i i Vjenës ka marrë nga një shqiptar katolik, i njohur në Shkodër, dhe që ne po e riprodhojmë nga kjo gazetë :
 
Në asamblenë e madhe, të mbajtur më 19 prill në Shkodër, u shpall pavarësia e Shqipërisë. Hodo Beu mbajti fjalimin e mëposhtëm në shqip :
 
“Te nderuar vëllezër, ministrat e mbledhur në Berlin reaguan në mënyrë të paditur ndaj vendit dhe banorëve tanë, ku na shitën, neve, racën më të pastër dhe më fisnike në botë, ndaj një populli malësor që gjendet në nivelin më të ulët të qytetërimit, i cili deri tani ka jetuar vetëm me lëmoshat që ka kërkuar nga princat e Evropës. Ju, pasardhësit e drejtpërdrejtë të Mbretit Shqiptar Skënderbe (Aleksandrit të Madh), të braktisur nga të gjithë, të rrethuar nga një bandë ujqërish të uritur që ruajnë gjahun e tyre, ne do të dimë të mbrohemi dhe të nderojmë varrezat e etërve tanë. Ne kemi fshehur dhimbjen tonë dhe kemi dhunuar ndjenjat tona më të shenjta kur dorëzoheshin të armiku vëllezërit tanë të Podgoricës dhe Spuzit. Ne nuk do të bëjmë asgjë më shumë për të ndryshuar me forcë gjendjen aktuale të gjërave; por ky është konçesioni i fundit që ne mund të bëjmë. Nesër, vëllezërit tanë, Hoti, Kastrati dhe Kelmendi do të dorëzohen në mëshirën e armiqve të tyre. A do ta lejoni këtë gjë ?”
 
Britma “Io” (Jo) e shtyrë prej një mijë zërave është përgjigjja e kësaj pyetjeje.
 
Pastaj oratori vazhdon :
 
“As unë nuk e dua ; Unë, Hodo Beu, i cili për pesëdhjetë vjet u kam shërbyer sulltanëve me besnikëri; por sot duke e njohur vullnetin e sulltanit, unë shkëputem nga ai dhe nuk njoh as padishah e as Stamboll.”
 
Me shqiptimin e këtyre fjalëve, plaku i zjarrtë grisi spaletat prej ari të uniformës së tij, hoqi dekoratat e shumta dhe i hodhi për tokë. Njëqind e pesëdhjetë oficerë turq (shqiptarë me origjinë), të cilët morën pjesë në asamble, ndoqën shembullin e kolonelit; ata shqyen simbolet e gradave të tyre, po ashtu dhe dekoratat, dhe i shkelën me këmbë.
 
Hodo Beu vazhdoi me këto fjalë :
 
“Ne nuk kemi më asgjë të përbashkët me padishahun dhe këta efendij të Stambollit, kështu që le t’i tregojmë vendit atë që ne jemi me të vërtetë. Bajraktar i fisit Hoti, bëj detyrën tënde.”
 

Në të njëjtin moment, shfaqet në ballkon një luftëtar shtatgjatë me fytyrë esmere; Shohim xixëllimin e një jatagani : ai godet shtyllën në të cilën varet flamuri i Gjysmëhënës së sulltanit, i cili bie në pluhur. Ngritësi i vjetër i flamurit të Hotit vendos flamurin e ri kombëtar të Shqipërisë, me ngjyrë të kuqe dhe me një luan që kërcen. Gjatë kësaj pamje, u dëgjua një thirrje e furishme, dhe Hodo Beu foli sërish :
 
“Armë, ne kemi me bollëk dhe do të kemi krahë të mjaftueshëm për t'i përdorur ato. Municione, ne kemi mjaft për të luftuar disa vite. Vetëm paratë na mungojnë, sepse shqiptari është i guximshëm, por i varfër.”
 
Me këto fjalë, dekani i korporatës së tregtarëve ngrihet dhe njofton se : “një grup bankierësh të Shkodrës, Zotërinjtë Pema, Bianchi, Summa, Paruzza, Nicolodjaba, etj, deklarojnë se janë të gatshëm të paguajnë çdo ditë 10.000 franga ari në duart e komandantit të përgjithshëm për burrat që janë aktualisht në ushtri.”
 
Mungonte vetëm zgjedhja e kryekomandantit. Por Filip Seismit-Doda, vëllai i burrështetasit italian me të njëjtin emër (mbiemër), për të shmangur çdo grindje konfesionale, propozon emërimin e dy kryekomandantë, një të krishterë dhe një mysliman. Kjo rezolutë u miratua dhe princi Prenk Bib Doda u emërua, pothuajse njëzëri, komandant i përgjithshëm i luftëtarëve të krishterë ; ndërsa kolonel Hodo Beu, komandant i përgjithshëm i luftëtarëve myslimanë. Ky i fundit ofroi të shkojnë që të nesërmen në territorin e Hotit, i kërcënuar i pari nga pushtimi.
 
The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing

Post Reply

Return to “Historia e Shqiperise”