"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

A letter to Tim Judah.

Here you can talk about anything that might not fit in one of the categories
Post Reply
User avatar
Zeus10
Grand Fighter Member
Grand Fighter Member
Posts: 4136
Joined: Thu Jun 04, 2009 6:46 pm
Gender: Male
Location: CANADA
Contact:

A letter to Tim Judah.

#1

Post by Zeus10 » Tue Sep 08, 2009 3:38 pm

Organs: Investigation not Hysteria
| 18 April 2008 | By Tim Judah
The organs trafficking story is foul. But, hysteria is not the way to deal with it.

Yesterday the spokeswoman of the Office of the Prosecution of the ICTY said that the allegations could not be substantiated, quite apart from the jurisdictional problem. She said that, in that case, it was up to UNMIK and the authorities of Albania to deal with the issue. Which implies they have done nothing. That is a shame.
Both Kosovo and Albania want to be recognised as states of law and not states of omertà – ie., "keep you mouth shut or you die." If there was not enough evidence to deal with the case then this does not mean that it is not true does it?
How dignified it would be if the governments of Kosovo and Albania could both announce that they would investigate this case, and do it properly with a significant, objective, international component to give it credibility. After all, organs aside, where are the 300 people who disappeared?
The answer is not a shrill cry of, "lots of Albanians are still missing too". Two wrongs don't make a right. If there is an Albanian Batajnica then everyone needs to know, and if there is not, then we need to know that too, along with the fate of all the missing, Serbs and Albanians.
In that way too, both Albania and Kosovo will also have a chance to disapprove the rumours doing the rounds that powerful friends from abroad have told their leaders to ignore this story and just ride it out. To do that would be a disservice to all the people they claim to serve in government. Yes "serve".



Tim, I am sorry to say that you have shown yourself completely no inpartial, even though you pose yourself otherwise. You are saying: "There is not enough proofs", why you don't say: "there are no proofs at all"(beside some comments in a book, about a story whose apparent source is the Belgrade).
For every one dissapered serb there are 10 Albanians missing, and proved that it had been clear efforts to cover the tracks of countless crimes against them. The best evidence is Batajnica. How do you consider some unreliable allegations against Albanians and you "fail" to investigate that IT WAS THE SERBS THEMSELVES who made organ trafficing, taking them from the Albanians bodies, which you could find everywhere butchered and detached. How all of sudden the criminal serbs are looking for justice, while ten years ago their state aparatus ordered these masacres, and their soldiers performed on that without hezitation, trying at the end to cover the traces? You are not a inpartial reporter Mr. Tim, probably you are one of the many Belgrade paid to spread the that tale(including Carla Del Ponte), and unfortunately you accepted the money instead of the principles. I suggest, instead of investigating the so called "organ trafficing made with Serbian soldier organs", would be better investgating you how much many have been paid, to spread that tale and "ignore" the possibility that the crime was made from the serbs themselves, who have been proved already trying to hide the tracks of their masacres.
The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing

qiellikaltër
Honored Member
Honored Member
Posts: 358
Joined: Sat Jul 18, 2009 6:22 pm
Gender: Female
Location: Shqipëri

Per librin e ri te Tim Judah.

#2

Post by qiellikaltër » Sun Jul 11, 2010 9:48 pm

Analize per librin: "Kosovo: What Everyone Needs to Know"

Ky është një dekonstruktim i librit të fundit të Tim Judahs Kosovo: What Everyone Needs to Know (Oxford University Press 2008). Tim Judah është përfaqësuesi tipik i pozicionimit ‘neutral’ historik, politik dhe kulturor ndaj Kosovës “serbo-shqiptare”.
Ky farë lloj neutraliteti është mënyra më efektive dhe e moderuar e të huajve për ta fshehur proserbizmin e tyre fundamental. Kopertina e librit të tij të fundit për Kosovën, Kosovo: What Everyone Needs to Know, është e ndarë në dy pjesë – në njërën paraqiten disa të rinj shqiptarë me flamurin kombëtar duke festuar, kurse në tjetrën një manifestim i serbëve çetnikë diku në Serbi…
Në parathënie Judah e zhvillon arsyetimin pse e përdor emrin “Kosovo” e jo “Kosova”, duke thënë që anglezët po ashtu thonë “Italy”, e jo “Italia”. Në të vërtet, ky është një argumentim proserb për nga logjika, sepse “Italia” është emri me të cilin italianët e thërrasin vendin e tyre, kurse “Kosovo” është ajo që Kosova është për Serbinë, e jo për vete. Kosova (me mbi 90% popullsi shqiptare, ashtu sikurse Italia me mbi 90% popullsi italiane) e thërret vetveten Kosova, jo Kosovo. Nuk mund të distancohesh nga “Kosova”, duke e përqafuar emrin “Kosovo”. Ky është pozicionim, jo neutralitet. Kjo është, pra, logjika e zakonshme e qarqeve ndërkombëtare proserbe, sipas të cilave konflikti shqiptaro-serb nuk duhet të “paragjykohet”. Me fjalë të tjera, ky konflikt paraqitet sikur një situatë në të cilën ose kanë të drejtë të dyja palët, ose asnjëra. E kjo, në fund të fundit do të thotë – le të shohim se si po zhvillohen gjërat në terren dhe në të ardhmen, gjë që e
favorizon Serbinë që është më e fortë ushtarakisht, ekonomikisht…
Judah thotë se kur e shkroi librin e tij të parë për Kosovën më 1999 nuk kishte problem me përdorimin e emrave serbë për vendet e Kosovës. Kurse tash po i përdor toponimet serbo-shqiptare. Por ai bën edhe një zgjidhje mjaft të tmerrshme: për qytetin e Pejës p.sh. thotë që e përdor versionin shqiptar ku
fol për ndonjë ngjarje shqiptare, kurse kur flet për Patrikanën e Pejës do ta përdor emrin serb “Pec”! Ky është qëndrim në funksion të serbizimit të trashëgimisë kulturore ortodokse të Kosovës, që po realizohet përmes eksterritorialitetit.
Kompromisi që e bën me Prishtinën është mjaft qesharak – thotë se për t’u bërë sa më neutral asaj ia ka hequr edhe “š”-në serbe, por ama edhe “h”-në shqiptare. Ajo çka fshehin këto lojëra kinsegjuhësore janë pikëpamjet që e shohin Kosovën aspak nëpërmjet popullatës së saj (shumicë shqiptare), të drejtave kolektive, vetëvendosjes etj., por vetëm nëpërmjet sovranitetit politik serb në përputhje me ligjin ndërkombëtar – siq rregullisht e paraqesin problemin vetë serbët.
Në po të njëjtin avaz gjuhësor Judah bëhet edhe legjitimues i ndarjes së Kosovës: ai përdor herë termin “Trepça”, herë “Trepca”, sepse thotë që një pjesë e minierës gjendet kah shqiptarët, kurse pjesa tjetër kah serbët! Duhet kujtuar që Judah ka qenë publikisht pro një “pavarësie të kushtëzuar” për Kosovën që nga viti 2005. Në këtë vit ai pat dhënë një intervistë për Koha Ditore, por në të cilën thotë se vizioni i tij për këtë pavarësi, është sikur për Bosnjen, e sidomos kompetencat që duhet t’i ketë një përfaqësues i lartë ndërkombëtar mbi institucionet e Kosovës, me ç’rast ai e përmend përfaqësuesin e atëhershën në Bosnje, Paddy Ashdown.
Në hartën zyrtare të Kosovës, të cilën e ka vendosur në libër, së pari qytetet quhen me emra serbisht, e pastaj edhe shqip. Po ashtu në parathënie, popullin e Kosovës e përshkruan nga madhësia demografike e popujve të ish Jugosllavisë, në mënyrë që të duket popull shumë i vogël, i papërfillshëm. P.sh. thotë që nga popujt e Ballkanit Jugperëndimor prej 22 milion banorëve, Kosova përbën 2 milionë të kësaj popullate!
Sa herë flet për shkatërrimin e Jugosllavisë, flet sikur ajo të jetë shkatërruar vetvetiu e jo nga Serbia. Kurse kur flet për dëbimin e popullatës shqiptare nga
Kosova, nuk tregon kush i dëboi. Thotë që në Ballkanin e pas luftërave ka pasur mjaft përparim, por kjo gjë nuk paraqitet në mediat e botës, sepse pas 11 Shtatorit, kjo nuk është temë aq “seksi”. Ky seksualizim i ligjërimit duket si përpjekje për relaksimin e një konteksti shumë serioz. Atë që i ka ndodhur Kosovës Judah nuk e quan padrejtësi por “mosmarrëveshje”. Por, a nuk kemi të bëjmë këtu me një thirrjepër marrëveshje, për negociata të reja, meqë Kosova ende qenka çështje e hapur. Po ashtu kjo i bie që masakrat dhe gjenocidi i Serbisë mbi popullin shqiptar paska qenë keqkuptim. Një logjikë e tillë na e kujton atë kritikën e Slavoj Zhizhekut mbi matra-n e tolerancës neoliberale multikulturore që të gjitha luftat i paraqet si keqkuptime, për sa kohë që pretendohet se “armik është ai të cilit ende nuk ia ke dëgjuar rrëfimin”. Kur flet për shqiptarët e Kosovës,
Judah e përdor shprehjen “shqiptarët e saj” (“its Albanians”), pra të Kosovës; për serbët nuk kujdeset ta bëjë këtë ndërhyrje.
Judah pozicionohet shumë qartë kundër pavarësisë së Kosovës, kur thotë që pas shpalljes së pavarësisë shumëkush, e sidomos “shqiptarët e saj” mendonin që u krye kjo “përrallë”. Por sipas Judas ajo “nuk ka përfunduar”, sepse historia nuk përfundon.
Ky është qëndrim mjaft i hapur kundër pavarësisë së Kosovës, madje pozicion aspak implicit. Bile-bile, po deshët, ky nuk është thjesht pozicionim, por edhe kërcënim (diqysh sikur “asgjë nuk ka përfunduar”, “do ta shihni ju”, “do të pendoheni”, “gjithçka kthehet”).
Pra Judah është tamam pika e kundërt fundamentale e asj që themi ne: edhe ne themi çështja nuk është mbyllur, por ama le të punojmë e ta mbyllim atë njëherë e përgjithmonë: le ta realizojmë vetëvendosjen, sovranitetin, integritetin, ushtrinë,
ekonominë… Kurse Judah thotë nuk është kryer, sepse tash do ta shohin shqiptarët se çka do t’i gjejë, se nuk shkon kështu, se ngadalë do të kthehen aty ku ishin, sepse nuk e kemi më Milosheviqin…
Judah thotë që mjaft problematike del të jetë fakti që pas LDB, Kosova ishte pjesë e Serbisë, por qëllimisht askund nuk e përmendi qysh Kosova mbeti pjesë e Serbisë. Në një rast Judah thotë se bota ka frikë nga domino-efekti i pavarësisë së Kosovës.
Ndër të tjera, ai përmend edhe rastin e Kuebekut, që është gabim elementar. Kosova është pushtuar nga Serbia, është shtypur, shkatërruar, dëbuar dhe është
bërë gjenocid nga ajo. Në fund nuk i është njohur referendumi për shkëputje nga Serbia. Sepse e ka kundërshtuar Serbia. Kuebeku në raport me Kanadën është saktësisht e kundërta. Ai është rajoni më i zhvilluar i Kanadës, me të gjitha të drejtat (politike, kulturore, gjuhësore), dhe të cilit Kanada dy herë ia ka mundësuar mbajtjen e referendumit për t’u shkëputur nga ajo, referendum ky i cili për 2% nuk ka rezultuar me shkëputje.
Në fund të parathënies Judah bën metaforën e Kosovës si “zemër e Serbisë” (sipas serbëve), dhe (gjoja) citon shqiptarët tek thonë që, pra, kjo qenka “zemër që rrah në një trup tjetër”. Ky arsyetim, që nuk është fare i shqiptarëve dhe i cituar, në fakt, veçsa e përforcon tezën e reduktimit të Kosovës në një “trup”, që do të thotë “territor”, pa shpirt, sepse me “zemër të huaj”, me zemër serbe, e cila herëdokur
u dashka të kthehet aty ku e ka vendin e vet të vërtetë.
Judah bën barazimin e shqiptarëve dhe serbëve përbrenda parimit “nuk përfshihen të gjithë nga shtetet e tyre kombëtare”, kur dihet mirë që jashtë Shqipërisë jetojnë gjysma e shqiptarëve, kurse jashtë Serbisë rreth 20%. (Aq më tepër nëse kemi
parasysh këtu Republikën Serbe – entitet gjenocidal) (fq. 1).
Një ‘neutralitet’ tjetër proserb: kur flet për regjistrimin e popullsisë, Judah thotë se më 1981 ishin në pushtet më shumë shqiptarët, kurse regjistrimi tjetër dhjetë vjet pas u bojkotua nga shqiptarët sepse u bë në kohën e Milosheviqit, gjë që e bën Judan të distancohet nga të dyja si të njëanshme. Po ashtu Judah thotë se regjistrimi i ri i popullatës refuzohet nga shqiptarët dhe serbët, sepse që të dy frikësohen se do të dalim më të vegjël se që mendojnë se janë.
Së pari Judah nuk ia qëllon që shqiptarët janë kundër. E mashtrimi i dytë vjen nga i pari. (fq. 2).
Për ikjen e serbëve nga Kosova e përdor shprehjen “spastrim etnik”, gjë që më vonë në libër e përdor po ashtu për atë çka iu ndodhi shqiptarëve prej serbëve më 1998 e 1999, pra nuk bën dallime, dhe i barazon ngjarjet. Po ashtu, të mos harrojmë që libri i parë i Judas për Kosovën thirret Kosovo: War and Revenge, kjo e fundit, pra revenge, duke nënkuptuar “spastrimin” e përjetuar që shqiptarët ua paskan kthyer serbëve pasi u kthyen në Kosovë pas qershorit 1999. (fq. 3). Për shqiptarët e Kosovë e përdor edhe shprehjen “kosovarë”.
Kur flet për qyetetet shqiptare të Maqedonisë, i përdor vetëm emrat maqedonas, gjë që është në kundërshtim me rastin e Kosovës kur i përdor edhe emrat shqiptarë edhe ata serbë. Kjo flet edhe për faktin se çka mendon Judah për statusin e serbëve të Kosovës (5%) dhe shqiptarëve të Maqedonisë (mbi 25%). Për Prishtinën me 0.5% serbë, Juda përdor neutralitet. Për Shkupin me mbi 20% shqiptarë (sipas të dhënave të njëanshme zyrtare maqedonase) e përdor vetëm emrin Skopje. (fq. 4).

(vazhdon në numrin tjetër)

Gazeta Vetevendosje
"Du t'jem zot, n'timen tok,
dje dhe sot, sot e neser."

Post Reply

Return to “General forum”