Page 1 of 1

Raporti vjetor i Amnesty International: “Humaniteti ka vdekur”

Posted: Thu Feb 25, 2016 6:27 am
by Sally
Raporti vjetor i Amnesty International është më shumë se kurrë më parë pesimist. Gati të gjitha rajonet botës përmenden në raportin e AI. Organizata kritikon edhe qëndrimin e Europës ndaj refugjatëve:

Amnesty: Ditë jo të mira për të drejtat e njeriut në botë

24/02/2016 “Humaniteti ka vdekur”: Kështu i përshkruan ndjenjat e saj një grua jemenite kur qëndron e dëshpëruar para rrënojave të një shkolle. “Një qendër e dijes bombardohet- pa asnjë paralajmërim.” Raporti i ri i Amnesty International i jep asaj të drejtë. Ka shumë pak shpresë që bota të bëhet më e mirë dhe më paqësore. Lufta, dhuna dhe përndjekja po kthehen në përditshmëri në shumë kontinente dhe po i detyrojnë përditë mijëra vetë të marrin arratinë. “2015 është ndoshta një nga vitet më të tmerrshme që më kujtohen”, thotë Sekretari i Përgjithshëm i qendrës së Amnesty Internationla në Londër, Salil Shetty in intervistë me Deutsche Welle. “Sistemi që ka ngritur për 70 vjet bashkësia ndërkombëtare për të mbrojtur të drejtat e njeriut është i rrezikuar.”

Ndërgjegjësim në botë

Nuk ka rajon në botë që të mbetet pa përmendur: Fjala është për përndjekjen e aktivistëve të të drejtave të njeriut, “zhdukja e tyre” e papritur në Amerikën Latine, në Azi dhe Afrikë, por AI përmend edhe ekzekutimet në SHBA dhe Azi, luftërat e gjakderdhjen e tmerrshme në Lindjen e Mesme dhe luftërat qytetare në Afrikë, pikërisht ato i kanë detyruar miliona vetë të marrin arratinë.
Salil Shetty e cilëson si “paradoksale” këtë situatë. “Nga njëra anë shtetet janë bërë më shtypëse. Lufta kundër terrorit shërben si argument për përgjimin masiv, shtypjen dhe kufizimin e të drejtave të njeriut”, thotë Shetty. “Por nga ana tjetër kjo i nxit gjithnjë e më shumë njerëz të luftojnë për të drejtat e tyre.”

Refugjatët pa të drejta

Raporti i Amnesty International e paraqet si katastrofike situatën globale të refugjatëve. Që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore nuk ka pasur kurrë më parë kaq shumë refugjatë në lëvizje sa sot. Por megjithëse të drejtat e tyre janë të sanksionuara në Deklaratën e Përgjithshme të të Drejtave të Njeriut si edhe në Konventën e Gjenevës, de facto refugjatët nuk gëzojnë të drejta. As Europa dhe as Bashkimi Europian nuk bëjnë figurë të mirë në këtë raport. “BE vazhdon me politikën e izolimit dhe do të vazhdojë të ashpërsojë kufijtë për të mos lejuar refugjatët të hyjnë në Europë”, thotë Sekretarja e Përgjithshme e AI për Gjermaninë Selmin Caliskan, në bisedë me Deutsche Welle. “Që kjo llogari nuk ka për të dalë, këtë e dinë të gjithë, megjithatë izolimi përparon, në vend që të krijohen rrugë legale dhe të sigurta dhe sidomos të ndihmohen ashtu si duhen refugjatët në vendet ku ata janë vendosur, si për shembull në Liban, Jordani, Turqi.”

Caliskan: "Groposet edhe humanizmi ynë"

Debatin për kontigjentet e refugjatëve, Caliskan e vlerëson si legjitim, por kontigjentet dhe kufijtë maksimalë nuk duhet të nxjerrin jashtë loje të drejtat e njeriut. Paketën e dytë të qeveisë gjermane për azilin ajo nuk e sheh si frytdhënëse, sidomos shpalljen si vende të sigurta origjine të Marokut, Tunezisë e Algjerisë. Kjo ka pasoja në shoqëri. “Groposet edhe humanizmi ynë. Krijohet një normalitet tjetër, dhe kjo është e rrezikshme, sepse mirëqenie dhe siguri mund të kesh vetëm kur respektohen të drejtat e njeriut.” /Helle Jeppesen/


Re: Raporti vjetor i Amnesty International: “Humaniteti ka vdekur”

Posted: Thu Mar 03, 2016 9:16 pm
by Adriana

Komisioneri i lartë i OKB: Humaniteti nuk merret parasyshë


Komisioneri i lartë i OKB për refugjatë ka kritikuar BE-në për provokimin e një gjendje katastrofale në Greqi dhe për këtë BE mban një pjesë të fajit. Këtu nuk ke çfarë të shtosh. Nga samiti mund të presësh shumë. Por njerëzit kanë nevojë për trajtim të menjëhershëm. A thua duhet të ketë sërisht ë vdekur për të treguar më shumë gatishmëri veprimi. Refugjatët edhe ashtu nuk mund të mbahen mbyllur në Greqi për një kohë tepër të gjatë. Ata do të gjejnë rrugë të reja nëpër Bullgari, Shqipëri, Egjip, Libi apo Itali. Shresa që problemi të zgjidhet me një marrëveshje me Turqinë të mashtron. Pa një ofertë evropiane, për të marrë refugjatët drejt nga Turqia, as Ankaraja nuk ka kurrfarë shkaku për bashkëpunim dhe mbylljen e kufirit me BE. /DW/

Politika cinike duhet të ndërpritet menjëherë, analizon Bernd Riegert.


Problemi nuk mund të zgjidhet duke e hedhur atë mbi Greqinë. Greqia nuk guxon të lihet në baltë, tha edhe kancelarja Angela Merkel, në një interivstë të dielën. Por pikërisht kjo po ndodhë Një alternativë tjetër Evropa ende nuk e ka treguar. Ministri austriak i Mbrojtjes i ka sugjeruar kancelares Merkel që t'i transportojë refugjatët nga Greqia në Mynih. Kjo tregon qartë se fati i njerëzve është shndërruar në një mjet për presione politike. Kjo është thjesht e paturpshme.

Qeveria e Austrisë do të donte që me pamjet e refugjatëve dhe migrantëve të rrethuar t'i frikësojë ata që të mos nisen nga Siria, Iraku, Afganistani. Por harrohet se në kufirin me Greqinë, në Athinë apo në ishujt e atjeshëm ka njerëz që vuajnë shumë nga kjo gjendje dhe varen nga vendimet e BE. Kjo është një politikë cinike, e cila duhet të ndërpritet menjëherë./DW/


Re: Raporti vjetor i Amnesty International: “Humaniteti ka vdekur”

Posted: Mon Mar 21, 2016 12:29 am
by TeuAL
Mjelma e Baudelaire, sa bukur eshte shkruar, ku mund ta gjej ne Shqip?

=============== Le Cygne ================

Charles Baudelaire's
Fleurs du mal / Flowers of Evil

-----------------------------------
Le Cygne
À Victor Hugo


Andromaque, je pense à vous! Ce petit fleuve,
Pauvre et triste miroir où jadis resplendit
L'immense majesté de vos douleurs de veuve,
Ce Simoïs menteur qui par vos pleurs grandit,

A fécondé soudain ma mémoire fertile,
Comme je traversais le nouveau Carrousel.
Le vieux Paris n'est plus (la forme d'une ville
Change plus vite, hélas! que le coeur d'un mortel);

Je ne vois qu'en esprit tout ce camp de baraques,
Ces tas de chapiteaux ébauchés et de fûts,
Les herbes, les gros blocs verdis par l'eau des flaques,
Et, brillant aux carreaux, le bric-à-brac confus.

Là s'étalait jadis une ménagerie;
Là je vis, un matin, à l'heure où sous les cieux
Froids et clairs le Travail s'éveille, où la voirie
Pousse un sombre ouragan dans l'air silencieux,

Un cygne qui s'était évadé de sa cage,
Et, de ses pieds palmés frottant le pavé sec,
Sur le sol raboteux traînait son blanc plumage.
Près d'un ruisseau sans eau la bête ouvrant le bec

Baignait nerveusement ses ailes dans la poudre,
Et disait, le coeur plein de son beau lac natal:
«Eau, quand donc pleuvras-tu? quand tonneras-tu, foudre?»
Je vois ce malheureux, mythe étrange et fatal,


Vers le ciel quelquefois, comme l'homme d'Ovide,
Vers le ciel ironique et cruellement bleu,
Sur son cou convulsif tendant sa tête avide
Comme s'il adressait des reproches à Dieu!

II

Paris change! mais rien dans ma mélancolie
N'a bougé! palais neufs, échafaudages, blocs,
Vieux faubourgs, tout pour moi devient allégorie
Et mes chers souvenirs sont plus lourds que des rocs.

Aussi devant ce Louvre une image m'opprime:
Je pense à mon grand cygne, avec ses gestes fous,
Comme les exilés, ridicule et sublime

Et rongé d'un désir sans trêve! et puis à vous,

Andromaque, des bras d'un grand époux tombée,
Vil bétail, sous la main du superbe Pyrrhus,
Auprès d'un tombeau vide en extase courbée
Veuve d'Hector, hélas! et femme d'Hélénus!

Je pense à la négresse, amaigrie et phtisique
Piétinant dans la boue, et cherchant, l'oeil hagard,
Les cocotiers absents de la superbe Afrique
Derrière la muraille immense du brouillard;

À quiconque a perdu ce qui ne se retrouve
Jamais, jamais! à ceux qui s'abreuvent de pleurs
Et tètent la Douleur comme une bonne louve!
Aux maigres orphelins séchant comme des fleurs!

Ainsi dans la forêt où mon esprit s'exile
Un vieux Souvenir sonne à plein souffle du cor!
Je pense aux matelots oubliés dans une île,
Aux captifs, aux vaincus!... à bien d'autres encor!


============== The Swan ===============
Charles Baudelaire

The Swan
To Victor Hugo

I

Andromache, I think of you! — That little stream,
That mirror, poor and sad, which glittered long ago
With the vast majesty of your widow's grieving,
That false Simois swollen by your tears,

Suddenly made fruitful my teeming memory,
As I walked across the new Carrousel.
— Old Paris is no more (the form of a city
Changes more quickly, alas! than the human heart);

I see only in memory that camp of stalls,
Those piles of shafts, of rough hewn cornices, the grass,
The huge stone blocks stained green in puddles of water,
And in the windows shine the jumbled bric-a-brac.

Once a menagerie was set up there;
There, one morning, at the hour when Labor awakens,
Beneath the clear, cold sky when the dismal hubbub
Of street-cleaners and scavengers breaks the silence,

I saw a swan that had escaped from his cage,
That stroked the dry pavement with his webbed feet
And dragged his white plumage over the uneven ground.
Beside a dry gutter the bird opened his beak,

Restlessly bathed his wings in the dust
And cried, homesick for his fair native lake:
"Rain, when will you fall? Thunder, when will you roll?"
I see that hapless bird, that strange and fatal myth,


Toward the sky at times, like the man in Ovid,
Toward the ironic, cruelly blue sky,
Stretch his avid head upon his quivering neck,
As if he were reproaching God!

II

Paris changes! but naught in my melancholy
Has stirred! New palaces, scaffolding, blocks of stone,
Old quarters, all become for me an allegory,
And my dear memories are heavier than rocks.

So, before the Louvre, an image oppresses me:
I think of my great swan with his crazy motions,
Ridiculous, sublime, like a man in exile,

Relentlessly gnawed by longing! and then of you,

Andromache, base chattel, fallen from the embrace
Of a mighty husband into the hands of proud Pyrrhus,
Standing bowed in rapture before an empty tomb,
Widow of Hector, alas! and wife of Helenus!

I think of the negress, wasted and consumptive,
Trudging through muddy streets, seeking with a fixed gaze
The absent coco-palms of splendid Africa
Behind the immense wall of mist;

Of whoever has lost that which is never found
Again! Never! Of those who deeply drink of tears
And suckle Pain as they would suck the good she-wolf!
Of the puny orphans withering like flowers!

Thus in the dim forest to which my soul withdraws,
An ancient memory sounds loud the hunting horn!
I think of the sailors forgotten on some isle,
— Of the captives, of the vanquished!...of many others too!

--------------------------------------------------------------------------------------
— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)
---------------------------------------------------------------------------------------