At Zef Skiro

[Mallakastrioti]

Nuk di ne se jane sjelle pese shkrimet ne shqip te tij ne forum.


At Zef Skiro (lat.: Joseph Schiro, it.: Giuseppe Schirò: (1690 në Piana degli Albanesi (Hora e Arbëreshëvet), Sicili - 3 dhjetor 1769), ish-arqipeshkëv i Dioqezës së Durrësit dhe vikar apostolik i misionit të Himarës, prift arbëresh.

Biografia e At Zefit është ende e pa ndriçuar në tërsi. Në vitin 2003 Musa Ahmeti publikon një shkrim informativ në të cilin jepë të dhënat të sakta biblografike për pesë tekste të shkurtra shqip, që mbajnë firmën e At Zefit. Më 2006, Bardhyl Demiraj nga Universiteti gjerman Ludwig - Maximilians i ndoçi këto shënimi dhe fillojë studimin e gjurmëve të At Zefit. Sipas Demirajt njato pesë tekste paraqesin të dhënat mbi përdorimin e gjuhës shqipe si gjuhë zyrtare për herë të parë në institucionet e larta siç është Kuria e Shenjtë dhe vetë kreu i saj, Papa[1].


Faksimile të teksteve shqip e latinisht të Zef Skiroit
(botuar në: Papa Benedikti XIV, Opera Omnia VII, Romæ 1767)---po sjell ato shqip:

[Orakulli]

E jashtezakonshme Mallakastrioti.Mund ti mi dergosh te gjitha???

[Mallakastrioti]

E jashtezakonshme Mallakastrioti.Mund ti mi dergosh te gjitha???

Orakulli faksimilet me siper qe solla jane vetem keto pese ne shqip si dhe transkriptimi e pese te tjerave perbri tyre eshte ne latinisht.Ne qofte se je i interesuar per ato latinisht me thuaj dhe po i postoj ketu.

[Orakulli]

Po,jam shume i interesuar edhe per ato ne latinisht.

[Mallakastrioti]

Orakulli po i vendos si imazhe te bashkangjitura pjeset shqip dhe latinisht:

[Arban Blandi]

Qarqe të caktuar në Evropë nuk kanë qenë historikisht të interesuar të hidhet dritë mbi lashtësinë e shqipes. Botimet e kohëve të fundit, që po habitin botën shqiptare dhe që po nervozojnë fqinjët grekë dhe serbë dhe turkë, po bëhen vetëm nën trusninë e shpërthimit të një vetëdije kombëtare nga ana e vetë shqiptarëve. Shumë gjëra janë ditur, dhe shumë akoma mbahen të fshehura në sytë e kombit tonë. Jo vetëm kaq. Sot të huajtë dinë dhe se ç’bluan koka e çdo shqiptari. Kur një pjesë e dijes rrezikon të dalë në dritë me përpjekjet e vetë shqiptarëve, të huajtë nxitojnë të nxjerrin të parët nga sirtarët e mbuluar nga pluhuri dhjetra apo qindravjeçar dokumente befasuese. Merrni si shembull të freskët Faverialin, etj.. Kjo ndodh pasi dija për të fuqishmit është fuqi, pushtet. Kur ajo bëhet e të gjithë popullit, kjo dije humbet fuqinë dhe shndërrohet në mall, nga i cili po ata vetë që e zotëronin duan të nxjerrin përfitimin më të madh të mundshëm ekonomik, politik e ideologjik. Por e keqja më e madhe për ne shqiptarët janë antishqiptarët që lind toka jonë. Edhe kur mësuan se Lajbnici u shpreh mbi shqipën si gjuha e ilirëve të lashtë, gazeta shqiptare “Albania” në Bruksel do të shkruante se ne kemi respekt për këtë dijetar të madh por ai nuk ka ditur më shumë se 100 fjalë shqip. Kur një dijetar frëng u bë gati të publikonte dokumenta të lashta të shqipes në vitet 20’ ambasada shqiptare ia ndali vrullin. Një dorë e zezë e ndaloi kardinal Skiroin të botonte veprën e tij për Mesharin. Po ajo dorë mbyti Petro Ninin Luarasin dhe Aristidh Kolën.